Van Chagrijn naar Liefde

Ja,

En natuurlijk alweer die herinnering om een kort moment te ontspannen.

Neem maar eens een ademhaling in en langzaam uit.

Ademhaling in,

Laat.

Ademhaling uit,

Los.

Is dat niet mooi?

Ademhaling in,

Laat.

Ademhaling uit,

Los.

Nog een keer.

Ademhaling in,

Laat.

Ademhaling uit,

Los.

En zo kun je gedurende de dag af en toe een moment ontspannen.

Gedurende alle situaties.

Als je bijvoorbeeld iemand tegenkomt die heel erg chagrijnig is,

Of als jij heel erg chagrijnig bent,

Want hoe vaak komt het niet voor,

Dat we geïrriteerd zijn,

Heel snel,

Behoorlijk vaak.

En elke keer weer is daar die mogelijkheid om zelfs temidden van die irritatie,

Of dat ongemak,

Dat vervelende gevoel,

Te realiseren dat het mogelijk is om een diepe ademhaling in te nemen en weer los te laten.

En natuurlijk weer niet altijd direct.

Soms duurt het wat langer om dat weer te realiseren,

Dat die mogelijkheid er is.

Maar oh zo fijn,

Oh zo fijn als die mogelijkheid daar is.

Als er doorheen die menselijke vorm,

Die specifieke menselijke vorm die nu luistert weer.

Als er temidden van dat ongenoegen,

Of die irritatie,

Of dat vreselijke vastzittende gevoel spontaan naar boven komt.

Yes!

Hmm,

Het is mogelijk om ook dan weer te ontspannen.

Automatisch.

Er is ook geen ik of een jij die dat doet.

Dat is dat mooie principe van het universum,

Wat doorheen die menselijke vorm de mogelijkheid biedt om te ontspannen.

Die herinnering komt niet van die jij of die ik.

Ah,

Nee het is niet die jij of die ik die aan het oefenen is.

Die plotseling die mogelijkheid krijgt om te ontspannen.

Hmm,

Voel je dat?

Die ontspanning die ontstaat.

Als je je realiseert dat er niet een ikje aanwezig is.

Of een persoon die heel druk is met van alles,

Met het oefenen,

Met heler worden,

Met rustiger worden.

Nee,

Het is gewoon het automatische principe van het universum zelf.

Dit leven,

Dit mysterieuze leven,

Dit wonder,

Dit wonder dat al die menselijke vormen hier klaarblijkelijk laat verschijnen.

En die toegang geeft.

Nadat al die verwarring in dat leven keer op keer is ontstaan.

Is er plotseling op het pad van die menselijke vorm,

Op dat klaarblijkelijke pad,

Die mogelijkheid om wakker te worden,

Om helder te worden.

En om meer en meer ontspannen te raken.

En oh,

Oh,

Oh,

Zo frustrerend soms,

Jazeker.

Ah,

Dat woede gevoel van wanneer houdt het nou eindelijk een keer op.

Verdorie,

Verdorie.

Ah,

En dan is daar weer die automatische herinnering.

Doordat er geluisterd is naar deze boodschap,

Of naar andere boodschappen.

Automatisch,

Geheel van zelf.

Weer een kort moment van verstilling.

Een moment waarop die menselijke vorm automatisch aanhaakt op dat in het leven wat onveranderlijk is,

Ervaar het nu maar eens,

In dit moment weer.

Maakt niet uit met ogen open of dicht.

Een beweging.

Beweeg maar eens je hoofd van links naar rechts of van boven naar beneden.

Beweeg je armen,

Je benen,

Je tenen.

Beweeg je lippen,

Je kaken.

En tegelijkertijd is daar iets in dit mysterieuze ronde van het leven,

Dat wat we leven zijn gaan noemen,

Is onbewegelijk.

Beweeg maar eens,

Nog een keer.

Ah,

Beweging.

Klaarblijkelijk gebeurd.

Beweging.

Hoofd links,

Rechts,

Voeten,

Benen,

Armen.

Allemaal woorden.

Enkel energie,

Zou je kunnen zeggen.

En terwijl dit ook waarschijnlijk allemaal lijkt te gebeuren,

Al die beweging,

Is er iets onaangetast,

Onbewegelijk.

En dat is altijd al.

Ook als het lichaam totaal stil lijkt te staan,

Ook dan is er iets onbewegelijk,

Onaangetast.

Je zou kunnen zeggen een totale ontspanning.

Een blik maar weer eens terug in je hele leven.

Woep,

Alsof het als een hele snelle film aan je voorbij gaat.

Oeh,

Heel veel beweging en drama en plezier en van alles gaande.

En in al dat drama,

Plezier en in die momenten waarin er van alles gaande lijkt te zijn,

Is iets altijd rustig,

Onbewegelijk,

Onaangetast,

Laat zich niet mee sleuren.

Allerlei emoties gaande.

Die irritatie waar we het in het begin over hadden.

Die verwarring,

Dat ongemak,

Dat vreselijk vastzittende gevoel.

En ook dan,

In die momenten,

Is er iets onaangetast.

Onbewegelijk,

Ruimtelijk,

Ruimtelijk.

En tjongejonge,

Wat kan het weer tekeer gaan?

Dat balen van het leven,

Dat denken.

Oeh,

Wanneer krijg ik het eens wat makkelijker?

Wanneer gaat het nou eens wat beter met me?

Wanneer heb ik nou eindelijk weer eens wat meer plezier?

Ook dan,

Tijdens al die momenten,

Is het mogelijk om te rusten en te ontspannen.

En om in te zien dat alles komt en gaat.

Want als je dadelijk,

In dat zogenaamde toekomstige moment,

Plezier zou hebben.

Ah,

Daar is het.

Plotseling is daar het plezier.

Ah,

Fijn,

Fijn.

Oeh,

Ik heb het.

Eindelijk heb ik het.

Ah en,

Ah,

Plotseling is het weer verdwenen.

En dan?

Ah,

Dan is het mooi om in te zien dat alles komt en gaat.

Dat dat het principe is van het leven.

Die vergankelijkheid.

Dat alles wat je hier denkt te kunnen vergaren,

Plotseling,

Poeh,

Helemaal zal verdwijnen.

Ah,

En jij maar vasthouden.

En niet alleen jij.

Die Ruben,

Die ze Ruben zijn gaan noemen,

Hier ook.

Heel zijn leven lang.

Er maar willen vergaren,

Vergaren,

Hebben,

Hebben,

Hebben.

Ah,

En elke keer inzien dat het daar niet in zit.

En dat het loslaten van alles veel meer ruimte geeft.

Alles komt en gaat,

Ook die geluiden.

Vliegtuigje hier,

Vliegtuigje daar.

En daar was die.

En daar ging die.

Oogwaarschijnlijk.

Want wat weten we eigenlijk?

We weten eigenlijk helemaal niets.

Niets,

Niets,

Niets.

Hier,

Die menselijke vorm die ze Ruben zijn gaan noemen,

Die weet ook geen ene.

Nou ja,

Vul het maar in.

Die weet ook niets.

Wat die wel kan ervaren,

En dat is waarom die oogwaarschijnlijk allerlei dingen communiceert.

Wat die kan ervaren is,

Is dat er een doorgang mogelijk is,

Een doorbraak mogelijk is.

In dat leven van die menselijke vorm,

Van totale verwarring.

Ja,

Want ook die Ruben,

Die heeft dat gekend.

En niet zo'n beetje.

Vreselijke paniek,

Allerlei paniekaanvallen.

Totale depressie en wanhoop,

Niet meer willen leven.

Hij heeft het al eerder aangegeven.

Dat die boodschap kwam,

Die hele behulpzame boodschap.

In te zien dat het mogelijk is om te ontspannen.

Tenmidden van,

En juist tenmidden van,

En niet alleen op het meditatiematje,

Maar juist tenmidden van al die verwarrende levenssituaties.

En zelfs ook tijdens die hele leuke,

Die zo fantastisch creatief lijken en heel erg opwekkend.

Ook in die momenten,

Even in te zien dat het oké is om te ontspannen.

Want ook tijdens al die plezierige momenten,

Als je goed kijkt,

Zit daar zelfs ook nog spanning in.

Ik weet niet of je het kunt herkennen,

Maar na een heel leuk feestje,

Ga maar eens na of je echt helder bent.

Of je echt voelt van,

Ah,

Er is een totaal gevoel van compleet ontspannen,

Rustig zijn.

Het zou kunnen.

Het zou best kunnen dat heel veel van het sociale,

Wat je op die avond of die middag hebt ervaren,

Toch onderliggend heel veel spanning in zich mee heeft gebracht.

Voor die Ruben heel herkenbaar.

Ja,

Neem nog maar eens een diepe ademhaling.

En op de ademhaling in zeg je in jezelf laat,

Als een mooie reminder.

En op de uitademhaling zeg je los.

Mooi dat die inademhaling ons zegt laat.

Laat maar.

Bemoei je maar even,

Niet zo heel veel.

En daarna laat je het los,

Los.

Prachtige mantra gedurende je dag.

Want het is werkelijk niet nodig om altijd maar weer alles te willen controleren en vast te houden.

Ook niet dat chagrijnige gevoel.

Als daar die herinnering plotseling in je opkomt om dat korte moment te verstillen,

Automatisch,

Omdat je het geluisterd hebt vandaag.

Ah,

In dit tijdloze moment,

Op deze tijdloze dag die we vandaag zijn gaan doen.

Maar we weten het niet.

We weten het niet.

We zullen het ook niet weten,

Dat is ook niet nodig.

Maar hoe fijn zou het zijn om meer in dit verwarrende leven te kunnen ontspannen.

Rusten.

Meer te rusten.

Meer te snappen dat het mogelijk is om te rusten.

Meer die herinnering automatisch te krijgen.

In plaats van dag in dag uit maar door te gaan in die verwarrende staat van zijn.

Als we alleen al,

Als mens,

Als hier,

Menselijke vorm,

Meer zouden kunnen ontspannen gedurende alle levenssituaties.

Stel je eens voor,

Jij,

Jouw menselijke vorm,

Die van je partner misschien,

Die van je kinderen,

Die van je collega's,

Buren,

Mensen in de supermarkt die je tegenkomt.

Moet je eens nagaan,

Als iedereen zo'n veertig,

Vijftig keer per dag,

Plotseling een automatische herinnering krijgt.

Ah,

Ja,

Oh,

Ja,

Ik zat weer in een bubbel van gedachten,

Emoties en gevoelens.

En,

Poing,

Bubbeltje hier,

Bubbeltje daar.

Al die bubbels die elkaar ontmoeten.

Ah,

Die dan,

In die momenten ontspannen.

Zie dat beeld maar eens voor je.

Hm,

Ja,

Boosheid,

Boosheid,

Boosheid.

Mensen die ruzie maken met elkaar.

Mensen met zichzelf in de war,

Boos op zichzelf.

En allemaal toegaan tot een kort moment van versterring.

Ah,

Even niet aanhaken op al die gedachten.

Even niet alles willen wegdrukken.

Of even niet weer boos reageren.

Ah,

Een helderheid krijgen.

Dit is hoe het leven zich nu toont.

En ontspannen.

In dat wat zich toont,

Klaarblijkelijk.

Aansluiten op een open wijsheid.

Niet op die klaarblijkelijke gedachten die van alles vinden.

En die van alles nodig vinden.

En die vooral het nodig vinden om boos terug te reageren.

Om geïrriteerd te raken en te blijven.

Want het is zo.

Ik moet het anders in mijn leven.

Ik vind dat het zo moet.

Spelen.

De achtergrond.

Speelsheid,

Ja.

Laat dat weer mogen ontstaan.

En niks moet.

Ook als het donker lijkt.

En vervelend.

Ik zou bijna zeggen,

Niets mooiers dan wanneer het heel erg lastig voelt.

En verwarrend.

En dat dagen zijn waarin je het gevoel hebt,

Het wil niet,

Het wil niet.

Dit hele systeem wil niet.

En misschien zelfs het gevoel hebben,

Ik wil niet leven.

Niets mooiers als dat dan,

Op dat moment,

Omdat je ermee in aanraking bent geweest met deze boodschap,

Er in die momenten een helderheid komt.

Dat je ziet dat alles komt en gaat.

Dat ook dat gevoel van die zwaarte en die verwarring,

Die negativiteit,

Ook net als de beweging van je lichaam,

Van het hoofd wat links en rechts en op en neer beweegt,

Die armen,

Die voeten,

Die benen,

Die tenen,

Alles dat beweegt,

Komt en gaat.

Je beweegt en plotseling zit je bijvoorbeeld weer stil.

Nou,

Hoe duidelijk is het?

Je voelt je slecht,

Zogezegd.

Je voelt je negatief,

Zwaar.

En gedurende die momenten is er af en toe een kleine opening,

Waarin je kunt zien,

Ah,

Hier,

Die negativiteit is er.

Ook die zal komen en gaan.

Zoals ook de geluiden,

Alles komt en gaat.

En dan plotseling zijn er weer dagen waarin het allemaal wat lichter voelt,

Meer helder.

En misschien is het dan weer wat makkelijker om weg te gaan zitten,

Met die menselijke vorm,

Even die tijd te nemen,

En aan te sluiten op dat in het leven wat niet verandert,

De vogels weer te horen,

De schoonheid te ervaren,

Naar die prachtige bloemetjes te kijken.

Iets gedurende al deze woorden,

Gedurende deze wat we noemen geleide meditatie.

Iets is in ieder moment,

Tijdloos,

Altijd onveranderlijk,

Onbenoembaar.

En dat wat onbenoembaar is,

Bemoeit zich nergens mee.

Want dat is wat we hier aangereikt krijgen.

Dat wordt hier gecommuniceerd,

Dat wat zich nergens mee bemoeit.

Daar kunnen we zogezegd direct inschieten.

En er is niemand die daar inschiet.

Ja,

Honden op de achtergrond,

Geblaf,

Komt en gaat.

Neem die herinnering mee,

Dat wanneer je je wat minder voelt in het leven,

Dat het ook weer van tijdelijke aard is.

Tijdloos en tijdelijk.

Het is echt oké.

Het is ook in orde om je hier een aantal dagen slecht te voelen.

Ook als je streng bent voor jezelf,

Als je voelt dat je jezelf op je kop geeft.

Give yourself a break.

Even rustig aan.

Het is niet erg.

Je mag streng voor jezelf zijn,

Maar het hoeft niet.

Als dingen niet lukken,

Laat ze,

Lekker,

Niet lukken.

Nooit meer succesvol en toch lukkig.

Dan zou het mogelijk zijn voor die menselijke vorm,

Om die drang om succesvol te willen zijn,

Om daarin te ontspannen.

Lastig,

He?

Ja,

Heel lastig.

Gaat zorgen tegen hoe we het hier aangeleerd krijgen.

Want we moeten succesvol zijn.

We moeten meer bereiken.

Voor onze toekomst zorgen.

Allemaal niks mis mee.

Maar als het dan even niet mee lijkt te zitten,

Dan gaat dat hele lijf tegensputteren.

Dan gaat heel die emotionele toestand aan zijn werk en wordt het een negatieve ervaring.

Dus wat als die menselijke vorm kan ontspannen,

Als er momenten zijn van,

Noem het,

Tegenslag.

Want in werkelijkheid zijn ze geen tegenslag.

Maar juist die herinnering,

Dat het oké is om niet altijd in die strevende modus te zitten.

Wanneer je weer meer moet hebben,

Meer geld,

Meer succes,

Meer status,

Wat het ook is in je leven.

Meer spiritueel zijn,

Meer verlichting ervaren.

Stel je voor dat dat wegvalt uit het hele systeem van die menselijke vorm.

In één keer.

.

.

In één keer is daar die ruimte waarin het niet meer nodig is om succesvol te willen zijn.

Wat blijft er dan over?

Als daar niet meer dat grijpen is,

Die mogelijkheid om te vergaren,

Meer en meer kennis te vergaren,

Waardoor er misschien weer een nieuwere mogelijkheid ontstaat.

Stel dat het niet meer mogelijk is om te streven naar meer en beter.

En stel dat het leven dan plotseling laat zien van wow,

Hé,

Hé,

Leven,

Wauw.

Die ogen,

Die kijken vanuit het leven,

Naar het leven,

Als het leven.

Zonder iets te willen of te willen veranderen of manipuleren.

Dat leven kijkt doorheen die menselijke vorm vanuit helderheid,

Verwondering.

Het mysterie kijkt het mysterie aan.

Alsof alles wat doorheen die ogen gezien wordt,

Terugkijkt.

Wat een kleuren,

Wat een vormen,

Wat een wonder.

Zien zonder ik,

Zien zonder controledrang,

Zien zonder streefdrang,

Zien vanuit ontspanning,

Vanuit helderheid,

Meningloos,

Veronderd.

Zien als het leven,

Niet veroordelend,

Ordeloos.

Hoe geweldig dit leven is.

Wordt het gezien?

Kijk maar eens rond nu.

Meningloos.

Niet jij met je naam die kijkt,

Nee.

Het leven zelf kijkt doorheen die klaarblijkelijke ogen.

Denkend dat kijken,

Kijken is,

Nee,

Nee,

Nee.

Pure verwondering.

Alles nieuw,

Fris.

Niets te veranderen.

Is het niet genoeg?

Kan dat gevoel die persoon te zijn,

Achtergelaten worden?

Met rust gelaten worden?

Heb je die nodig nu,

In dit moment?

Is die ik nodig?

Met al zijn meningen,

Met al dat willen manipuleren,

Dat willen bereiken.

Is die nodig nu,

In dit tijdloze moment?

En nu weer,

En nu weer.

Is die nodig?

Als je nou eens de volgende keer weer heel erg geïrriteerd bent,

Boos bent op iemand,

Van alles vindt van die ander,

Of van jezelf,

Ga dan eens terug naar deze opname en kijk eens wat er gebeurt.

Zoveel moeite is het niet om weer heel even ervoor te kiezen,

In het midden van woede,

Irritatie,

Een chagrijnig gevoel.

Als dat in dat moment wordt aangegeven door het universum,

Door het leven,

Van hey,

Oh,

Daar is het weer.

Chagrijn.

Daar is die weer.

Die vervelende energie.

Zo moeilijk is het niet om te gaan naar deze opname.

En dan gebeurt het de dag daarna weer.

Ja,

Weer,

Die herinnering.

Oh ja,

Wat was het ook alweer?

Ja,

Heel erg vervelend.

Een diepe ademhaling in.

Laat los.

En nog steeds voelt het vreselijk vervelend.

En gedachten,

Gedachten.

Nee,

Maar ik moet.

Vastzittendheid,

Rotgevoel,

Frustratie,

Niet willen leven.

Zo diep kan het gaan.

Het leven,

Niet willen leven.

En dan,

Laat ik eens weer die opname gaan beluisteren.

Gaan zitten,

De tijd nemen of gaan wandelen.

De natuur in,

Of de tuin in,

Of een balkon op,

Waar je ook bent.

Eén oortje in,

De andere uit,

Zodat je fijn die vogels hoort en daarnaast deze boodschap weer tot je krijgt.

Die herinnering,

Die herinnering dat het mogelijk is werkelijk te ontspannen.

Niets van iets te vinden,

Meningloos aanwezig te zijn.

Sensaties te hebben,

Van frustraties,

Door heel het lijf.

Hmm,

Vervelende gevoelens.

En tegelijkertijd een bewustzijn,

Waarin het heel duidelijk is dat iets niet verandert,

Zich nergens mee bemoeit en totaal oké is.

Yes.

En je zou bijna kunnen zeggen op dat moment,

Ik ben oké.

En een moment daarvoor,

Zie je het nu?

Een moment daarvoor,

Wah,

Wah,

Vervelend,

Rot gevoelens,

Negativiteit.

En daar was plotseling dat korte moment van verstilling.

Bewustzijn,

Tegelijkertijd,

Terwijl die vervelende gevoelens nog razen en zelfs die gedachten tekeergaan,

Dat het allemaal moeilijk is,

Is er toch een kleine opening geweest,

Waarin een duidelijk statement kan worden gemaakt.

Ik ben oké.

Iets binnen dit mysterieuze zijn is oké.

Onaangetast.

En als je het niet gelooft,

Beweeg je lichaam maar weer eens.

Beweging,

Beweging,

Beweging.

Totale peace.

Helemaal rustig.

Bemoeit zich nergens mee.

En beweegt ook lichaam maar weer.

En zo ook met die emoties en die vreselijke frustratie en irritatie.

Stil.

Ah,

Daar is het.

Onaangetast,

Onbewegelijk.

En die emoties gaan door en toch is die onbewegelijkheid er ook,

Die onaangetaste,

Onveranderlijke,

Stabiele bron.

Aan het eind van deze geleidemeditatie.

Bij de bron.

De liefdevolle bron.

Voel je hem?

Voorbij die ik,

Voorbij dat gevoel,

Dat persoontje te zijn.

De bron.

Geluiden op de achtergrond.

De bron,

Altijd.

Onveranderlijk en stabiel.

De liefdevolle bron,

Aanwezig,

Altijd.

En natuurlijk,

Weer vergeten.

En daar is hij weer.

En weer vergeten.

En daar is hij weer.

En weer vergeten,

Vergeten,

Vergeten,

Vergeten,

Vergeten.

En daar is hij weer.

Nee,

Hij was er altijd.

Ook als je hem was vergeten.

Vergeten,

Vergeten,

En daar is hij.

Vergeten,

Vergeten,

En daar is hij.

Hij is altijd aanwezig,

Die liefdevolle bron.

Mogen deze aanwijzingen weer wat helderheid creëren in de komende dagen.

Ademhaling in.

Laat een ademhaling uit.

Los.

Ga je goed.

Liefdevolle bron.

Dat je mag leven als de liefdevolle bron.

Als het leven.

Het wonder,

Het mysterie.

Dat wat nooit benoembaar is.

Onbewegelijk is.

Niet negatief.

Niet depressief.

Rustig,

Rustig,

Ontspannen.

Liefdevol.

Liefdevol.

De liefdevolle bron.

Wens je een fijne tijdloze dag.