Livesessie De Verstillers: Niet Afhankelijk Van Gedachten?

Laten we beginnen met even de ogen weer te sluiten.

En als je het fijn vindt,

Mag je ook een diepe ademhaling nemen.

En dat wordt fijn gevonden,

Hoor ik.

Doe dat nog maar eens.

En zo zakken we langzaam in een nog diepere ontspanning.

Onderzoek maar eens of je jezelf helemaal toestaat om volledig alles los te laten wat zo belangrijk lijkt in je leventje.

Het is een heel mooi moment nu,

En dat is het eigenlijk altijd,

Om alles wat zo vast lijkt te zitten,

Naast je neer te zetten.

Mag je dat van jezelf,

Mag je die controleur,

Die controlefreak die we allemaal in ons hebben moeten loslaten,

Gedag zeggen,

Op de trein zetten.

Daar gaat-ie.

En wat blijft daarover,

Nu weer in dit tijdloze moment,

Voelt dat ingewikkeld?

Dat wat overblijft,

Als jij bent vertrokken met de trein,

Ver weg van hier,

Al je zorgen,

Al je twijfels verdwenen,

En in alle puurheid hier rustig aanwezig,

Heel zacht,

Geen gedoe meer,

Een meer ruimtelijke ervaring,

Nu dat jouw geïdentificeerde stuk op reis is,

Ver weg hier vandaan,

Het gevoel een ik te zijn,

Die ik is met de trein vertrokken.

Je zou kunnen zeggen,

Je ware ik,

Of die nieuwe jij,

Die blijft over nu,

Als zijnde een hele ruimtelijke ervaring.

Mocht je nog voelen dat een deel van je geïdentificeerde ik nog hier in die ruimte zweeft,

Dan mag je nu weer mee reizen,

Met deze snelle trein,

Weg van hier,

Daar gaat de illusie van de ik.

En wat blijft daarover?

Nog een mogelijkheid,

Wonderlijk hoe het leven ons die mogelijkheid nu weer geeft,

Om alles wat je onder controle wilt houden,

Om dat los te laten.

Ik hoorde afgelopen week een van mijn geliefde monniken,

Ajahn Brahm heet hij,

Hoorde ik zeggen,

Dat het doel van het leven is om de controle,

Die innerlijke controlvriek los te laten.

Wat in jou nu zou nog meer kunnen worden losgelaten?

Vind je dat je bepaalde dingen niet heel goed doet,

En zo ja,

Kun je dat idee ook loslaten.

We doen allemaal ons best in het leven,

Hoe lastig het soms ook lijkt,

Hoe onaardig we misschien soms zijn,

Of misschien hebben we wel onaardige gedachten,

Of zijn we hebberig,

Zijn we die enorme controlvriek.

Er is altijd weer een mooi moment om helder aanwezig te zijn,

Te rusten in alles wat je denkt en voelt.

En bij een groot aantal van jullie die nu aanwezig zijn,

Gebeurt dat al omdat je veel geluisterd hebt naar deze boodschap,

Ontstaat er gedurende je dag te midden van allerlei situaties automatisch een kort moment van verstilling,

En wordt daar aangehaakt op een open wijsheid.

Een wijsheid voorbij het denken,

Voorbij alle concepten.

En dat is een enorm geschenk als dat in je leven gaat ontstaan.

Je niet meer altijd blijft hangen in gedachtepatronen.

Want als die gedachtepatronen,

Al die gedachtebubbels doorbroken worden,

Telkens weer,

Ontstaat er deze ruimtelijke ervaring,

Die veel rustiger aanvoelt,

En waarbij die menselijke vorm nu,

Tijdens zo'n verstillingsdag van de verstillers,

Wat makkelijker toegang toe krijgt.

En dat is wel fantastisch,

Dat we die mogelijkheid hebben om te oefenen met elkaar.

En het is even zo mooi als je,

Te midden van al je levensomstandigheden,

Als je dadelijk weer thuis bent,

Of onderweg,

Als juist dan het heel duidelijk wordt dat deze ruimtelijke ervaring er ook is,

Als je je erg druk maakt over van alles,

En je weer plotseling realiseert dat dat stuk waarvan je zo gewend bent om daar mee bezig te zijn,

Dat zogenaamde ikje.

Dat je daarvan realiseert dat die nu met de trein vertrokken is,

Ver weg.

Ook als je dadelijk in bed ligt,

Vanavond,

Of tijdens het eten druk bent met iemand aan het praten,

Doordat je ook vandaag weer hebt geluisterd,

Kan er automatisch een herinnering naar boven komen,

Waarbij je als het ware even wakker geschud wordt,

En niet meer per se zo sociaal aanwezig hoeft te zijn,

Dat besef is ook heel mooi,

Dat hebben we vandaag mogen ervaren.

En misschien de volgende woorden naar boven komen,

Ik hoef niet zo mijn best te doen.

Zeg die nu maar een paar keer in jezelf,

Ik hoef niet zo mijn best te doen.

Oftewel,

Zoals ik het ook wel eens benoem,

Nooit meer succesvol en toch gelukkig.

Wat doet dat als je dat hoort?

We weten dat wanneer we terugkeren naar huis,

Weer in het,

Tussen aanhalingstekens,

Normalere leven terechtkomen,

Dat het heel makkelijk is weer je te identificeren met alles wat zich toont,

Meer stress te ervaren.

Weet dat er een mogelijkheid is om daar een shift in te mogen ervaren,

Waardoor je niet meer zo wordt meegesleept door het leven.

Mocht je dat opmerken thuis,

Morgen of misschien zelfs vanavond al,

Dan kan het heel behulpzaam zijn om weer te keren naar een opname,

Of er een boek over te lezen,

Of iets wat bij jou past.

Want al die jaren dat we ons hebben aangeleerd om het denken voorop te stellen,

Dat zijn heel wat jaren.

En het lijkt erop dat dat jaren zijn,

Uiteindelijk allemaal binnen dat ene grote moment.

Het is o zo fijn om te bemerken dat daar ook werkelijk een omkering in kan komen.

Je niet meer afhankelijk bent van je gedachten.

Kun je je dat voorstellen?

Dat je meer en meer minder afhankelijk bent van je gedachten,

En ook je gevoelens.

Je voelt je meer en meer afhankelijk van je gedachten,

En je voelt je meer en meer afhankelijk van je gevoelens die gevoed worden door gedachten.

Je kunt telkens heel snel switchen van ah,

Daar gaat hij weer,

Daar gaat ze weer,

Daar gaat hij weer,

Daar gaan de gedachten weer.

Dat zien en direct switchen naar een kort moment van verstilling,

Van helderheid.

En dan jezelf weer verliezen in allerlei gedachten,

Twijfels.

Misschien wel een depressie van tijd tot tijd,

Wie kent het niet.

Diezelfde Ajahn Brahm gaf zo mooi aan,

Iedereen heeft recht op een depressie.

Als je dat weet,

Zei hij,

Dan kun je gewoon genieten van je depressie.

Maar hoe dan,

Zou een volgende gedachte kunnen zijn,

Hoe kan ik genieten van een depressief gevoel?

Dat kan ontstaan door te leren telkens weer aan te haken op deze ruimtelijke ervaring.

Daar waar geen mening aanwezig is,

Daar waar het misschien lijkt dat er donkere wolken zijn soms,

Of verdriet,

Of jaloesie,

Wat er ook speelt.

Onzekerheid.

Dat alles vindt plaats binnen dat wat heel ruimtelijk is en niet veroordeelt,

Wat niet z'n best doet.

Ook niet z'n best doet om iets te verwijderen uit het leven,

Ergens vanaf te willen.

En daar zit je dan,

Of lig je,

Of loop je,

Als menselijke vorm,

Met alles wat zo door het hoofd lijkt te razen,

Alles wat zo lichamelijk ervaarbaar is,

En plotseling kan het er helemaal zijn,

Ook die depressieve gevoelens.

Ah ja,

Feitelijk is er niets aan de hand.

Hoe zou het zijn om niet meer afhankelijk te zijn in dit bijzondere leven van je gedachten,

Van je gevoelens en van je emoties?

Neem nogmaals een hele diepe ademhaling in,

Laat,

En langzaam uit,

Los,

Nog een keer een diepe ademhaling in,

Laat,

Langzaam uit,

Los.