Livesessie De Verstillers: Wat Is Echt Belangrijk Voor Je?

Voor mij is het heel bijzonder om weer nieuwe gezichten te zien die ik al een tijdje ken via de chat.

Ik denk al een jaar of zo.

En jou ook,

He?

Mooi.

En is het dan gek om mijn stem te horen live in één keer?

Of valt dat mee?

Ja,

Heel weird.

Ja,

Ik vind het wel heel leuk ook.

Ook al ben je heel gewoon.

Gelukkig is het ook een hele gewone jongen.

Althans,

Dat oefent hij,

Om gewoon te zijn,

Ja.

En dat oefenen wij allebei,

He?

En dat is eigenlijk ook hoe wij elkaar hebben ontmoet.

Je hebt het waarschijnlijk al gehoord,

Maar er zullen wat dingen dubbel verteld worden vandaag.

Bijjoe en ik kwamen elkaar tegen op het schoolplein van onze kinderen.

En we voelden eigenlijk,

Terwijl we met andere mensen in gesprek waren,

Heel veel sociaal ongemak,

Toch een soort aanstaan en voelen dat je wat moet in zo'n gesprek.

En toen wij op een gegeven moment,

Ik denk dat het leven dat vanzelf regelde,

Dat we zo naast elkaar op een tafeltje aan een tafeltje leunden,

Toen viel bij ons allebei helemaal weg dat gevoel van,

Oh ja,

Ik moet sociaal meedoen.

Dat uitte zich met name wat mij betreft in dat ik merkte dat Bijjoe zo eerlijk was in alles wat ze zei.

Ja,

Gewoon precies hoe ze zich voelde,

Kon ze uiten.

En dat maakte dat ik ook weer kon ontspannen en dacht van,

Oh ja,

Ik hoef niks nu.

En dat bracht ons in gesprek.

En zo zitten we hier inmiddels,

Een half jaar later,

Al een jaar?

Bijna een jaar.

Dag 1 dat we elkaar ontmoeten zei ik,

Hij gaat samenwerken.

Ik dacht echt,

Zo?

Jij durft?

Ja,

Dat is zo'n geschiedenis.

En dat sociale is grappig dat dat nou zo in het gesprek naar boven komt,

Want wij bereiden ons natuurlijk een beetje voor,

In wat gaan we doen op een dag als deze.

En mijn voorbereiding bestaat uit te kijken wanneer ik eigenlijk wat kan gaan zeggen,

En wanneer Bijjoe wat gaat zeggen,

Maar ik bereid me nooit voor in wat ik ga zeggen.

En dat zorgt ervoor dat ik ook niet helemaal weet wat er ter sprake gaat komen.

Maar nu kwam er dus te sprake dat sociale ongemak wat wij ervaarden.

En dat sluit eigenlijk heel erg aan bij het thema van de dag,

Want wij vonden het zelf fijn om eens te kijken met een groep of je door met elkaar bepaalde oefeningen te doen ook mag gaan ervaren van,

Oh ja,

Weet je,

Het is oké,

Ik hoef me niet aan te passen in het leven naar een ander.

Ik denk dat we als mens heel veel geneigd zijn ons aan te passen,

En dat we telkens weer vanuit ons hoofd geneigd zijn elkaar te benaderen.

En bij sommige mensen is dat wat minder aanwezig dan bij anderen.

En ik denk dat wij hier in deze groep misschien al een aardig eindje op weg zijn,

Omdat we oefenen,

Het leven onderzoeken,

Van waar voel ik me fijn en waar zie ik dat ik toch weer mijn hart sluit,

Of een oordeel heb over iemand.

En ja,

Ik denk dat mooi vorige keer aan het einde van de bijeenkomst waren we wat meer met elkaar in interactie,

En ik had een voorstel naar Bijou van kunnen we dat niet eens wat gaan omkeren,

Zodat we al wat sneller mogen ervaren dat andere mensen misschien niet zo eng zijn als dat we denken,

En dat we daarin leren rusten.

En dat het ook spannend mag zijn,

En dat je ook weer mag ervaren dat als die spanning er is,

Dat er ook iets is wat niet gespannen is,

En al rustig is.

Aan het einde van de vorige bijeenkomst sprak ik over een monnik,

Die was een beetje terade gegaan van wat is nou echt belangrijk in het leven,

En zijn leraar had gezegd dat degene die tegenover je staat,

Die je ontmoet in je leven,

Altijd je hoogste prioriteit is.

En sinds ik dat gehoord heb,

Heb ik ook ervaren in het leven dat dat heel fijn is,

Want plotseling zijn alle mensen die je tegenkomt,

Ook in de supermarkt,

Of op straat,

Of tijdens het wandelen,

Of op het schoolplein,

Waar wij van allerlei types van mensen tegenkomen,

Waarbij je soms voelt,

Nou daar heb ik niet zo'n zin in.

Er is met name één persoon die bijvoorbeeld heel veel ruimte inneemt.

Terwijl anderen in gesprek zijn,

Komt zij met haar hele verhaal heel snel binnen.

En in de begin maanden dat ik haar ontmoette,

Was dat echt wel een uitdaging,

Om daarin te rusten en aanwezig te blijven,

En niet meteen weg te gaan.

En nu sinds ik dat gehoord heb,

Dat degene die voor je staat,

Die je hoogste prioriteit is,

Is dat heel mooi geshift,

En heb ik echt hele fijne gesprekken ook met haar gehad.

Ja,

Wat dan helpt,

En dat had ook die monnik verteld,

Die leraarmonnik aan de andere monnik,

Als je moeite hebt met iemand die je tegenover je hebt,

Stuur dan,

Of omring diegene dan eerst met heel veel liefde.

En dat helpt ook,

Merk ik,

Want het gaat om een soort aandacht die je hebt.

Als je iemand ziet waarbij je een gevoel,

Als er helderheid bij jezelf is,

Dan kun je ook weer anders reageren dan dat je normaal doet.

En wij zaten met elkaar net in de auto,

En voordat ik in de auto zat,

Ben ik vanochtend gaan wandelen een uur in het bos,

En dan stem ik een beetje af van wat er vandaag gaat gebeuren.

En dat vraagt toch een soort focus,

Omdat mensen komen naar je toe.

Nu kunnen we het onszelf heel makkelijk maken door een dag lang helemaal in stilte te zijn.

GELACH Maar ik weet niet of dat voor ieder zo makkelijk is ook.

Ik denk dat als ik dat zelf zou doen,

Dat ik ook enorm veel tegen zou komen in al die gedachtewerelden.

Mijn grootste intentie was eigenlijk dat ik vandaag zelf heel erg graag wil opladen.

Want wat wij vorige keer merkten,

Is dat je als,

Noem het even,

Lesgever of begeleider,

Dat je geneigd bent om toch ook een beetje weer aan te gaan staan.

Dat het zenuwstelsel,

Daar gaan we vandaag ook op verder,

Dat er toch altijd een beweging is van,

Oh ja,

Ik moet nu wat gaan geven.

En het is mijn oefening vandaag om jullie niks te gaan geven.

GELACH En zelf heel erg achteruit te leunen.

En bijzonder ook.

En ik had net al even aangekondigd.

.

.

Dat we vandaag wat meer willen ingaan op sociaal ongemak,

Op dat in ons wat toch probeert het goed te doen,

Het beter te doen.

En dat rusten,

Dat ik zelf nu beoefen,

Ook in dit moment,

Dat zou normaal gezien heel sociaal ongemakkelijk kunnen voelen.

En dat doet het niet,

Want dat is wel fijn om te ervaren.

Zelf een soort excitement van,

Oh ja,

Je mag nu echt,

Je hoeft echt niks te geven.

Je bent al oké.

Ruben.

En zo ook Nathalie,

En Dineke,

En Karin,

En Sanneke,

En Catharina,

Nienke,

En Susanne.

Ja,

Kunnen we en mogen we vandaag onszelf helemaal goed voelen,

En waardig om hier te zijn,

Zoals we misschien soms ons niet voelen.

En dus mag je verlegenheid voelen,

Of ongemak,

Of verveling,

Of spanning,

Stress,

Of verdriet.

Ik doe dadelijk nog een korte geleide meditatie,

En dan gaan we in plaats van aan het eind van de dag nu al wat met elkaar,

Tegenover elkaar,

Wat oefeningen doen.

En Bhishu begeleidt jullie daar doorheen.

En ook dan is het fijn om te weten dat degene die voor je zit,

Op dat moment speciaal daar is voor jou.

Dus zullen we eens de ogen even sluiten.

Voel maar of je fijn zit ook,

En ga gerust even anders zitten als het wat fijner voelt.

Ja,

Dan mag je de ogen sluiten.

Bhishu zet nog even de verwarming uit,

Zodat we goed wakker blijven.

Laten we beginnen met een diepe ademhaling in.

Laat.

En langzaam uit.

Los.

Nog een keer een diepe ademhaling in.

Laat.

En langzaam uit.

Los.

Nog een keer een diepe ademhaling in.

Laat.

En langzaam uit.

Los.

Toen ik vanochtend in het bos liep,

Toen maakte ik ook een opname,

Zoals ik wel vaker doe,

Omringd door het prachtige geluid van de vogels.

Als je goed luistert,

Hoor je die hier ook weer.

Toen ik daar in dat bos stond,

Besefte ik plots dat het hele leven één groot moment is.

Het was net alsof de tijd stil stond.

Alle geluiden hoorbaar waren.

Ik ervaarde mijn ademhaling.

Die frisse lucht die door de neus naar binnen ging,

Die je ook nu kunt voelen.

En die iets wat warmere lucht die weer naar buiten gaat.

En terwijl dat allemaal gebeurt,

Of lijkt te gebeuren,

Nu ook weer dat vogeltje wat wat beter hoorbaar was.

Het lijf wat voelbaar is,

De tintelingen,

De gedachten die voorbij komen.

Terwijl dat allemaal plaats lijkt te vinden,

Is er ook iets wat niet gebeurt,

Wat niet plaatsvindt,

En wat ook niet binnen tijd te duiden is.

Het geluid van een motor op de achtergrond komt en gaat.

En terwijl dat lijkt te gebeuren,

Komt en gaat er iets helemaal niet.

Gebeurt ook niet nu,

Of gebeurde ook niet eerder,

En zal ook niet straks gebeuren.

Het licht dat je nu kunt voelen,

Is in die zin dus tijdloos.

En wat een opluchting,

Als je daar op aanhaakt.

Misschien kun je dat ervaren.

Want vanuit die tijdloosheid,

Vanuit dat veel ruimtelijkere veld,

Hoef je niets.

Daar zijn ook geen woorden,

Geen concepten.

Daar is alle rust al aanwezig.

De meest waardevolle ontdekking is dat die rust altijd aanwezig is,

Dus ook wanneer het leven op zijn kop lijkt te staan,

Wanneer je allerlei moeilijke situaties tegenkomt,

Uitdagingen.

En die kennen we gelukkig allemaal,

Want stel je voor dat die er niet zouden zijn,

Wat hadden we dan nog om te oefenen?

Ik begeleid als vrijwilliger,

Zo nu en dan,

Sommigen van jullie weten dat,

Via de Living Dying Project.

Dat is een project waar mensen vrijwillig andere mensen kunnen begeleiden als het gaat om angst voor de dood,

Moeite hebben met het leven,

Als mensen rouwen bijvoorbeeld.

Wat ik daar tegenkom en wat daar zo wonderbaarlijk mooi aan is,

Is dat wanneer je spreekt met mensen die zelf weten dat ze mogelijk binnenkort gaan sterven,

Dat daar een enorme helderheid bij aanwezig is.

En zij zich niet meer laten afleiden door allerlei overtuigingen die ze eerder wellicht wel hadden,

Die we allemaal kennen.

Zo was daar Irene,

Waarmee ik het eerste contact had,

Irene uit Finland.

Zij was vanwege een ziekte die ze had,

23 uur per dag gemiddeld,

In bed en kon een uurtje uitbed,

Als ze daar genoeg energie voor had.

Een jonge vrouw,

33,

34 destijds.

Ik heb nog nooit iemand zo optimistisch gehoord als zij.

En ik heb ook nog nooit met iemand zoveel gelachen,

Je kent het wel,

Die lach die niet te stoppen is,

Dat kinderlijke lachen.

Er was voor haar niet een andere uitweg dan haar leven zelf te beëindigen.

Vanwege haar symptomen was dat,

Het was ondraaglijk,

Vele opnames in het ziekenhuis telkens.

Dus het was heel,

Heel duidelijk dat het leven zou eindigen.

Ik sprak haar ongeveer drie uur per week,

Als ze daar genoeg energie voor had.

Het duurde ongeveer anderhalf jaar.

Wat zij mij toonde was een totale,

Maar werkelijk totale overgave aan de beoefening van het leven.

Voor haar was dat,

En dat is voor mij ook zo,

Een boeddhistische beoefening.

Wat het bij haar zo duidelijk maakte,

Was dat,

Doordat ze de grootste aandacht telkens weer bracht naar de beoefening,

En niet meer naar alle overtuigingen,

Concepten waarin ze was gaan geloven,

Telkens weer terug naar de lessen die ze kreeg.

Daardoor werd heel erg duidelijk dat niets,

Maar werkelijk niets,

Voor haar een probleem was.

Ook die meest moeilijke momenten,

Waarin ze intense duizelingen had,

Op bed lag,

En weer opgenomen moest worden,

Doordat die oefening plaatsvond,

Was er tijdens alle duizelingen,

Alle opnames in het ziekenhuis,

Was er een innerlijk weten dat het lijf niet meer mee wilde werken,

Maar zij in haar diepste essentie helemaal oké was.

Nu zijn wij als mens geneigd dagelijks op te staan met het gevoel dat het leven nog wel even duurt.

Er is een heel,

Heel groot percentage mensen wat vanochtend van huis ging en niet meer s'avonds terugkomt.

Ik merk zelf in mijn leven door te spreken met mensen over de dood,

Bijvoorbeeld ook nadat Irene was overleden met Jim uit Zweden,

Dat de aandacht heel erg verlegd wordt naar dit leven.

Het is,

Zoals jullie misschien ook weten,

De beoefening van monniken om heel veel dagelijks over de dood te contempleren.

Dat doen ze in mantra's,

Maar ook in meditaties.

Het is mij heel erg duidelijk geworden door veel met mensen daarover te spreken die echt weten dat ze gaan sterven,

Dat daarmee het leven juist veel bruisender wordt.

Dat je niet meer de deur uitrent,

Je auto of je fiets opspringt,

De auto ingaat en roekeloos de boel verlaat.

Dat de aandacht veel meer in dit moment aanwezig blijft.

En niet zozeer omdat het heel erg is om dit leven te verlaten,

Maar om helder in dit leven aanwezig te zijn.

Misschien hebben sommige van jullie de cursus Omarm de dood en kom tot leven beluisterd op InsideTimer.

Die werd gemaakt in de periode dat ik Irene sprak.

En deze woorden vandaag had ik niet kunnen voorzien.

Ik ben toch heel blij dat die gesproken zijn,

Omdat het aansluit op iets wezenlijks,

Iets waar we de dag mee in kunnen.

En iets waar we ook Bijou en ik graag op verder willen gaan met jullie.

Want als je je beseft dat het leven vergankelijk is en we nog maar een korte tijdloze periode te leven hebben,

Als je dat echt diep beseft,

Wat is er dan werkelijk belangrijk voor je?

Wat is het meest belangrijke?

Die vraag mag je nu even onderzoeken.

Als ik stil ben,

Kom ik zo weer bij je terug.

Misschien zijn er meerdere dingen langsgekomen.

Wat daaruit voel je is het meest belangrijk.

En als je dat voor je ziet,

Kun je dat dan even goed onthouden,

Zodat we dat straks kunnen opschrijven naar deze meditatie.

Zijn er nog uitdagingen in je leven die misschien wel wat in de weg zitten als het gaat om jouw meest ideale leven?

Dat wat zo net naar voren kwam,

Wat zo belangrijk voor je is,

Zijn er dingen die je tegenkomt die dat in de weg staan?

Zonder dat je er vanaf moet,

Maar misschien kom je wel iets tegen waar je heel erg van baalt,

Waar je echt heel graag vanaf zou willen.

Als ik dit nu eens in mijn leven zou verdwijnen.

Als er zoiets duidelijk wordt,

Onthoud dat dan ook even.

Dan eindigen we deze meditatie nog met een diepe ademhaling in.

Laat los.

Dan mag je de twee dingen die je net tegenkwam,

Die duidelijk werden,

Even opschrijven.