Zachte Ontmoetingen | Deel 10 : Yvonne

Hey lieve Yvonne,

Fijn om ook hier van jou te horen.

Getrippel op de achtergrond van onze nieuwe pup,

Woody.

Ik kon niet echt een moment vinden waarin hij niet aanwezig is deze dagen,

Dus als je hem af en toe hoort dan weet je wat dat is.

Woody uit Roemenië,

Ontzettend zacht,

Lief beestje.

Zo mooi om met hem samen hier te zijn.

Jij schrijft weer zo'n mooie tekst ook en die ga ik even voorlezen.

Lieve Ruben,

Wat mooi dat je deze nieuwe cursus met ons deelt.

Heel fijn om op deze manier snel in te tunen zoals je dat altijd zegt.

En het klopt,

Ik voel nu na een tijd regelmatig te luisteren een automatische reactie zowel in lichaam als geestsysteem.

Dat is fantastisch Yvonne,

Dat is ook mijn eigen ervaring,

Zo mooi als die momenten als vanzelf gaan ontstaan.

Dat dat is geïntegreerd en ook niet weggaat,

Merk ik in mijn eigen leven,

Sinds dat eenmaal,

Als het ware,

Dat kwartje is gevallen,

Blijft dat geactiveerd,

Blijft het opkomen om in alle situaties telkens weer te rusten,

Te ontspannen,

Te verstillen.

Ja,

Nu ook weer,

Dat gaat als vanzelf.

Ik voel dat ik vrij snel aan het praten ben en doordat jij het nu weer met mij deelt,

Is daar als het ware een hele automatische behoefte om weer te vertragen.

Dat ontstaat zo mooi vanzelf.

En dat doe ik dan maar.

Ja,

Mooi.

Zelfs nu ik op reis ben,

Schrijf je verder,

Is het zo mooi om op te merken dat waar ik ook ga,

Ik altijd verbinding kan maken met mijn essentie,

Ookal kan ik dat rationeel nog niet echt onder woorden brengen of uitleggen.

Ik kan me voorstellen Yvonne,

Dat dat ook niet te doen is,

Überhaupt.

Die essentie is toch heel mysterieus en gaat voorbij aan alles wat we hier denken en al die concepten waarvanuit we telkens bewegen.

Dus daar is weinig ratio mogelijk.

Misschien is het ook niet echt nodig om het uit te leggen.

Het is natuurlijk heel menselijk om daar weer iets van te willen maken.

Al die momenten waarop ik hierover deel,

Komen voort uit die realisatie dat er iets is wat niet benoembaar is en wat zo diep te vertrouwen is omdat het nooit oordeelt,

Nooit een negatieve mening heeft,

Nooit verandert.

Maar omdat het voorbij woorden gaat,

Je weet dat ook.

Ik vertel je niets nieuws,

Dat realiseer ik me ook.

Maar omdat het voorbij woorden gaat,

Is het ook niet juist te benoemen.

Kan het eerder geweten worden,

Dat is misschien een betere benadering,

Een diep weten dat iets onveranderlijk,

Stabiel,

Ruimtelijk,

Liefdevol,

Niet persoonlijk is en dat telkens weer mogen ervaren,

Dat probeer jij ook uit te leggen,

Denk ik,

Hier.

Telkens weer mogen ervaren,

Schrijf jij,

Dat je altijd die verbinding kan maken met je essentie.

Dat is genoeg,

Denk ik.

En als je dat weer met woorden verder zou uitpluizen,

Onderzoeken,

Dan zou je ook kunnen zeggen dat er niet iemand is die telkens weer een verbinding maakt met die essentie.

Omdat die essentie die is al wat je bent.

Het lijkt erop dat wij er telkens op aanhaken.

Ja,

Zo lijkt het allemaal.

En dat maakt het heel mysterieus en magisch ook.

Als je dus weer verder onderzoekt,

Zou je erachter kunnen komen dat ook het leven zelf die essentie,

De bron,

Het mysterie,

Dat die ervoor zorgt dat het erop lijkt dat jij je intunt op die essentie,

Op de bron,

Op die niet persoonlijke energie.

Hoe we het ook willen noemen,

Het goddelijke.

En dat realiseren geeft ook weer iets heel moois,

Want daaraan kun je zien dat het leven zelf telkens weer komt met iets wat behulpzaam is om een meer natuurlijke flow te kunnen ervaren in het leven.

Ik lees nog heel even een stukje terug om het weer op te pakken.

Je schrijft,

Zelfs nu ik op reis ben is het zo mooi om te merken dat waar ik ook ga,

Ik altijd verbinding kan maken met mijn essentie.

En tussen haakjes schrijf je,

Het is zo mooi om te merken dat waar ik ook ga,

Ik altijd verbinding kan maken met mijn essentie.

En tussen haakjes schrijf je,

Ook al kan ik dat rationeel nog niet echt onder woorden brengen of uitleggen.

En dan schrijf je verder,

En vanuit dat tussen aanhalingstekens ZIJN is het zo makkelijk om contact te maken met de mensen hier in dit land.

Het wordt dan duidelijk dat we een universele taal hebben,

Namelijk die van het hart.

En zo grappig,

Zei jij aan het begin van de sessie van de dinsdag,

Dat je je ook zo verbonden voelt met iedereen die luistert.

Dat was ook het hart wat sprak,

Zo mooi.

Dan eindig je nog met,

Dankjewel,

Ik wens jou en iedereen een hele verbindende dag toe,

Liefs Yvonne.

Ja,

Zo mooi,

Ook Yvonne,

Dat je dit eruit oppikt.

Inderdaad,

Toen ik dat voelde,

En dat voel ik heel vaak als ik deze opnames maak,

Nu ook,

Dat het zo één is,

Alles.

En dat het zeker ook heel mysterieus is.

Ik denk dat dat alles te maken heeft met dat we,

Als het ware,

Door het leven neergezet worden om weer te ontspannen.

Dat het leven zelf door ons heen ontspanning laat ervaren.

Het leven zelf ontspant.

En zodra er spanning wegvalt,

Er meer ruimte ontstaat,

Is die dualiteit ook minder aanwezig.

Is dat gevoel,

Die ik te zijn,

Minder aanwezig en zelfs volledig weg met momenten.

Ja,

En als dat gebeurt,

Opent dat hart zich en is er verbinding met alles.

En dat gaat gepaard weer met die zachtheid.

Warmte.

Dat die diepe zucht telkens weer ontstaat.

En mensen pikken dat inderdaad op,

Zoals jij dat zo mooi ervaart nu in het buitenland.

Met mensen die je niet kent waarbij je de taal niet spreekt.

Zodra we als menselijke vorm in die openheid aanwezig zijn met elkaar,

Dan wordt dat opgepakt.

Gaan die ogen stralen,

Gaat dat hart liefde uitzenden,

Zou je kunnen zeggen.

En herkennen we bij elkaar dat we liefde zijn.

En wat willen we nog meer,

Zou ik zeggen.

Hm,

Mooi.

Ja,

Je vond het,

Ik ga het hierbij laten voor nu.

Dadelijk weer woedie uitlaten.

Zo fijn om die connectie met jou weer te mogen ervaren.

Ik kijk er ook heel erg naar uit om je te gaan ontmoeten een keer.

Ik wens je nog een fijne vakantie mocht je nog daar zijn.

En heel veel liefs.

Tot de volgende.