Gedachtenloos 3: Eindelijk Rust Te Midden Van Alles | 9u

Deze meditatie wordt binnen deze opname negen keer achter elkaar afgespeeld.

Voel je je vaak meegesleurd door gedachten, gevoelens of emoties? Stel je eens voor dat je daar niet langer door bepaald wordt. Dat rust al aanwezig is en je die gewoon kunt ervaren, zonder ernaar te zoeken.

Ruben begeleidt je door een ervaring waarin niets hoeft te worden gedaan. Geen techniek, geen prestatie, zelfs het actief toelaten is overbodig. Alles wat verschijnt mag er gewoon zijn. Zijn woorden vloeien vanzelf, als zachte golven die komen en weer verdwijnen in de stilte.

Je merkt hoe gedachten en emoties komen en gaan, zonder dat ze jou definiëren. Je bent niet de gevoelens, niet de gedachten, niet het lichaam. Je bent het bewuste veld dat alles observeert: open, rustig en aanwezig.

Voor wie een kortere ervaring wil, is er een 2-uurs versie beschikbaar op Rubens profiel op Insight Timer.

Foto: Abel Bach
Muziek: Ruben Bach

Transcript

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven in alles wat je denkt.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven in al dat denken en al die gedachten.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte zich?

Voel je het?

Moet je eens voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De zachtheid.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel.

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk.

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven.

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch.

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen.

Die zullen nog heel lang in je rond zweven.

Als het ware aan je vast plakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vast blijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt.

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplet.

Omdat er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is.

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn.

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwaringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap.

Word je meer en meer helder.

Besef je hier wellicht.

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht.

Voordat ik deze opname startte.

Waarin was ik aan het geloven.

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal.

Wat vond ik allemaal van het leven.

Van mezelf.

Van anderen.

Van mijn situatie.

Ja.

Vermoeiend he.

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames.

Dan weet je wellicht ook.

Dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort.

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten.

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Maar hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jouw menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen.

Al die onrust.

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan.

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar.

Een hoge hartslag.

Ook dan.

Is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd.

Weet je,

Diep van binnen.

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling.

Even niet denken.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt.

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangen?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren.

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien.

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Die ruimte.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg.

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten.

Van al je gevoelens.

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf.

Nu ben je afhankelijk van al je denken.

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is hij weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen.

Naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor een ieder.

En wat voorbij gaat aan een ieder.

Aanschouw.

Meningloos.

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ah ja,

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ah ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daaraan te twijfelen.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat het heel groot is binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken.

En dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is,

Omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten te leveren,

Als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft,

Er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf,

Als het ware,

Heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen,

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel dat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar die omkering,

Die eenvoudige en je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede,

Die heldere kijk naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief bedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

En dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hé,

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien,

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar,

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is,

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken.

Dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is.

Om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend,

Kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jou een specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent is zo,

Is zo mooi.

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En ik zie hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn.

En de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Voordat deze opname weer herstart,

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt.

Vertrouwd.

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi waardevol mens,

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken.

En zie dat het is zoals het is.

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachte herinneringen.

En gevoelens.

Het mag en het heeft een functie relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Na een paar minuten gitaar,

Muziek,

Zal deze opname automatisch weer starten.

Deze staat ook op mijn profiel.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op InSight Timer.

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname.

Waarin ik je meeneem.

Richting die rust,

Die stilte.

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven en je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte zeg?

Voel je het?

Netjes voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen,

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch,

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rondzweven,

Als het ware aan je vastplakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vastblijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt,

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplet,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is,

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn.

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap.

Word je meer en meer helder.

Besef je hier wellicht.

Ah ja.

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht.

Voordat ik deze opname startte.

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Ah ja.

Vermoeiend he?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames.

Dan weet je wellicht ook.

Dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort.

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten.

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik Ruben ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jouw menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen,

Al die onrust,

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan.

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven prettig maken.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

Ah ja.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar,

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd.

Weet je,

Diep van binnen,

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling,

Even niet denken.

Als een schouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen.

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Ah.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg,

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten,

Van al je gevoelens,

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk van al je denken,

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is die weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor eenieder en wat voorbij gaat aan eenieder.

Aanschouw,

Meningloos,

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam.

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt dan.

Ik ben het zo.

Zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe,

Heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat?

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daar aan te twijfelen.

Echt nooit.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat het heel groot is binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken en dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten te leveren,

Als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft,

Er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf,

Als het ware,

Heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest.

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest.

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen.

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd.

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort.

Altijd weer,

Op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent,

Onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel wat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar,

Die omkering,

Die eenvoudige,

En je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk,

Naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat?

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief bedacht.

Het is negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

Dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

Plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hé,

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

Hmm.

En daar doorheen vallend,

Kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel en boosheid.

En verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent.

Is zo.

Is zo mooi.

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En ik zie hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn en de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen,

Oh wat duurt het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Wat is er dan?

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron.

Die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart geef ik je de ruimte om een minuut of tien in stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend,

Verwarmd.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

Zo mooi dat je luistert.

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt,

Vertrouwd,

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi waardevol mens tot een volgende,

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering.

Het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken en zie dat het is zoals het is.

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op InSight Timer die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname waarin ik je meeneem richting die rust,

Die stilte,

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte zeg?

Voel je het?

Netjes voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen,

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch,

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rondzweven,

Als het ware aan je vastplakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vastblijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid,

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt,

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ah,

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ah,

Ja maar,

Ja maar,

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk,

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplidt,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is,

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn,

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap,

Word je meer en meer helder.

Besef je je wellicht,

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht,

Voordat ik deze opname startte,

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Vermoeiend,

Hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames,

Dan weet je wellicht ook dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort,

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten,

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is,

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jou,

Menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen,

Al die onrust,

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan,

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

De rust is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar,

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je diep van binnen dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling,

Even niet denken.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt.

Voort te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien,

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg,

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten,

Van al je gevoelens,

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk.

Van al je denken ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is hij weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken,

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor een ieder en wat voorbij gaat aan een ieder.

Aanschouw,

Meningloos,

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ja,

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding,

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt het dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe,

Heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens,

In jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daar aan te twijfelen.

Echt nooit.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat is heel groot,

Binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken en dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle,

Onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien,

Nooit is komen opdagen?

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen,

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen,

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent,

Onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn,

Die ik met heel wat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot,

En daar die omkering,

Die eenvoudige,

En je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede,

Die heldere kijk naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn,

Teleurstelling,

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen,

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan,

Er wordt negatief gedacht,

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin,

Heel herkenbaar voor iedereen.

Dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien,

Het is zo,

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel,

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen,

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar,

Nee,

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is,

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig,

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Hmm.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken,

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

Hmm.

En daar doorheen vallend kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel en boosheid en verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent.

Is zo,

Is zo mooi.

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En er is hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn en de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen blijven denken en voelen,

Oh wat duurt het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Wat is er dan?

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart.

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Tot zo.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt.

Vertrouwd.

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi waardevol mens,

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken en zie dat het is zoals het is,

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Na een paar minuten gitaar,

Muziek,

Zal deze opname automatisch weer starten.

Deze staat ook op mijn profiel.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op InsideTimer,

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname,

Waarin ik je meeneem richting die rust,

Die stilte,

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Het gaat je goed.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven in alles wat je denkt.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen,

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven.

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten,

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer.

In alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte,

Zeg?

Voel je het?

Moet je eens voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch?

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rond zweven,

Als het ware aan je vast plakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vast blijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt,

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer.

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplidt,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is,

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn,

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap,

Word je meer en meer helder.

Besef je je wellicht,

Ah ja,

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht,

Voordat ik deze opname startte,

Waarin was ik aan het geloven,

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Ah,

Ja.

Vermoeiend,

Hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames,

Dan weet je wellicht ook dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort,

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten,

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de waar was een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is,

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jou,

Menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen.

Al die onrust.

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan,

Is iets onveranderlijk rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

Hmm.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je hem al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

Ah ja.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar.

Een hoge hartslag.

Ook dan.

Is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je,

Diep van binnen,

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling.

Even niet denken.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ja,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien.

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg,

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten.

Van al je gevoelens.

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk van al je denken.

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

Hoe zou het zijn,

Als dat minder en minder wordt.

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt.

Niet iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan,

Daar is die weer,

Maar hoe dan,

Maar hoe dan.

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien,

Dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen.

Naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor eenieder.

En wat voorbij gaat aan eenieder.

Aanschouw.

Meningloos.

Zonder die ik daarin mee te nemen,

Die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

In stilte.

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden.

Wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Want het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt het dan.

Ik ben het zo.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef ooit op een kaartje een liefdevolle boodschap voor jou.

Er is nooit een reden om daar aan te twijfelen.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat is heel groot binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken.

En dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen,

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel wat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar die omkering,

Die eenvoudige en je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

Dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten,

Onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets,

Te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig.

Het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken,

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afbellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent is zo.

Is zo mooi.

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En er is hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn en de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart.

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren.

Naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Tot zo.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt.

Vertrouwd.

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi,

Waardevol mens.

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen.

.

.

.

.

.

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering.

.

.

.

.

.

Het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo,

Lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent.

Zie je het al.

Stop maar even al dat denken.

En zie dat het is zoals het is.

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je.

.

.

.

.

.

Om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren.

.

.

.

.

.

Dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren.

.

.

.

.

.

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op Insight Timer.

.

.

.

.

.

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname.

.

.

.

.

.

Waarin ik je meeneem.

Richting die rust,

Die stilte.

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven.

En je misschien ook van tijd op tijd af te vragen.

.

.

.

.

.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte zich?

Voel je het?

Moet je eens voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen,

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch.

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rondzweven,

Als het ware aan je vastplakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vastblijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Duiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt,

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplet,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is.

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn,

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron,

Openwijsheid,

Het goddelijke,

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwaringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig,

Stil,

Onbewogen,

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap,

Word je meer en meer helder.

Besef je hier wellicht,

Ah ja,

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht,

Voordat ik deze opname startte.

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven,

Van mezelf,

Van anderen,

Van mijn situatie?

Ah ja,

Vermoeiend hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven en ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames,

Dan weet je wellicht ook dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort,

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten,

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was,

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo?

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

Voelt dat ook echt zo?

En ook daar is niets mis mee.

Hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jou,

Menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen.

Al die onrust.

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan,

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven prettig maken.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar,

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je,

Diep van binnen,

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling,

Even niet denken.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen,

Zien,

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg.

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

.

.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten,

Van al je gevoelens,

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk van al je denken,

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

.

.

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is die weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen?

Naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor eenieder en wat voorbij gaat aan eenieder.

Aanschouw,

Meningloos,

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ah ja,

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam.

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt het dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daaraan te twijfelen.

Echt nooit.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat het heel groot is binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken.

En dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is,

Omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Ha,

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen.

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer,

Op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar,

Dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent,

Onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil.

Ja.

Ofwel totale verwarring.

Identificatie met dat ikje,

Die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel dat drama.

Want oh,

Wat is dat drama vaak groot.

En daar,

Die omkering,

Die eenvoudige,

Je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk,

Naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo.

Natuurlijk is het zo.

Nee,

Zeker.

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer.

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment,

Is dat zo.

En hoe zou het zijn,

Als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn,

Zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn,

Om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

Dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten,

Onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets,

Te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent,

Is zo.

Is zo mooi,

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En ik zie hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn en de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag,

Je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Wat is er dan?

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron.

Die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart.

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren.

Naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou?

Van het bestaan.

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Tot zo.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt,

Vertrouwd,

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar,

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi,

Waardevol mens,

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering.

Het leven bij je aanklopt.

Oh,

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken.

En zie dat het is zoals het is,

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewust zijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op Insight Timer,

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname,

Waarin ik je meeneem richting die rust,

Die stilte,

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn,

Stel je eens voor dat dat zou lukken?

Niet meer geloven.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat aan ruimte zich,

Voel je het?

Netjes voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven.

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch.

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rond zweven,

Als het ware aan je vast plakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vast blijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid,

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt.

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer.

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplidt,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is.

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn.

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap.

Word je meer en meer helder.

Besef je je wellicht.

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht.

Voordat ik deze opname startte.

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Ja.

Vermoeiend hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames.

Dan weet je wellicht ook.

Dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort.

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten.

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Maar hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jouw menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen,

Al die onrust,

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan.

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt.

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven prettig maken.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar,

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je,

Diep van binnen,

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling,

Even niet denken,

En dan ben je als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangen?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg,

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat,

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten,

Van al je gevoelens,

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk van al je denken,

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is,

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt,

Geen oordeel hebt,

Niet het gevoel hebt,

Niet iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is die weer,

Maar hoe dan,

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling,

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken,

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen,

Naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor eenieder,

En wat voorbij gaat aan eenieder.

Aanschouw,

Meningloos,

Zonder die ik daarin mee te nemen,

Die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid,

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ja,

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Want het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt het dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daaraan te twijfelen.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat is heel groot binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken en dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over?

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn.

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen.

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar,

Dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel dat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar,

Die omkering,

Die eenvoudige,

En je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk,

Naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Het is zo.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

En dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hé,

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Het leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend,

Kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent is zo,

Is zo mooi,

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En ik zie hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn.

En de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden.

In vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart.

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie?

Van jou.

Van het bestaan.

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk.

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt.

Vertrouwd.

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag,

Mooi,

Waardevol mens.

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen.

.

.

.

.

.

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering.

.

.

.

.

.

Het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo,

Lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent.

Zie je het wel.

Stop maar even al dat denken.

.

.

.

.

.

En zie dat het is zoals het is,

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je.

.

.

.

.

.

Om allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren.

.

.

.

.

.

Dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren.

.

.

.

.

.

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op Insight Timer.

.

.

.

.

.

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken.

.

.

.

.

.

Of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname.

.

.

.

.

.

Waarin ik je meeneem.

Richting die rust,

Die stilte.

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven in.

.

.

.

.

.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen.

.

.

.

.

.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven.

.

.

.

.

.

In al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer.

.

.

.

.

.

In alles wat ik denk.

Wat geeft dat een ruimte zich?

Voel je het?

Moet je eens voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft.

.

.

.

.

.

In wat je denkt.

De rust.

De zachtheid.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk.

.

.

.

.

.

Om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik.

.

.

.

.

.

Of althans dat gevoel een ik te zijn.

.

.

.

.

.

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

.

.

.

.

.

Vervragen.

Er komt een duidelijke vertraging.

.

.

.

.

.

In de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel.

.

.

.

.

.

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk.

.

.

.

.

.

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

.

.

.

.

.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

.

.

.

.

.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven.

.

.

.

.

.

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid.

.

.

.

.

.

Om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch,

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen.

.

.

.

.

.

Die zullen nog heel lang in je rond zweven.

.

.

.

.

.

Als het ware aan je vast plakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd.

.

.

.

.

.

Als het ware aan je vast blijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Ach,

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte.

.

.

.

.

.

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt.

.

.

.

.

.

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ah,

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven dat als het ware weer bij je aanklopt.

.

.

.

.

.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten.

.

.

.

.

.

Omdat je zo nodig denkt.

.

.

.

.

.

Ik moet weer.

Hm,

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven.

.

.

.

.

.

In alles wat je denkt.

Ah,

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is.

.

.

.

.

.

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplet.

.

.

.

.

.

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is.

.

.

.

.

.

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn.

.

.

.

.

.

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap.

.

.

.

.

.

Word je meer en meer helder.

Besef je hier wellicht.

.

.

.

.

.

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht.

.

.

.

.

.

Voordat ik deze opname startte.

.

.

.

.

.

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Ja.

Vermoeiend,

Hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

.

.

.

.

.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames.

.

.

.

.

.

Dan weet je wellicht ook.

.

.

.

.

.

Dat het helemaal de bedoeling is dat het licht is.

Dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort,

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten.

.

.

.

.

.

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

.

.

.

.

.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijn de depressief.

.

.

.

.

.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo?

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten,

Stemmen.

.

.

.

.

.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

.

.

.

.

.

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Maar hoe mooi.

.

.

.

.

.

Hoe mooi nu dat je luistert.

.

.

.

.

.

Ook voor jouw menselijke vorm.

.

.

.

.

.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

.

.

.

.

.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

.

.

.

.

.

Al die ervaringen,

Al die onrust,

Twijfel.

.

.

.

.

.

De gevoelens.

.

.

.

.

.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan.

.

.

.

.

.

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

Hmm.

.

.

.

.

.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt.

.

.

.

.

.

Alles wat je denkt.

.

.

.

.

.

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is.

.

.

.

.

.

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven.

.

.

.

.

.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je hem al?

De stilte.

.

.

.

.

.

De rust.

.

.

.

.

.

Is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

.

.

.

.

.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond.

.

.

.

.

.

Dat weerspiegelt.

Maar ook.

.

.

.

.

.

Als de muziek druk aanwezig is.

.

.

.

.

.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

.

.

.

.

.

Alle sensaties zo voelbaar,

Een hoge hartslag.

.

.

.

.

.

Ook dan.

.

.

.

.

.

Is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat.

.

.

.

.

.

Is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert.

.

.

.

.

.

En misschien heb je wel eerder geluisterd.

.

.

.

.

.

Weet je.

.

.

.

.

.

Diep van binnen.

.

.

.

.

.

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel.

.

.

.

.

.

En helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling.

.

.

.

.

.

Even niet denken.

.

.

.

.

.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt.

.

.

.

.

.

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt.

.

.

.

.

.

Voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangen?

Hoe zou het zijn als je meer en meer.

.

.

.

.

.

Alles wat je denkt,

Gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt.

.

.

.

.

.

Wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja.

.

.

.

.

.

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien.

.

.

.

.

.

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Dat geeft ruimte.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer.

.

.

.

.

.

Alles willen ervaren.

.

.

.

.

.

Op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

.

.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg.

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

.

.

.

.

.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten.

Van al je gevoelens.

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf.

Nu ben je afhankelijk van al je denken.

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens?

Als het antwoord ja is.

.

.

.

.

.

Hoe zou het zijn.

.

.

.

.

.

Als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer.

.

.

.

.

.

In totale openheid.

.

.

.

.

.

Waarneemt.

.

.

.

.

.

Geen oordeel hebt.

.

.

.

.

.

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is hij weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

.

.

.

.

.

Die zo mooi laat zien.

.

.

.

.

.

Dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen.

.

.

.

.

.

Naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor eenieder.

.

.

.

.

.

En wat voorbij gaat aan eenieder.

Aanschouw.

.

.

.

.

.

Meningloos.

.

.

.

.

.

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

In stilte.

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn.

.

.

.

.

.

Is wat je bent.

Rustig.

Stil.

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen.

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien.

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam.

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn.

Onzekerheid.

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen.

Die je hebt gekregen.

Om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel.

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe,

Heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daaraan te twijfelen.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat is heel groot binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken.

En dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over?

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn.

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft,

Er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen.

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen,

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent onveranderlijk en stabiel is.

Zo'n enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn,

Die ik met heel dat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar die omkering,

Die eenvoudige en je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede,

Die heldere kijk naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn,

Teleurstelling,

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen,

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan,

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

En dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

Plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hey,

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien,

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel,

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen,

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets,

Te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven.

Het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar,

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is,

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig,

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

Hmm,

Daar doorheen vallend,

Kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel en boosheid.

En verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent is zo,

Is zo mooi.

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En er is hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn.

En de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt en wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden in vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Voordat deze opname weer herstart geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken,

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt,

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend,

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen om je nog een kleine boodschap te geven.

Tot zo.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Haha.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken wat werkelijk van belang is.

En zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt,

Vertrouwd,

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi,

Waardevol mens.

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering.

Het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent.

Zie je het al.

Stop maar even al dat denken.

En zie dat het is zoals het is.

Als aanschouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op InsideTimer,

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname,

Waarin ik je meeneem richting die rust,

Die stilte,

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen.

Wat is het dat denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven?

Niet telkens weer geloven.

In al dat denken.

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat een ruimte zich?

Voel je het?

Moet je eens voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervagen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel,

Zo vol,

Zoveel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch,

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rondzweven,

Als het ware aan je vastplakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vastblijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt.

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten.

Omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven.

In alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is.

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplet,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is,

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn.

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap.

Word je meer en meer helder.

Besef je je wellicht.

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht.

Voordat ik deze opname startte.

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Vermoeiend he?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames.

Dan weet je wellicht ook.

Dat het helemaal de bedoeling is.

Dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort.

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten.

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is.

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Maar hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jouw menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren.

Dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen.

Al die onrust.

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan.

Is iets onveranderlijk,

Rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

Hmm.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weer spiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeer gaan.

Alle sensaties zo voelbaar.

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert,

En misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je,

Diep van binnen,

Dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling.

Even niet denken.

Als aanschouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren.

Ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet.

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien.

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg.

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat.

Wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten.

Van al je gevoelens.

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf.

Nu ben je afhankelijk van al je denken.

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is.

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt.

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt.

Geen oordeel hebt.

Niet het gevoel hebt.

Je hoeft niet iets te manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is hij weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling.

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken.

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen.

Naar bewustzijn zelf.

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor een ieder.

En wat voorbij gaat aan een ieder.

Aanschouw.

Meningloos.

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid.

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ach ja.

In stilte.

Aanwezig.

Puur zijn.

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn.

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden.

Wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos.

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen in mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen.

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen die je hebt gekregen om in dat keurslijf te stappen.

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ja,

Misschien herken je dat wel,

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe,

Heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens,

In jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Jij bent een prachtig en krachtig mens.

Er is nooit een reden om daar aan te twijfelen.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat is heel groot,

Binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken en dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is,

Omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle,

Onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien,

Nooit is komen opdagen?

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen,

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen.

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar,

Dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent,

Onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje,

Die je telkens weer denkt te zijn.

Die ik met heel dat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar,

Die omkering,

Die eenvoudige,

En je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk,

Naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Het is zo.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

En dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hey.

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten,

Onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets,

Te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Dat leven zelf is niet druk bezig.

Het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent is zo,

Is zo mooi,

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En er is hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn.

En de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen van oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt.

En wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden in vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Je snapt hem al.

Voordat deze opname weer herstart.

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken.

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie?

Van jou.

Van het bestaan.

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt.

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend.

Verwarrend.

Wat is altijd?

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen.

Om je nog een kleine boodschap te geven.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken.

Wat werkelijk van belang is.

Zo mooi dat je luistert.

Ik graf het al aan.

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm bakker wordt.

Tot rust komt.

Vertrouwd.

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar.

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt.

Ervaart.

Ja.

Dag,

Mooi,

Waardevol mens.

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering het leven bij je aanklopt.

Hallo,

Lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken en zie dat het is zoals het is.

Doe dat als aanschouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachte herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op InsightTimer die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname waarin ik je meeneem richting die rust,

Die stilte,

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.

Lukt het om niet meer te geloven in alles wat je denkt?

En hoe zou dat zijn?

Stel je eens voor dat dat zou lukken.

Niet meer geloven in alles wat je denkt.

En je misschien ook van tijd tot tijd af te vragen wat is het dat je denkt?

Ben ik het die denkt?

Wat een rust kan dat geven.

Niet telkens weer geloven in al dat denken,

In al die gedachten.

Ja,

Daar is hij alweer.

Die diepe zucht.

Eindelijk rust.

Want vanaf heden geloof ik niet meer in alles wat ik denk.

Wat geeft dat een ruimte zich?

Voel je het?

Netjes voorstellen een leven waarin je niet meer gelooft in wat je denkt.

De diepe ontspanning.

Het pure zijn krijgt ruimte.

De verstilling stroomt door je heen.

En niet zozeer doorheen die ik die je denkt te zijn.

Die ik die je denkt of dacht te zijn.

Die is steeds minder ervaarbaar.

Natuurlijk,

Het is heel makkelijk om weer aan te haken op dat gevoel die ik te zijn.

Dat zal altijd zo blijven,

Wellicht.

Maar stel je eens een leven voor waarin de ik,

Of althans dat gevoel een ik te zijn,

Vervaagt.

Zorgen die je je wellicht maakt.

Vervragen.

Er komt een duidelijke vertraging in de ervaring van jou als mens.

Misschien hoeft het allemaal niet meer zo snel.

Zo vol,

Zo veel.

En ook al voel je die druk,

Die druk die je zo gewend bent te voelen.

Omdat je bent gaan geloven in allemaal concepten.

Zo moet het.

Zo is het.

Alles wat je geleerd hebt in dit leven,

Daartoe krijg je nu weer de mogelijkheid om dat los te laten.

Ja,

Maar ik moet toch,

Natuurlijk.

Die sterke overtuigingen,

Die zullen nog heel lang in je rond zweven,

Als het ware aan je vast plakken.

Maar dat geeft niet.

Want stel je maar eens voor dat die altijd,

Als het ware aan je vast blijven plakken.

Als een soort klittenband.

Soms lukt het om ze van je af te trekken.

Even geen overtuiging.

Even wat meer rust,

Wat meer vrijheid.

Wat meer lucht,

Wat meer leven.

Maar ja,

Geen overtuiging.

En daar is het leven.

Niet geloven in weer een volgende gedachte,

In weer een volgend concept.

Ook al lijkt het allemaal zo belangrijk en zo waar.

En in dat moment waarop alles losgelaten wordt,

Ontstaat ruimte.

Voel je het?

Ja,

Weer die diepe zucht.

Daar is het leven.

Het leven wat als het ware weer bij je aanklopt.

En laat zien dat het oké is.

Dat het ook prima is als jij even niet actief bent.

Of weer het volgende project gaat starten omdat je zo nodig denkt.

Ik moet weer.

Die stilte.

Die rust.

Die kan dus ontstaan als je niet meer telkens blijft geloven in alles wat je denkt.

Ja maar,

Ja maar.

Ja,

Daar is die weer,

Die ja maar.

Natuurlijk.

Ook die ja maar,

Die kan er prima zijn.

Ja maar,

Als die ja maar er is,

Dan heb ik weer last van van alles.

Misschien niet.

En waarom niet?

Omdat als je goed oplidt,

Er gelijktijdig iets in het leven aanwezig is,

Wat al helemaal rustig is.

Iets heeft geen overtuiging.

Dus terwijl alle overtuigingen in jezelf en al die gedachten gaande zijn,

Is iets in totale rust.

Leer je vertrouwen op dat wat al rustig is.

De essentie.

Noem het de liefdevolle bron.

Openwijsheid.

Het goddelijke.

Het niet-persoonlijke bewustzijn.

Het zijn allemaal weer woorden.

En ook die woorden kunnen weer tot verwarringen leiden.

Voorbij ook al die woorden ben jij al helemaal oké.

Rustig.

Stil.

Onbewogen.

In totale vrede.

En terwijl je luistert naar deze boodschap,

Word je meer en meer helder.

Besef je hier wellicht,

Ah ja,

Misschien is het inderdaad wel eens heel anders dan dat ik ooit dacht.

En wat ik net nog dacht,

Voordat ik deze opname startte,

Waarin was ik aan het geloven?

Onderzoek het maar eens.

Wat geloofde ik allemaal?

Wat vond ik allemaal van het leven?

Van mezelf?

Van anderen?

Van mijn situatie?

Ah,

Ja.

Vermoeiend,

Hè?

Heel vermoeiend.

En misschien ook niet.

Misschien zit je net in een hele fijne flow in je leven.

En ervaar je geen lijden.

Maar mocht je vaker hebben geluisterd naar deze opnames,

Dan weet je wellicht ook dat het helemaal de bedoeling is dat het leven lijden is.

Dat al die pijn erbij hoort,

Al die verwarring.

En hadden we dat maar eerder geweten,

Dacht Ruben ooit.

Die Ruben die in de war was.

Een groot deel van zijn leven.

Wanneer hij zichzelf belabelde als zijnde depressief.

Ik,

Ruben,

Ben depressief.

Voelde dat ook echt zo.

Misschien herken je dat ook wel.

Het gaat niet goed met mij.

Met mij gaat het niet goed.

Ik voel me niet goed.

Ik heb verdriet.

Ik ben boos.

Ik vind dat anderen me oneerlijk behandelen.

Ik ben niet goed genoeg.

Veel gehoorde gedachten stemmen.

Die telkens weer allerlei onrust teweeg brachten.

En door werkelijk te geloven dat dat allemaal waar is,

Voelt dat ook echt zo.

En ook daar is niets mis mee.

Hoe mooi.

Hoe mooi nu dat je luistert.

Ook voor jou,

Menselijke vorm.

Kan plotseling die shift plaatsvinden.

Die diepe herkenning.

Voorbij alle woorden.

Voorbij alle woorden telkens weer ervaren dat de essentie rustig is.

Onveranderlijk.

En ja,

Helemaal stabiel.

Terwijl alles doorgaat in het leven.

Al die ervaringen.

Al die onrust.

Twijfel.

De gevoelens.

En ook al die stemmen in je hoofd die telkens weer negatieve dingen communiceren.

Terwijl dat allemaal door lijkt te gaan,

Is iets onveranderlijk rustig,

Zacht en liefdevol aanwezig.

Hmm.

En dan bestaat natuurlijk de neiging om alles wat je meemaakt,

Alles wat je denkt,

Te willen veranderen.

Want als het uit de weg is,

Dan is er rust.

Dan pas ben ik rustig.

Eerst het leven prettig maken.

En dan kan ik ontspannen.

Voel je me al?

De stilte.

De rust.

Is al hier.

Ah ja.

En nu lijkt het wat makkelijker ervaarbaar.

Omdat deze rustige gitaar op de achtergrond dat weerspiegelt.

Maar ook als de muziek druk aanwezig is.

Als de gedachten druk zijn,

De emoties in je lijf tekeergaan.

Alle sensaties zo voelbaar.

Een hoge hartslag.

Ook dan is er rust.

Misschien wat moeilijker ervaarbaar.

Maar ook dat is oké.

Want vanaf heden,

Doordat je luistert en misschien heb je wel eerder geluisterd,

Weet je diep van binnen dat iets altijd onveranderlijk stabiel en helemaal rustig aanwezig is.

Een kort moment van verstilling.

Even niet denken.

Als een schouwer aanwezig.

En niet als die ik die kijkt,

Maar het pure aanschouwen van alles wat zich lijkt voor te doen in dit leven.

En hoe moet het dan met al die verlangens?

Hoe zou het zijn als je meer en meer alles wat je denkt gaat aanschouwen?

Je in de gaten krijgt wat er gedacht wordt.

Plotseling zie je dat je ergens naar verlangt.

Ah,

Dat wil ik hebben.

Dat klinkt als muziek in mijn oren,

Maar ja,

Geef het me.

Of dat wil ik juist niet,

Nee.

Ook dat verlangen.

Zien.

Alles wat je niet wil.

Zien dat je het leven op een bepaalde manier wil.

Dat telkens weer mogen zien.

Hoef je niet altijd te ervaren.

Want ook dat is een verlangen.

Telkens weer alles willen ervaren op een hele rustige manier.

Het hoeft niet.

Het mag heel druk zijn,

Ook in je hoofd.

Er mogen twijfels zijn.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat kan het druk zijn en wat kun je twijfelen in je leven?

Het is oké.

Het hoeft niet weg,

Niets hoeft weg.

Stel je dat maar eens voor,

Een leven waarin niets weg hoeft.

Dat leven ontstaat wanneer je niet meer afhankelijk bent van al je gedachten,

Van al je gevoelens,

Emoties.

Want check maar eens bij jezelf,

Nu ben je afhankelijk van al je denken,

Ben je afhankelijk van je emoties en gevoelens.

Als het antwoord ja is,

Hoe zou het zijn als dat minder en minder wordt?

Je als aanschouwer in totale openheid waarneemt,

Geen oordeel hebt,

Niet het gevoel hebt iets te hoeven manipuleren,

Te veranderen,

Aan te passen.

Maar hoe dan?

Daar is hij weer.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

En daar is ook weer die diepe ademhaling,

Die zo mooi laat zien dat er een mogelijkheid is om te ontspannen,

Te rusten.

Te rusten in al het denken,

In alles wat je bent gaan geloven.

En dat is nogal wat.

Zou het mogelijk zijn om je vertrouwen te gaan verliggen naar bewustzijn zelf,

Naar dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Het niet-persoonlijke bewustzijn wat los staat van jouw lijf,

Van je hersenen.

Een bewustzijn wat gelijk is voor een ieder,

En wat voorbij gaat aan een ieder.

Aanschouw,

Meningloos,

Zonder die ik daarin mee te nemen die kijkt.

Kijken vanuit open wijsheid,

Zonder iets te labelen of te benoemen.

Wat je ook zou kunnen benoemen als gewoon zijn.

Ja,

In stilte,

Aanwezig.

Puur zijn,

Als het ware als de isheid van het leven zijn.

Ruimtelijk zijn,

In plaats van denken.

Puur zijn.

En ook dat kan plaatsvinden wanneer gedachten doorgaan en doorgaan.

Want dat pure zijn is wat je bent.

Rustig,

Stil,

Meningloos,

Zonder overtuiging.

Maar ik ben er toch van overtuigd dat ik iets moet met mijn leven.

Ik moet toch van alles.

Hoe zou het zijn om moeten te veranderen?

In mogen,

Ik mag van alles.

En hoe zou het zijn om die ik daar weer vanaf te halen?

Het te ontleden.

Te zijn vanuit een ikloos bestaan.

Die natuurlijke stroom van het leven doorheen die menselijke vorm laten vloeien,

Laten stromen.

En ik weet het,

Je hebt jarenlang geoefend om een ik te worden.

Jaren,

Jaren,

Jaren,

Jaar in,

Jaar uit.

Want zo kreeg je het geleerd.

Je kreeg die naam,

Al die complimentjes.

Alles wat je niet goed deed,

Werd ook verteld.

En dat bracht pijn.

Diepe pijn,

Onzekerheid,

Het gevoel niet waard te zijn.

Niets waard te zijn.

Dat zit in een iedere van ons diep geworteld.

En dat is lastig,

Dat is pijnlijk.

Want zie dat maar eens om te keren.

Na al die oefeningen,

Die je hebt gekregen,

Om in dat keurslijf te stappen,

Te voldoen aan allerlei verwachtingen.

Dat heeft heel veel energie gekost.

Dat is ook een perfecte expressie van het leven.

Want daarmee gaat die menselijke vorm vastlopen,

Enorm vastlopen.

En vanuit dat vastlopen wordt er gezocht naar bevrijding.

Naar verlichting.

Dat het is genoeg geweest.

Ah,

Ja,

Misschien herken je dat wel.

Dat het genoeg is geweest.

Genoeg geweest om telkens weer te ervaren dat je het niet waard bent om hier te zijn.

En nu is daar die prachtige omkering mogelijk,

Die shift.

Nu kan jouw specifieke menselijke vorm weer leren om aardig te zijn.

Aardig te kijken.

Helder te kijken naar het leven.

Zonder oordeel,

Zonder overtuiging,

Zonder te geloven in allerlei concepten.

Ik ben het niet waard,

Wordt dan.

Ik ben het zo waard om hier te zijn.

Ik mag hier zijn.

Ik mag verwarring hebben.

Ik mag nieuwe,

Heldere inzichten krijgen.

Ik mag boos zijn.

Ik mag blij zijn.

Ik mag helemaal zijn zoals ik dat graag wil.

Hoe fijn is dat.

Ik ben het waard om hier te zijn,

Zeg het maar eens in jezelf.

Ik schreef het ooit op een kaartje.

Een liefdevolle boodschap voor jou.

Er is nooit een reden om daaraan te twijfelen.

Echt nooit.

Het leven wil dat je sporen van liefde achterlaat.

En dat doe je al.

En dat doe je met name ook door te oefenen.

Door het leven te onderzoeken.

Het belang van dat onderzoek,

Daarvan zou je kunnen zeggen dat het heel groot is,

Binnen het verhaal.

Het is zo behulpzaam om telkens weer in jezelf te onderzoeken en dat kun jij alleen.

Jouw specifieke menselijke vorm kan dat alleen doen.

Je kunt al deze woorden tot je nemen en er weer een verhaal van maken.

En denken dat het allemaal is zoals jij denkt dat het is omdat het je toegekomen is.

Maar het werkelijke onderzoek naar die liefdevolle onveranderlijke essentie,

Dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat mag geheel plaatsvinden binnen jouw specifieke menselijke vorm.

Ha,

Dus onderzoek maar eens.

Wat blijft er over,

Wanneer alle gedachten niet aanwezig zijn?

En wellicht merk je op dat het denken maar doorgaat.

En dat er ook een oplossing gezocht wordt middels het denken.

Misschien is het behulpzaam om nu weer alle gedachten even als het ware te stoppen.

Wat blijft er over,

Wanneer we niet interpreteren?

Zou het zo kunnen zijn dat dat wat overblijft,

Er altijd al is geweest,

Maar nooit zichzelf als het ware heeft laten zien.

Nooit is komen opdagen.

Wat gebeurt er als je het volgende hoort?

Ik ben altijd al aanwezig geweest,

Zonder zelfs op te dagen.

Dat wat ik werkelijk ben,

Is altijd al aanwezig geweest,

Zonder dat het zichzelf liet zien.

En ook deze woorden heb je weer kunnen horen,

Kunnen interpreteren.

En ook deze woorden kun je laten,

Laten varen.

Laat ze maar weer gaan.

Het zijn enkel kleine verwijzingen die wellicht wat in heel dat systeem kunnen openen,

De toegang wat ruimer kunnen maken,

Wat makkelijker.

Er is niets te behalen.

Je hoeft niets te presteren.

Alles kan nog net zo druk zijn,

In je hoofd,

De verwarring zo groot.

Het negatieve gevoel,

Het blije gevoel.

Alles komt en gaat.

En door dat te zien,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet komt en gaat.

Het geluid van de gitaar,

Komt en gaat.

De verschillende noten,

Klanken,

Komen en gaan.

Het geluid van de vogels,

Telkens weer net even anders.

De stem die je hoort,

Altijd weer op een ander moment,

Altijd tijdloos.

Verwijzend naar dat wat niet verandert.

En wat fijn is het toch om telkens weer te ontdekken,

Dat dat wat je bent,

Onveranderlijk en stabiel is.

Zo een enorm groot verschil,

Ja.

Ofwel totale verwarring,

Identificatie met dat ikje die je telkens weer denkt te zijn,

Die ik met heel dat drama,

Want oh wat is dat drama vaak groot.

En daar die omkering,

Die eenvoudige,

En je zou kunnen zeggen belangrijke shift.

Die vrede.

Die heldere kijk naar hoe het leven werkelijk is.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Zie je dat,

Als aanschouwer.

Als ikje,

Natuurlijk is het zo,

Natuurlijk is het zo,

Nee zeker,

Het is echt zo.

Maar nu,

Die omkering als aanschouwer,

Voorbij die ik.

Het is zo.

Er is boosheid,

Er is verdriet,

Er is pijn.

Teleurstelling.

Twijfel.

Wat moet ik nou met mijn leven?

Ik doe het niet goed.

Het is zo.

In dat tijdloze moment is dat zo.

En hoe zou het zijn als dat zo mag zijn?

Het er precies zo kan zijn zoals het is.

Het is er toch al.

Zou het mogelijk zijn om die neiging om het te willen veranderen,

Los te laten?

Je wordt wakker in de ochtend met een naar gevoel.

Laten we ons dat even voorstellen.

Want dat gebeurt weleens.

Het denken gaat aan.

Er wordt negatief gedacht.

Het gevoel wordt negatief.

Geen zin.

Heel herkenbaar voor iedereen.

En dat gevoel wordt meegenomen in de dag.

En plotseling is daar een moment van verstilling.

Laat die oerkracht van korte momenten van verstilling zich weer zien.

Hé,

Automatisch worden al die gedachten,

Die negatieve gedachten onderbroken.

Wordt er gezien.

Het is zo.

Het is zoals het is.

Er is een negatief gevoel.

Er zijn negatieve gedachten.

Er is een neiging om het te willen veranderen.

Weg te drukken.

En daar is dan een diepe ademhaling.

En de mogelijkheid om niets,

Maar dan ook niets te veranderen.

Misschien wel eindelijk in je leven het te laten.

Het niet te willen verbeteren.

Ook niet van weg te rennen.

Ook niet het te omarmen.

Kom maar.

Nee.

Een volledige stop.

Weer te vallen als het ware in dat pure zijn.

In de isheid van het leven.

Het leven dat is.

Dat altijd is.

Het leven zelf is niet druk bezig het leven te creëren en te manipuleren.

Dat is.

Jij bent.

Jij bent als die isheid helemaal compleet.

Niets nodig.

Niets hoeft te veranderen.

Alles kan zich gewoon voor je afspelen als het ware.

Een heel leven lang al proberen alles te veranderen,

Te omarmen.

Natuurlijk,

Daar is ook plaats voor.

Het is ook heel prettig als je heel veel verwarring hebt in het leven om hulp te zoeken.

Zeker.

Om met iemand te spreken die daar verstand van heeft.

En tegelijkertijd is het fantastisch om te ontdekken dat het leven zelf genoeg is.

Dat er een mogelijkheid is om te blijven zitten in alles wat zo lastig lijkt.

Daar als het ware helemaal doorheen te vallen.

Want onder die angst komt weer wat anders.

Misschien wel een gevoel van tekort.

Bang zijn niet genoeg te hebben.

En terwijl je daar weer doorheen zakt,

Ontdek je plotseling dat je heel onzeker bent over een aantal zaken in je leven.

En daar doorheen vallend,

Kom je erachter dat je jezelf niet goed genoeg vindt.

Zijn we weer aangekomen bij dat diepe gevoel van onwaardigheid.

Allemaal ontstaan vanuit alles wat aangeleerd is.

En zo mooi,

Zo mooi,

Zo mooi.

Dat we nu een omkering maken.

Alles wat aangeleerd is afpellen.

Het niet wegduwen.

Of weg willen.

Maar als het ware doorzien.

Doorzien en er niets mee doen.

Gewoon laten.

Zou dat mogelijk zijn?

Voor jouw specifieke menselijke vorm.

Die zo gewend is te denken en te doen.

Te willen veranderen.

Hoe zou dat voor jou zijn?

Vrede vinden voorbij al het lijden.

Rust vinden in twijfel,

In boosheid,

In verdriet.

Altijd weer terugkeren naar de essentie.

Naar dat niet persoonlijke bewustzijn wat zo prachtig en krachtig is.

Dat wat jij bent,

Is zo.

Is zo mooi,

Zo waardevol.

Met alles wat er in je rondspookt.

Al het onvermogen en alle helderheid.

Alle rust en alle stilte.

En alles wat je bent en wat je niet bent.

Alles wat je denkt te zijn.

Het is allemaal heel welkom.

En ik zie hier ook heel veel blijheid.

Voor jou.

Voor de jij die je denkt te zijn.

En de jij die je werkelijk bent.

Er wordt hier zoveel liefde ervaren.

Zoveel blijheid omdat ook deze boodschap tot jouw specifieke menselijke vorm komt.

Het geeft aan dat het niet lang hoeft te duren,

De omkering.

Want we kunnen het blijven denken en voelen,

Oh wat duurde het toch lang.

En sommige dingen lijken tijd nodig te hebben.

Maar wanneer je blijft terugkeren naar een boodschap als deze.

Dan zul je gaan ervaren dat tijdens je dag,

Je veel meer ruimte ervaren mag.

En dat wordt doorgegeven door Ruben Bach die plotseling gaat rijmen.

Voordat we vandaag afronden wil ik je nog eens vragen te onderzoeken.

Wat is het wat overblijft als je niet denkt?

Als je geen overtuigingen hebt,

Geen mening hebt.

Je kunt dat ervaren terwijl je denkt en wellicht wat makkelijker als dat denken wat rustiger wordt.

Misschien is dat denken nu wat rustiger geworden in vergelijking met een uur eerder.

Hoe dan ook,

Druk of niet druk.

De essentie,

Die liefdevolle bron die jij voorbij het denken.

Voordat deze opname weer herstart,

Geef ik je de ruimte om een minuut of tien.

In stilte te luisteren naar de vogels en de gitaarmuziek.

En telkens wanneer je even weer wakker wordt uit al dat denken,

Een diepe ademhaling neemt.

Onderzoek dan eens wat er overblijft.

Wat is die essentie van jou,

Van het bestaan?

En als je dat doet,

Als dat onderzoek plaatsvindt,

Bekijk dan eens of het daar lastig is,

Druk,

Vervelend,

Verwarrend.

Wat is altijd?

Amus.

Al een heel zogenaamd leven lang.

Ik wens je een mooie reis.

Ik zal over tien minuten nog even terugkomen om je nog een kleine boodschap te geven.

Tot zo.

Die mooie,

Rustige,

Stabiele essentie.

Wat een leven.

Wat een prachtige mogelijkheid om te onderzoeken wat werkelijk van belang is.

Zo mooi dat je luistert.

Ik gaf het al aan,

Ik ben zo blij voor je dat deze boodschap tot je komt.

Zie het niet als mijn boodschap.

Nee,

Nee.

Het is een universele boodschap.

Het leven laat zien dat het behulpzaam is.

Het graag wil dat iedere menselijke vorm wakker wordt.

Tot rust komt,

Vertrouwd,

Zich waardig voelt.

Zeg het nog maar eens in jezelf.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Hoe dan ook.

Geïdentificeerd als zijnde die ik.

Of in totale ruimtelijke vrijheid.

Wat ik ook ervaar,

Boosheid,

Liefde,

Zachtheid.

Strengheid.

Ik ben het waard om hier te zijn.

Ik wens dat je het voelt,

Ervaart.

Ja.

Dag mooi,

Waardevol mens,

Tot een volgende.

Tot een volgend tijdloos moment.

Ik hoop dat je je beseft dat wanneer je blijft luisteren naar dit soort boodschappen,

Er echt een ander leven ervaarbaar zal zijn.

Je tijdens je dag telkens weer een herinnering het leven bij je aanklopt.

Hallo.

Hallo lieve jij.

Zie je wel dat je waardig bent?

Zie je het wel?

Stop maar even al dat denken en zie dat het is zoals het is,

Als een schouwer.

Ben als dat niet-persoonlijke bewustzijn.

Nogmaals,

Niemand vraagt je om telkens weer te graven in allerlei gedachten,

Herinneringen en gevoelens.

Het mag en het heeft een functie,

Relatief gezien.

Misschien kun je na vandaag ook weer ervaren dat het eigenlijk al heel rustig is.

Ergens is er al diepe rust.

Vind je het fijn om meer te exploreren,

Dan kun je ook terecht bij de vele online cursussen op Insight Timer,

Die allemaal hiernaar verwijzen.

Het zijn geen cursussen waar je hard hoeft te werken of allerlei dingen moet onthouden.

Ze hebben allemaal eenzelfde karakter als deze opname,

Waarin ik je meeneem.

Richting die rust,

Die stilte.

Richting dat wat onveranderlijk en stabiel is.