Leven zonder 'Ik-je' is zo gek nog niet

Tijdens deze geleide meditatie neemt Ruben je mee naar dat wat niet veranderd. Laat je meenemen voorbij de 'denkende gedachten' en leer op een zachte wijze dat de essentie van dit wonderlijke bestaan vredig en zacht is. En ontdek op een diepere laag dat 'jij' in essentie 'Niet Persoonlijk Liefdevol Bewustzijn' bent.

Transcript

Een mooi moment weer om zachtheid te ervaren.

Gewoon omdat je het hoort nu.

En ook ik me realiseer dat moment na moment het mogelijk is om in te tunen op zachtheid.

Dus laten ons openen voor die mogelijkheid.

Beginnen met een diepe ademhaling in,

Laat en uit.

Los.

Nog een keer een ademhaling in,

Laat en uit.

Los.

Nog een laatste keer diepe ademhaling in,

Laat en uit.

Los.

Zo zacht al,

Direct,

Wanneer we erop intunen.

Zo eenvoudig zou ik zeggen.

Daar waar de gedachten voordat we begonnen mogelijk nog erg druk waren,

Verwarrend misschien wel,

Komt er,

Zodra je er als menselijke vorm voor kiest om te verzachten,

Direct een openheid in heel dat bewustzijn.

Staat je zelf maar toe nu ook weer om echt de zachtheid toe te laten.

De zachtheid die altijd,

Te midden van iedere situatie,

Aanwezig is,

Ook al lijkt dat niet zo te zijn,

Onderliggend,

Is daar een onveranderlijke,

Ruimtelijke ervaring,

Die zacht is,

Rustig is,

En waar je misschien net nog chagrijnig was of geïrriteerd,

Misschien depressief,

Of drukdenkend,

Twijfelend,

Daar is nu een mogelijkheid om daar zachtheid naartoe te brengen,

De verwarring te doorbreken,

Op een zachte manier.

Ah,

Ja,

Aanschouwend,

Aanschouwend voorbij dat gevoel die ik te zijn.

Even niet aanhaken op weer de volgende gedachte.

Het is niet nodig.

Het mag,

Maar het hoeft niet.

Het kan zo bevrijdend zijn om die gedachten allemaal te laten voor wat ze zijn.

Woorden,

Woorden die geen werkelijke waarheid in zich hebben.

Ze komen en gaan.

En terwijl ze komen en gaan,

Kun je als menselijke vorm intunen op dat wat niet komt en gaat,

Dat wat nooit twijfelt,

Wat niet afhankelijk is van gedachten,

Emoties en gevoelens.

Moet je nagaan.

Iets in je leven is niet afhankelijk van weer de volgende gedachte.

Iets in je leven is niet afhankelijk van weer een volgende emotie die opkomt,

Of een gevoel.

Totaal niet.

Heeft daar niet eens interesse in.

Heeft geen interesse om weer een volgend concept te onderzoeken,

Een gedachte,

Een gevoel,

Een emotie.

En dat,

Dat wat dus niet geïnteresseerd is in al je drama en al je verhalen en al je gevoelens,

Daalt.

Misschien kun je het ergens ook wel aanvoelen.

Dat is de essentie,

Die onveranderlijke,

Niet te benoemen wijze,

Openheid,

Die liefdevolle bron,

Dat liefdevolle bewustzijn.

Allemaal woorden die verwijzen naar dat wat niet benoembaar is.

Maar even voor de duidelijkheid.

Al die woorden die verwijzen naar dat wat niet benoembaar is,

Kunnen mogelijk een ingang creëren voor jouw specifieke menselijke vorm,

Om tot een realisatie te komen,

In te zien,

Dat het allemaal niet te vinden is in een woord,

In een gedachte.

Dat het niet te vinden is in die jij die zogenaamd dit of dat voelt.

Of een bepaald trauma heeft,

Of denkt te hebben.

Of zichzelf labelt als burn-out of depressief.

Voorbij al die aannames.

Ben jij,

Zou je kunnen zeggen,

Zonder een ik te zijn,

Ben jij onpersoonlijk liefdevol bewustzijn.

Onpersoonlijk liefdevol bewustzijn.

Voor dat gevoel van die ik,

Die nu denkt te luisteren.

Die ik die dat ego denkt te hebben.

Daarvoor is dat niet zo prettig om te horen.

Onpersoonlijk,

Niet persoonlijk.

Liefdevol bewustzijn,

Dat klinkt wel aardig,

Maar niet persoonlijk?

Hmmm,

Dat niet persoonlijke,

Wanneer daar meer en meer,

Als het ware,

In geweten wordt.

Als je als menselijke vorm heel duidelijk kunt ervaren dat iets niet persoonlijk is in dit leven,

En dat dat mogelijk is,

Wat je in essentie bent,

Dan zul je mogen ervaren dat dat fantastisch is.

Want oh,

Al die zaken waar je zoveel moeite mee had in je leven,

Die blijken niet persoonlijk te zijn,

Maar onderdeel van heel dat spel,

Van die illusie,

Van die prachtige film.

Ja,

Maar het is zo moeilijk.

Dit en dat is moeilijk.

Natuurlijk,

Er zijn zoveel dingen ontzettend moeilijk in het leven.

En tegelijkertijd blijkt er een mogelijkheid om vredig aanwezig te kunnen zijn.

Voorbij al het lijden,

Alles wat zo ontzettend moeilijk lijkt in het leven,

En ook werkelijk zo ervaren wordt.

Daaraan voorbij is het mogelijk,

Om de vrede die zou kunnen zich in jezelf te vinden.

Maar dat betekent dat die zelf,

Dat gevoel die ik te zijn,

Niet aanwezig is op dat moment.

En dat is een oefening,

Dag in,

Dag uit,

Zou je kunnen zeggen.

Altijd tijdloos.

Want ook de dagen en het fenomeen tijd zal meer en meer oplossen wanneer we oefenen dat sterke geloof in tijd.

Dat sterke geloof in die ik,

Met al zijn verhalen,

Zal minder en minder aanwezig zijn,

Waardoor er een ruimtelijkere ervaring ervaarbaar zal zijn.

Waardoor er,

Te midden van situaties waarin het lastig is,

Er verdriet is,

Gevoelens van onmacht aanwezig zijn,

Er op dat tijdloze moment een vredig gevoel aanwezig kan zijn.

Een rust en een begrip voor dat in het leven,

Wat zich toont.

Hmm,

Zachtheid,

Rust en stilte.

En dan plots is het weer verdwenen,

Dan is die denkende mind weer volop aan de gang,

Wordt er getwijfeld,

Lijkt het allemaal onmogelijk en dan plotseling is daar weer die herinnering.

Doordat je wellicht weer hebt geluisterd,

Zoals vandaag,

Is daar weer die herinnering om een kort moment te verstillen,

Alle gedachten te laten voor wat ze zijn,

Als het ware op afstand te aanschouwen en in te zien dat dat wat je werkelijk bent,

Niet dat ik je is.

Dat wat je werkelijk bent,

Dat niet-persoonlijke,

Liefdevolle bewustzijn is,

Die zachtheid is.

En zo fantastisch mooi als dat heel,

Heel vaak per dag,

Spontaan bij je naar boven komt,

Ook wanneer je niet luistert naar deze opname of andere opnames,

Er op die momenten automatisch,

Ik hoef niet,

Ik hoef echt niet in te gaan op die gedachten.

Geen enkel woord heeft werkelijke waarheid in zich.

En wie weet,

Vallen even alle gedachten weg en mag je plotsling ervaren dat het oké is,

Dat het leven,

Die prachtige liefdevolle essentie van het leven,

Diep te vertrouwen is.

Ah,

Ontstaat daar weer die automatische ademhaling,

Die diepe zucht van opluchting.

En dan gaat het weer door,

De dag gaat weer door,

Allerlei verwarring weer en plotsling,

Ah,

Nog een keer.

Oh ja,

Ik mag hier zijn.

Ik mag hier helemaal aanwezig zijn.

Dat wat ik ben is liefdevol bewustzijn.

Liefdevol bewustzijn.

Niet persoonlijk,

Liefdevol bewustzijn.

Hmm,

Zachtheid.

Hmm,

Rust.

En mogelijk nog allerlei sensaties in het lichaam,

Die niet helemaal prettig voelen.

Gedachten weer daarover.

Ah,

Waarom blijf ik dat toch zo voelen?

En wederom een herinnering,

Een korte herinnering,

Om alles te verzachten.

Een kort moment van verstilling.

Ah,

Nog een keer die diepe zucht van opluchting.

En misschien wel vele uren weer van de dag gefrustreerd,

Depressief.

Maar meer en meer,

Doordat je hebt geluisterd,

Misschien ook vandaag alweer,

Meer en meer komt daar automatisch dat diepe vertrouwen,

Die wetendheid dat dat wat je werkelijk bent niet veranderd,

Stabiel is,

Nooit omver geblazen kan worden.

Die liefdevolle essentie,

Dat liefdevolle niet-persoonlijke bewustzijn,

Kan nooit omver geblazen worden.

Met deze woorden wil ik graag eindigen vandaag.

Ik wens je een hele zachte dag en tot de volgende keer.

Veel liefs.

Reviews

Dank. Dit brengt even kalmte in de storm van mijn hoofd.