Oefening Baart Kunst

BISMILLAH,

BISMILLAH,

EL RAHMAN,

EL RAHIM We begin in the name of Allah,

We begin in the name of Allah BISMILLAH,

BISMILLAH,

EL RAHMAN,

EL RAHIM We begin in the name of Allah,

We begin in the name of Allah Ja,

Daar zitten we weer aan de rand van het water.

Welkom.

Laten we beginnen met een diepe ademhaling,

Een ademhaling in,

Laat,

Een ademhaling uit,

Los.

Gewoon loslaten al die spanning die we hebben opgebouwd gedurende de dag.

Ademhaling in weer en uit,

Los,

Laat,

Los.

En je voelt het waarschijnlijk direct al,

Van heel druk bezig te zijn geweest,

Is daar nu weer een moment waarop het stiller wordt,

Rustiger wordt,

Aangenamer misschien zelfs al.

Op een bepaalde manier kan de stilte heel aangenaam voelen.

Ga maar eens na bij jezelf hoeveel spanning je ervaart terwijl je nog met elkaar in contact bent.

Druk met elkaar in communicatie,

Die sociale omgang met elkaar.

Is die werkelijk helemaal ontspannen,

Ben je helemaal jezelf,

Totaal open,

Niet veroordelend naar de ander.

We hebben nu weer de gelegenheid in dit komende half uur om gezamenlijk helemaal tot rust te komen.

En om weer te leren dat het mogelijk is om te midden van iedere levenssituatie te ontspannen en helder te zijn en helemaal open.

En wat is dat eigenlijk,

Open zijn?

Zodra die ik het gevoel heeft,

Dat die een ik is,

Dat die zich uit moet sloven of iets op moet houden,

Is er geen openheid.

Die menselijke vorm is enkel helemaal open als er een totale connectie is met dat waar geen woorden voor zijn,

En waar we wel woorden voor hebben verzonnen,

Zoals het grondelijke,

De liefdevolle bron,

Liefde.

En die liefde,

Die liefdevolle bron,

Die kan totaal stromen als dat gevoel van die ik verdwenen is.

Als er niets meer tussen zit,

Tussen het leven zelf en die menselijke vorm,

Want die menselijke vorm is het leven zelf.

En door die denkende gedachten lijkt daar telkens een ruis op de lijn.

En daarom is het zo fantastisch mooi als die menselijke vorm leert om korte momenten te verstillen.

Korte momenten waarop die denkende gedachten heel even onderbroken worden en niet op aangehaakt worden,

Waardoor die menselijke vorm in alle puurheid en openheid aanwezig is.

Niet veroordelend,

Meningloos,

Conclusieloos en totaal ontspannen.

Want waarom zou er spanning nodig zijn,

Aanwezig zijn,

Als er geen gedachten gaande zijn,

In dat moment van gedachtenloos aanwezig zijn,

Raakt die menselijke vorm het grondelijke aan.

Dan wordt er anders gekeken doorheen die ogen,

Dat wat we die ogen zijn gaan noemen.

Maar zijn het eigenlijk ogen?

Wat is het dat kijkt?

Is dat die ik,

Die denkt dat die een ik is?

Of kijkt als het ware het leven zelf doorheen die ogen,

Dat wat we ogen zijn gaan noemen?

En nog een keer,

Zijn dat ogen?

Is dat kijken en zien?

Allemaal vragen die we kunnen stellen om te onderzoeken of dat wat we ervaren wel werkelijk is.

Want wat heel duidelijk lijkt,

Is dat we in heel veel zijn gaan geloven.

We zijn heel veel gaan aannemen voor waarheid.

Natuurlijk weer niets mis mee.

Maar wel heel interessant als je erachter komt dat heel veel,

Of wel alles,

Wat je voor waarheid bent gaan aannemen,

Niet waar is.

Daarmee ontstaat ontzettend veel ontspanning,

Ontlading.

Al die opgedane overtuigingen,

Die zoveel spanning in dat hele systeem teweeg gebracht hebben,

Die laten telkens weer totaal los,

Omdat er doorzien wordt,

Doordat er diep van binnen geweten wordt,

Dat niets van al deze opgedane overtuigingen waar is.

Dus al die problemen die je telkens tegenkomt,

Die je problemen bent gaan noemen,

Worden in een kort moment van verstilling,

En zeker als je dat meer en meer gaat beoefenen,

Telkens doorzien,

Waarmee ze ook niet meer een probleem zijn,

Eerder een uitdaging.

En zelfs als er heel vaak geoefend wordt,

Wordt zelfs een uitdaging een cadeau.

Dus heb je in plaats van problemen,

Cadeautjes.

Hoe fantastisch is dat?

Willen we allemaal niet,

Als kind al,

Hebben,

Hebben,

Hebben.

Nou,

Hier heb je het.

Dus blijf je luisteren naar deze boodschap,

En blijf je oefenen.

Blijf je luisteren naar die opnames,

Naar die boodschap die elke keer weer aangeeft,

Dat het mogelijk is om in iedere levenssituatie te ontspannen,

Een kort moment te verstillen.

Dan wordt het leven één groot cadeau.

En dan zie je jezelf dagen hebben,

Waarin het zeer zwaarmoedig voelt.

Bah,

Van die dagen,

Gadverdarrie,

Waar moet ik nu?

Ik verveel me,

Of ik heb geen zin om dit en dat te doen,

Of ik zie op tegen dit en dat,

Van die dagen waarin je in het leven eigenlijk liever niet ziet plaatsvinden.

En dan is daar automatisch die herinnering die in je opkomt,

Omdat je hebt geluisterd naar deze opnames,

Een soort van stemmetje in jezelf die zegt,

Ah,

Ik kan heel even stoppen met al die gedachten.

Ik kan even meningloos aanwezig zijn,

En niet van de een op de andere gedachten aanhaken.

Ik kan die bubbel doorbreken.

Ah,

En daar komt al,

Misschien een klein beetje meer helderheid,

Wellicht nog niet heel veel,

Want die denkende gedachten die nemen het weer over,

Natuurlijk.

Die zijn zo ontworpen om elke keer weer die menselijke vorm in de war te brengen.

Maar ja,

Die jij die je ik bent gaan noemen,

Die nu luistert,

Die specifieke menselijke vorm die nu luistert,

Die is inmiddels getraind,

Getraind om elke keer weer die denkende gedachten te laten voor wat ze zijn.

Mooi toch?

Daar waar je voorheen in je leven totaal vastliep,

En maanden,

Jaren vastliep,

Is nu telkens weer een korte opening.

En is dat vastlopen veel minder lang in die tijdloze tijd,

Want ook dat besef wordt steeds duidelijker.

Het wordt steeds duidelijker dat het niet belangrijk is om alsmaar met die toekomst bezig te zijn,

En met dat verleden en al die herinneringen,

En op basis van die herinneringen weer naar die toekomst te kijken.

Nee,

Fris,

Vers,

In ieder moment,

Wanneer het automatisch opkomt in die menselijke vorm,

Ontstaat er helderheid en rust en ontspanning.

Maar wil je het?

Dat is de vraag.

Wil die menselijke vorm werkelijk helderheid ervaren,

Meer rust,

Meer ontspanning?

Of voelt het wel prettig zoals het is?

Dat gestoei in die onduidelijkheid,

Dat blijven hangen in die depressie,

In die onzekerheid,

In dat verdriet.

Vraag het jezelf maar eens af.

Wil ik werkelijk vrijheid ervaren?

De rust die je in je leven kunt ervaren,

Is te vinden voorbij het lijden.

Dat lijden dat zal altijd aanwezig zijn.

Dat is nou eenmaal het principe van het leven.

Als je meer en meer helder wordt,

Dan zie je dus ook dat dat lijden een cadeau is.

Ga maar eens ook na in je eigen leven,

En je kan dat zelf zeker zo zien,

Dat al die momenten in mijn leven,

Die zo zwaar zijn geweest,

En zo ingewikkeld,

En zo gek,

En zo bizar,

Dat dat fantastische cadeaus waren.

Net als het geluid van die vogel.

Dus dat wat we het donker zijn gaan noemen,

De schaduw van het leven,

Kan na enige beoefening van die korte momenten van verstilling,

Getransformeerd worden,

En gezien worden als een perfecte expressie van het leven.

Dan begin je het op een gegeven moment leuk te vinden,

Als er weer een bui komt waarin het allemaal vervelend lijkt.

Want er is dan op dat moment een tegelijkertijdheid,

Dat nieuwe fantastische woord,

Wat staat voor een gelijktijdigheid.

Die tegelijkertijdheid,

Die zorgt ervoor,

Dat er,

Hoewel er een depressie lijkt te zijn,

Een zwaarte,

Of een paniek,

Of een verdriet,

Die zorgt ervoor dat er ook een helderheid tegelijkertijd aanwezig is,

Gelijktijdig aanwezig is.

Je zwaar klote voelen en toch gelukkig zijn,

Haha,

Hoe kan dat?

Ja,

Dat kan.

Maar dat vraagt wel ook een bereidheid om te oefenen,

Om te luisteren,

Te blijven luisteren.

Die boodschap komt niet voor niets op je pad.

Dat je hiernaar luistert,

Is een prachtige,

Perfecte expressie van het leven.

En het gaat ook niet om die woorden die gecommuniceerd worden.

Je zou kunnen zeggen dat het een energetische overdracht is,

Maar ook dat zijn weer woorden.

Iets trilt naar,

En doorheen het universum.

Allemaal een prachtig spel.

Maar mocht je al ervaren,

Door te luisteren,

Als je ook al eerder hebt geluisterd,

Of zelfs in deze sessie,

Mocht je ervaren dat er iets meer helderheid al in je leven ontstaat,

In dit tijdloze moment.

Mocht je ervaren dat er iets in je trilt,

Wat enthousiast wordt,

Van die boodschap,

Van die prachtige boodschap,

Dat te midden van iedere levenssituatie het mogelijk is om helderheid te ervaren,

Rust,

Ontspanning,

Vertrouwen,

Diep vertrouwen te ervaren,

Dan kun je duidelijk zien dat het leven heel erg behulpzaam is.

Want die boodschap komt toch maar tot die menselijke vorm.

Via allerlei wegen,

Via ontzettend veel menselijke vormen die deze boodschap doorgeven.

Allemaal via een eigen,

Unieke manier.

Nou,

Dit is er één van.

Dit enthousiasme wat je nu hoort,

Is ontstaan omdat die menselijke vorm die ze Rubens zijn gaan noemen,

Ontzettend veel boodschappen heeft ontvangen van ontzettend veel prachtige wezens hier,

Tijdens zijn jarenlange zoektocht.

En al die boodschappen hebben ervoor gezorgd dat er een helderheid ontstond.

En een enthousiasme voor het leven,

Voor dat wonder,

Voor die fantastische mogelijkheid om,

Te midden van al die ellende die ook ervaren werd,

Telkens weer een moment die helderheid te ervaren en die rust,

En dat diepe vertrouwen te mogen ontvangen van het leven,

En te zien dat het leven zelf zo ontzettend behulpzaam is,

En altijd weer zorgt voor weer een verzachting,

Een helderheid,

Een openheid,

Waarmee het ook mogelijk werd om als menselijke vorm hier open aanwezig te zijn.

En bijvoorbeeld te spreken voor groepen.

Dat was voor die Ruben,

Voor die menselijke vorm,

Ondenkbaar.

Die was zo verlegen en onzeker,

Er kwam geen woord uit.

Als die vroeger een spreekbeurt moest doen,

Hij heeft het al eerder aan benoemd,

In een andere bijeenkomst.

Als die moest praten voor een klas,

Dan was die wekenlang zenuwachtig,

En lag die in bed nachtenlang wakker.

En na enige beoefening van die korte momenten van verstilling,

Na enige bewandeling van dat zogenaamde spirituele pad,

Waarin die menselijke vorm begon te zoeken,

Waarin die eenheidservaringen meemaakte,

En nog meer ging zoeken en zoeken,

Werd het duidelijk dat die ik,

Die die nog dacht te zijn,

Altijd toegang had tot dat korte moment van helderheid,

Waarin al die emoties aanwezig konden zijn.

En plotseling was daar het enthousiasme om dat te delen,

Omdat dat zo diep ervaren werd.

Totale paniek,

En ontzettend zenuwachtig,

Weg willen rennen uit hun groepen,

En dan toch een ingang vinden,

Door een kort moment van verstilling.

Een mogelijkheid om al die paniek en al die onzekerheid,

Die sensaties in het lichaam die zo tekeer gingen,

Die hartslag,

Aah,

Dat rotgevoel,

Dat gevoel van onwaardigheid,

Niet durven,

Om dat helemaal te kunnen laten zijn.

In dat korte moment van verstilling,

Meerdere malen meegemaakt,

Was er elke keer weer die mogelijkheid om alles te laten zijn.

Er was er plotseling ruimte om wel te spreken.

Dat lijf ging nog tekeer,

Maar de woorden kwamen,

En er was een tegelijkertijdheid,

Een bewustzijn,

Wat heel scherp was,

Heel helder,

Heel liefdevol,

Ontzettend blij,

Wauw,

Er kan gesproken worden,

Ook al is het ontzettend eng.

Toch lukt het,

Voor tweehonderd mensen.

Voorheen waren vier,

Vijf mensen al te veel.

En zo heeft iedereen een eigen thema in het leven.

Voor sommige mensen is spreken voor groepen en voor mensen totaal geen probleem.

Maar zijn er weer andere thema's die heel erg lastig zijn.

Het verbinden met elkaar,

Het openen,

Het hebben van een intiem contact,

Een langere relatie bijvoorbeeld.

Zo komen al die menselijke vormen weer andere dingen tegen in het leven.

En hoe mooi is het als we,

Als menselijke vorm,

Te midden van al die zogenaamde moeilijkheden,

Telkens even ontspannen,

Automatisch.

Automatisch.

Dat is het mooie.

Ik kan je vertellen,

Deze ochtend was die Ruben,

Die ze Ruben zijn gaan noemen,

Die menselijke vorm,

Die nu lijkt te spreken,

Was in totale verwarring.

Voelde nergens motivatie toe.

Was zelfs,

Zo zou je het kunnen noemen,

Neerslachtig.

Zo'n gevoel.

En daar kwam automatisch weer die herkenning van dat wat onbenoembaar is,

Dat ruimtelijke,

Dat wat niet beweegt,

Wat onveranderlijk is en stabiel is.

Wat we de liefdevolle bron zouden kunnen noemen.

Daar waar geen mening is.

Dus die Ruben zat in zijn stoel met al zijn zwaarten en automatisch kwam daar weer die herinnering.

En werd het duidelijk dat het oké was,

Op dat moment,

Dat iets ook naast al die gevoelens en sensaties en al die gedachten helemaal onaangetast is en rustig is.

Automatisch kwam die herinnering op,

Weer.

Tussen al die gedachten die zo ingewikkeld leken,

Kwam daar weer die gedachte.

En werd het heel duidelijk dat het oké is.

Dat alles komt en gaat.

En dat die bui weer overgaat.

Hoe vervelend die ook voelde.

Net als dat vliegtuig wat nou voorbij vliegt weer.

Komt en gaat.

Zo ook al die verschijningen in het leven.

Komen en gaan.

En natuurlijk,

Het blijft stoeien.

Het blijft ontzettend stoeien.

Haal maar eens in je naar boven wat er allemaal in je leven zo ingewikkeld lijkt.

Waar ben je bang voor?

Wat wil je het liefst niet ervaren?

Het zal heel snel duidelijk zijn dat er zoveel dingen in het leven kunnen gebeuren die je absoluut niet graag wil meemaken.

Natuurlijk.

Dan lukt het om die dingen met zachtheid te aanschouwen.

Nu,

In dit moment.

Als je je voorstelt dat er iets vreselijks gebeurt.

Misschien is er wel recentelijk iets vreselijks gebeurd.

Iets waar je totaal geen begrip voor hebt.

Kun je daar met zachtheid naar kijken.

Vanuit helderheid en ontspanning.

Als je even alle gedachten laat voor wat ze zijn.

En ook die lichamelijke sensaties,

Die gevoelens,

Die emoties.

Helemaal laat voor wat ze zijn.

Als het ware tegen jezelf zegt,

Het is oké dat het er is.

Kom maar.

Laat het er maar zijn.

En tegelijkertijd een connectie behoud met dat in het leven wat oké is.

Wat liefdevol is en rustig.

Open.

Waar geen ruis op de lijn zit.

Open aanwezig zijn.

Als het ware als een kanaal waar doorheen alles kan stromen.

We zitten hier aan het water.

Dat water blijft stromen.

Heel rustig.

Die dingen die je echt niet wil meemaken in het leven.

Of waar je zo van baalt.

Die naargevoelen.

Die narigheid van het leven.

Hoe wordt die ervaren doorheen die menselijke vorm wanneer er een totale openheid is.

En als het ware een connectie met liefde.

Met ontspanning.

Met dat wat onveranderlijk is.

Iets is onveranderlijk terwijl al deze woorden gesproken worden.

Terwijl er geluisterd wordt klaarblijkelijk.

Is iets stabiel.

Heeft geen mening.

Is niet bezig met verbetering.

Want oh,

Oh,

Oh.

Wat willen we graag beter worden.

Als we dan toch willen verbeteren.

Kunnen we beter de oplossing zoeken in het loslaten van te willen verbeteren.

Anders willen.

We willen iets anders.

Omdat we er van af willen.

Terwijl het leven juist vraagt.

Het leven te laten leven zoals het leven wil leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En laat het leven even leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En laat het leven even leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En laat het leven even leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En laat het leven even leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

Stop maar even.

En laat het leven even leven.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.

En nu ook weer.

Stop maar even.

En zie de schoonheid.

Schoonheid van het leven.