Sta Je Jezelf Toe Om Te Smullen Van Het Leven?

Door vaak te luisteren naar deze opnames zul je vanzelf gaan opmerken dat het leven er totaal anders uit gaat zien. Minder verwarring, minder negatieve interpretaties en meer wonderlijke momenten. Door te blijven luisteren ga je vanzelf het wonder van het leven zien. Ook als het even niet mee lijkt te zitten. Ook dan zul je smullen van de nieuwe openheid die je mag ervaren als menselijke vorm. Openheid, vrijheid en een bijzondere vorm van blijheid. Blijf maar luisteren en blijf maar smullen...

Transcript

Daar zijn ze weer,

De hanen,

Als herinnering aan die menselijke vorm om weer heel even te ontspannen.

De vogels,

Ook die laten ons weer weten dat het mogelijk is om in de natuurlijke flow van het leven aanwezig te zijn,

Als het leven zelf aanwezig te zijn.

Ze tonen de schoonheid,

Het wonder.

Kijk en luister maar eens goed.

Laten we beginnen met een diepe ademhaling weer.

Ademhaling in,

Laat.

En een ademhaling uit,

Los.

En nog een keer,

Ademhaling in,

Laat.

En ademhaling uit,

Los.

Nog een keer,

Ademhaling in,

Laat.

En een diepe ademhaling uit,

Los.

Dank je wel,

Haan.

In hoeverre lukt het je te accepteren wat is,

Als het ware te laten zijn,

Wat zich toont in het leven,

Op alle levels?

Lukt dat?

Ga maar eens na bij jezelf of dat lukt.

Misschien is er iets in je leven momenteel wat lastig lijkt,

Of wat als lastig wordt ervaren.

Misschien noem je het nog een probleem,

Of inmiddels al een mooie uitdaging.

Kijk maar eens heel eerlijk naar die situaties in je leven die je telkens weer tegenkomt,

Die uitdagend lijken.

Hoe reageert die menselijke vorm?

Is die menselijke vorm,

Die specifieke vorm die nu luistert,

Is die allicht scherp of doorgaans verdwaald in gedachten?

En nu ook in dit tijdloze moment,

Is er een scherpte,

Een gelijktijdigheid,

Of nemen de gedachten telkens een loopje met die jij die je ik bent gaan noemen?

Word je meegesleurd?

Of is er een alertheid,

Als het ware een stabiele basis,

Een connectie met dat wat niet verandert,

Wat kijkt voorbij dat gevoel die ik te zijn?

Is er een ontspannen focus?

Wordt het wonder gezien?

Mocht je je ogen nu gesloten hebben,

Open ze dan eens langzaam en kijk eens rond.

Wordt het wonder gezien?

Wordt er gekeken zonder label te plakken op al die prachtige verschijningen?

Wordt er gekeken voorbij het kijken?

Wordt er gedacht voorbij het denken?

Staat het hart open?

Kan die onvoorwaardelijke schoonheid doorheen die menselijke vorm stromen,

Ook als er zogenaamd de wereld ingekeken wordt?

Wordt het stiller,

Meer ontspannen,

Rustiger,

Mocht je de ogen nog open hebben?

Sluit ze dan weer langzaam.

En dan?

Hoe is de ervaring dan?

Wordt er aangehaakt van de een op de andere gedachte?

Of is het mogelijk om die goddelijke connectie te bewaren met dat wat niet beweegt,

Dat wat als het ware stilstaat,

Dat in het leven wat niet benoembaar is,

Wat mysterieus is altijd,

Al compleet is,

Dat wat ook compleet is en onaangetast,

Wanneer alles in het leven van die menselijke vorm zo onstuimig lijkt,

Het kan nog zo onstuimig zijn,

Die bron,

De essentie,

Die liefdevolle bron,

Is altijd stabiel,

Rustig,

Stil,

Ontspannen.

En in het spel van het leven lijkt het zo,

Dat die menselijke vorm ervan mag proeven keer op keer,

Meer en meer,

Mag ervaren,

Dat wanneer er angst is,

Dat onderliggend altijd liefde aanwezig is,

Schoonheid,

Het wonder,

En is dat niet prachtig,

Dat we alles mogen ervaren,

Werkelijk alles,

En ook meer en meer mogen leren,

Dat wat we negatief noemen,

En eigenlijk uit ons leven willen bannen,

Ook welkom is,

Heel welkom is,

En meer en meer mogen ervaren,

Dat het helemaal niet zo zinvol is,

Om te luisteren naar wat anderen zeggen,

Wat anderen vinden,

En ook die denkende gedachten,

Die lijken binnen te ploppen,

Dat ook die met rust gelaten kunnen worden,

En niet persoonlijk zijn,

Hoezo niet persoonlijk,

Lukt het te bewijzen,

Dat een gedachte van jou is,

Zou het zo kunnen zijn,

Dat dat niet waar is,

En hoe ziet het leven er dan uit,

Komt een gedachte aan,

Zo gezegd,

En plotseling kan die niet landen,

Foep,

Weg is die weer,

He,

Vervelend,

Denkt die gedachte,

Enkel woorden,

Maar stel je maar eens voor,

Dat er een alertheid is,

Keer op keer,

Een zien voorbij,

De gedachte,

Een aanwezigheid,

Onverstoord,

Compleet,

Een complete aanwezigheid,

Vervuld,

Totaal vervuld,

En daar beweegt die menselijke vorm,

Die jij,

Die je ik bent gaan noemen en voelen,

Beweegt door het leven,

Ontmoet van allerlei mensen,

Menselijke vormen,

En daar is die tegelijkertijdheid weer,

Die gelijktijdige aanwezigheid,

Die compleetheid,

Die onverstoorde aanwezigheid,

Die goddelijke aanwezigheid,

Die rust,

Die verwondering,

Die jij,

Die je ik bent gaan noemen en voelen,

Kijkt verwonderd het leven in,

En wil niets anders,

Dan dat andere,

Menselijke vormen dat ook mogen gaan ervaren,

En hoe fantastisch,

Dat wanneer dat gebeurt,

Wanneer jij,

Als menselijke vorm,

Doorheen het leven beweegt,

En andere menselijke vormen dat oppikken,

Zoals mijn vriend,

Een van de luisteraars,

Van deze bijeenkomsten en opnames,

Gaf me dat laatst terug,

Dat er totale chaos was die dag,

Een ruzie,

Conflict,

En hij besloot op dat moment,

Als menselijke vorm,

Een opname op te zetten,

Het was de opname,

De neiging om,

En hij deelde dat,

Na die heftige emotie,

Die eerder ervaren werd,

Er tijdens het luisteren van die opname,

Iets opende,

Er zelfs een traan gelaten werd,

En er iets duidelijk werd,

En diezelfde dag,

Ontmoette hij een vriendin,

Die erg in haar hoofd zat,

Van de ene gedachte op de andere ging,

En zich zwaar voelde,

En daar zat hij,

Als menselijke vorm,

Totaal geopend,

Met een open hart,

Te luisteren,

En zij voelde dat.

Er kwam al wat meer rust,

En totaal verwonderd,

Was hij,

Te mogen ervaren dat in dat moment,

Zijn aanwezigheid,

Zo behulpzaam was.

Er kwamen ook woorden uit,

Die heel behulpzaam waren voor haar,

Zich realiserende dat,

Daarvoor,

Een paar uur daarvoor,

Er nog totale verwarring was,

Ruzie,

Onmacht,

En door weer te luisteren,

Naar de boodschap,

Kwam er weer een opening.

Het was ook niet de eerste keer dat hij mij dit doorgaf.

Wat zo mooi is om te zien,

Is dat hij,

Al enige tijd,

Heel,

Heel veel luistert,

Naar de boodschap,

Elke keer weer die opnames opzet,

En heel veel van die ervaringen meemaakt,

Waarin er helderheid komt,

Waarin die tegelijkertijdheid,

Meer en meer aanwezig is.

Het directe besef,

In ieder tijdloos moment,

Dat het mogelijk is om die connectie als het ware te herstellen,

Ook al is hij er altijd al aanwezig,

Maar heel duidelijk,

Doordat die bereidheid er is om telkens weer te luisteren,

En dat enthousiasme,

Ik spreek hem wel vaker,

Hij is soms euforisch,

En zo dankbaar,

Dat die switch gemaakt kan worden,

In dit leven,

En dat herken ik zelf ook,

Het is net alsof er een leven voor en een leven na is,

Een leven vol verwarring,

Een wanhoop,

En een nieuw leven,

Waarin er telkens alertheid aanwezig is,

En helderheid,

En verwondering,

Vooral verwondering.

Problemen uitdagingen werden,

En uitdagingen gezien worden als cadeautjes,

Wie had dat ooit kunnen denken,

Wie had ooit kunnen bedenken dat het heerlijk is om meningloos aanwezig te zijn,

Want worden we niet volgestopt,

Als het ware met al die meningen,

Al die meningen van anderen,

Dat wat anderen vinden,

Gaan wij ook zo belangrijk vinden,

Zo ontzettend belangrijk,

Totdat duidelijk wordt,

Dat dat helemaal niet hoeft,

En dat er veel meer vrijheid te vinden is,

In meningloosheid,

In de stilte,

In diepe ontspanning.

Meer en meer wordt het leven als tijdloos ervaren,

Alsof het totaal stil staat,

Ook al beweegt alles ogenschijnlijk,

Het maakt niet meer zoveel uit dat alles beweegt,

Het is alsof die menselijke vorm gevallen is in een andere ruimte,

En het leven als het ware aanschouwt vanuit die ruimtelijkheid,

En soms weer totaal in de war raakt,

Boos wordt,

Of heel mooi diep geraakt wordt,

En zeker ook ervaart,

Dat het leven zelf leeft,

En het leven zelf creëert,

En dat die inspraak van die menselijke vorm,

Maar heel klein is,

Dat kun je in je eigen leven en in het leven van anderen ook onderzoeken,

Ga maar eens na,

Geniaal,

Hoe je klaarblijkelijk hier,

Nu,

Aanwezig bent,

Met alles om je heen,

De activiteiten die je doet,

De mensen die je kent,

Geniaal,

En kijk maar eens een beetje terug als het ware,

Toen was daar in een keer die persoon,

Toen resoneerde dit en toen dat,

En omdat dat resoneerde,

Wordt er nu dit te ervaren,

En wie weet zit die menselijke vorm nu hier,

In dit tijdloze moment,

In deze klaarblijkelijke situaties,

Omdat het leven zelf,

Die menselijke vorm daar,

Als het ware wil plaatsen,

Ook al is daar locatieloos,

Duidelijk mag zijn dat alles in een rasend tempo komt en gaat,

Voor je het weet,

Is je hele leven anders,

Zo gezegd,

Is dat wat je ervaart,

Helemaal anders,

En wie regelt dat,

Dat mysterie,

Dat geluid nu hier op de achtergrond,

Misschien hoorbaar,

Wie regelt dat,

Dat mysterie,

Die kracht,

Breng het maar eens terug naar je ademhaling,

Die aandacht,

En onderzoek maar eens wie,

Of wat,

Zorgt ervoor dat die ademhaling plaatsvindt,

Is dat die ik die dat doet,

Die ik waar je zo in bent gaan geloven,

Knap van je,

En dan heel onverwacht,

Moet je plotseling niezen,

Doe jij ook,

Heel knap,

Zo knap is het leven dus,

Het leven laat jou,

Als menselijke vorm,

Verdrietig zijn,

In de waar zijn,

En zo laat het je ook,

Nu,

Klaarblijkelijk luisteren,

Iets,

Nieuws ervaren,

Wijst het leven je de weg,

Allemaal woorden,

Want waarheen kun je gaan,

Is er werkelijk iets te bereiken,

En wat ben je van plan,

Wat moet je zo nodig,

En wie legt je dat op,

En wat zou je ervaren als je,

Daarvan bevrijd wordt,

Als je het loslaat,

Net zo eenvoudig als die tak,

Die uit de boom valt,

Als vanzelf,

Genoeg geweest,

Zo eenvoudig als dat blik op de achtergrond,

Wat door de zon,

Geluid maakt,

Zo vanzelf,

Die tak en dat blik,

Moesten niets,

Hebben nooit de lat zo hoog gelegd,

Hoe zou het zijn,

Om meer moeiteloos,

Door het leven te bewegen,

Meer verwonderd,

Zoals mijn vriend,

Die telkens weer mag ervaren,

In dit leven,

Dat het leven een wonder is,

En dat zijn aanwezigheid,

Heel behulpzaam is,

Daar waar hij voorheen,

Dat totaal niet in de gaten had,

Nu telkens,

Momenten ontstaan,

In het leven,

Waarin het wonder zich doorheen zijn lichamelijke vorm toont,

Hij opnieuw heeft leren fietsen,

Doorheen dat leven,

En niet alleen intens genoten wordt,

Tijdens een mountainbike rit,

Maar ook op die momenten,

Waarin er even vastgelopen wordt,

Waarin het lijkt,

Dat iets vastloopt,

Hoe mooi dat die gelijktijdigheid aanwezig is,

Waarmee die vervelende gevoelens,

Telkens meer ruimte krijgen,

Ruimte kunnen krijgen,

Omdat die connectie daar is met dat wat niet verandert,

Er een diep besef is,

Dat niets die menselijke vorm,

Omver kan blazen,

Hoe blaas je liefde omver,

Denk dat je heel hard moet blazen,

Als die kaarsjes op die verjaardagstaart,

Die maar telkens weer aangaan,

Niet helemaal uitgaan,

En ook dat is een slechte vergelijking,

Want liefde,

Die puurheid,

Die onveranderlijkheid,

Dat mysterie,

Is onuitblaasbaar,

Daar kun je nog zo hard tegenaan blazen,

Niets zal waaien,

Die vlam zal totaal niet wakkeren,

Die blijft vurig branden,

Zo mooi,

Om dat te beseffen,

Telkens weer,

Tijdens een kort moment van verstilling,

Automatisch,

Omdat er geluisterd is naar deze boodschap,

Of andere boodschappen,

Via andere kanalen,

Er in ieder geval een onderzoek plaatsvindt,

Naar de essentie van dit bestaan,

Het langzaam duidelijk mag worden,

Dat die ik,

Niet die ik is,

Die die ik denkt te zijn,

Waarmee dat leven kan leven zoals het leven wil leven,

Dat kan het al,

Ook als dat gevoel die ik er is,

En tegelijkertijd mag die menselijke vorm ervaren,

Dat wanneer dat gevoel die ik te zijn,

Meer en meer opent,

Die menselijke vorm als het ware meer zakt in dat hart,

Minder oordelend door het leven gaat,

Veroordelend,

Meer open en zacht en warm,

Vol verwondering nogmaals,

Open je ogen nogmaals,

Misschien hoorde je het wel,

Die insect,

En als je je ogen nu open hebt,

Hoe zie je het leven dan?

Lukt het nu om de schoonheid niet te zien,

Vanuit deze ruimtelijke ervaring?

Als je kijkt voorbij die ik,

Voorbij dat gevoel die ik te zijn,

Naar al die vormen,

Lukt het dan om dat wonder niet te zien,

Die schoonheid?

Deze ogen kijken nu naar een judas penning,

Nou,

Hallo,

Ik weet niet of je het kent,

Die plant,

Die zo prachtig bloeit,

Die eerst paarse bloemetjes geeft,

Een vlinder hier,

En als die paarse bloemetjes uitgebloeid zijn,

Verkleuren die blaadjes fantastisch mooi,

Met al die zaadjes zo prachtig zichtbaar,

Uiteindelijk helemaal transparant,

Ongelooflijk,

En zo mooi als daar weer die zonnestralen doorheen schijnen,

En dan hebben we het maar over één prachtige,

Natuurlijke verschijning,

Zo kunnen we nog uren doorgaan,

Wij lieten in onze tuin wat grasprietjes groeien,

Doorgroeien,

Nou,

Wonderlijk,

Een halve meter hoog inmiddels,

Ongelooflijk mooi,

Hoe wordt er nu gekeken,

Heb je je ogen nog open,

Is die ruimtelijke ervaring nog hier,

In dit tijdloze moment,

Lukt het om te kijken,

Vanuit en als het wonder,

Als liefde,

Kijkt liefde doorheen die ogen nu,

En wat ziet liefde,

Wat hoort liefde,

Een haan op de achtergrond,

Die haan is,

Deel van dat geheel,

En zo ook die menselijke vorm,

Zo ook dat gevoel,

Dat je die opgesloten ik bent,

Ook dat,

Allemaal deel,

Van dat prachtige,

Mysterieuze geheel,

Ook weer dat geluid,

De zon doet zijn werk op dat blik,

En dan komt er misschien weer een gedachte,

Ja,

Maar wat heb ik hier allemaal te doen,

Wat als ik me dadelijk weer slecht voel,

Wat als er dadelijk weer iets in mijn leven gebeurt,

Wat ik minder prettig vind,

Als ik in situaties ben,

Waar ik de controle verlies,

En angst voel en in paniek raak,

Wees niet bang,

Wees niet bang,

Het leven wil,

Dat dat allemaal ervaren wordt,

En de ervaring van die Ruben,

Gaf het leven altijd waar hij aan toe was,

Wat die menselijke vorm als het ware kon dragen,

Ook al voelde het zo verschrikkelijk ondraaglijk,

Het lijkt erop dat het leven altijd dat in het leven brengt,

Wat gedragen kan worden,

Doorheen die menselijke vorm,

Waar je misschien nog vaak van voelt,

Moet ik dat dragen,

Als je terugkijkt naar de lastigere situaties in je leven,

Kun je misschien ervaren,

Haha,

Hoi vogel,

Dat het oké is,

Als het altijd oké is geweest,

Dat wat ook tot je kwam,

Zeer onprettig vaak,

Ja,

Vreselijk,

Misschien nu nog,

Misschien zit je net in zo'n situatie,

Waarin alles ondraaglijk voelt,

Het heeft natuurlijk niet de voorkeur,

Heel begrijpelijk,

En tegelijkertijd is het prachtig,

Als je daar ook dat wonder in leert herkennen,

Dat je ziet dat ook die situaties pure liefde zijn,

En gedragen worden door het leven zelf,

Dat het liefde is,

Ook al lijkt het oorlog,

Er kan in het leven van die menselijke vorm totale helderheid aanwezig zijn,

Terwijl het lijf totaal anders lijkt te communiceren,

Totale inspanning lijkt te verkeren,

En dat kan meer en meer in de dagelijkse ervaring naar boven komen,

En fantastisch dat die boodschap tot je komt,

Nu.

Ook Ruben is daar ontzettend dankbaar voor,

Dat die boodschap in dat leven,

Door het leven zelf,

Naar die menselijke vorm die ze Ruben zijn gaan noemen,

Kwam,

Keer op keer,

En dat daar dat enthousiasme ontstond,

Het vurige verlangen om daarin te leren,

Het vurige verlangen om wakker te worden,

Niet meer te verdwalen in al die onzin,

Dat leven weer te mogen proeven,

Dat wonder te mogen zien,

Mocht je de ogen weer dicht hebben inmiddels,

Wat ik me kan voorstellen,

Ervaar het dan nog maar eens mooi,

Nu,

Vanuit deze ruimte,

Die gelijkwaardig is aan ieder moment,

Ieder tijdloos moment in het leven van die menselijke vorm,

Is gelijkwaardig,

Misschien heb je straks weer een hele drukke activiteit,

Of ben je nu aan het luisteren,

Terwijl je ook bezig bent met iets,

Die rust,

Onderliggend,

En te midden van alles,

Is altijd aanwezig,

Die stilte,

En die kun je als menselijke vorm hoogstwaarschijnlijk nu proeven,

Smulder maar van,

Neem nog maar een hapje,

En laat het maar verwarrend zijn,

Of pijnlijk in je leven,

En neem tegelijkertijd af en toe een hapje,

Smulder maar van.

Het kan best zijn dat het in deze periode,

Klaarblijkelijk onmogelijk is om te smulderen van dat wonderlijke gegeven,

Dat mysterie,

Die liefde,

Is die toegang totaal geblokkeerd,

Ogenschijnlijk,

Maar weet dat dat enkel ogenschijnlijk is,

En mocht het zo voelen dat het echt ondoenbaar is,

Keer dan weer terug naar deze opname,

Of een andere,

Dat zal je zeker helderheid brengen,

En meer openheid.

Laten we nog eindigen met een diepe ademhaling,

Ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los,

Nog een keer ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los,

Ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los.

Dankjewel nog een keer,

Haan.

Laat het duidelijk worden dat die liefde,

Altijd,

Onderliggend,

In het midden van iedere levenssituatie aanwezig is.

Onderzoek dat maar eens,

Gedurende je week.

Daak eens weer even een kort moment verstillen.

Het zal toch automatisch gebeuren.

Even die diepe ademhaling,

Alert zijn,

En dan even smullen,

Smullen van die liefde,

Van dat wat geen mening heeft,

Compleet is,

Goddelijk is,

Wat doorheen die menselijke vorm stroomt,

Dat mysterie,

Het wonder.

Als je iemand ontmoet dadelijk,

Kijk eens,

Vanuit die ogen van het wonder,

Wees dat wonder,

En zie het wonder,

Hoe wonderlijk,

Dat daar een ander staat,

Zo gezegd.

Niet afgescheiden van jou,

Van jouw menselijke vorm,

Allemaal één,

Één potlat,

Om zo even weer,

Te genieten.

Een kopje thee,

Hoe wonderlijk,

Toch?