Over Hoe Rouwen Zo Mooi Kan Zijn...

Ja,

Een diepe ademhaling,

Weer een mooi moment om even tot rust te komen en die helderheid te mogen ervaren,

Even niet aan te haken op allerlei gedachten.

Laten we gezamenlijk een diepe ademhaling innemen en uit.

Ademhaling in,

Laat.

Ademhaling uit,

Los.

Vergankelijkheid,

Duidelijk iets waar we allemaal mee te maken hebben en ook heel duidelijk dat we ons dat niet heel vaak realiseren.

Zo zat ik zelf vandaag thuis aan de koffie en herinnert mijn partner mij eraan dat het vandaag 13 juli is.

13 juli overleed 30 jaar geleden inmiddels mijn vader en dat raakte even heel diep toen ik dat bericht hoorde vanochtend.

Pure emotie in dat moment,

Fantastisch.

Dat diepe verdriet van missen en tegelijkertijd ook die connectie ervaren.

De dankbaarheid voor zijn aanwezigheid in mijn leven,

Zijn stralende ogen,

Ze kwamen allemaal op.

En automatisch voelde ik als het ware een noodzaak om te bewegen richting zijn graf.

En daar zit ik nu.

Zo zie je maar,

Het leven brengt je plotseling op hele onverwachte manier op onverwachte plekken.

Zojuist kwamen ook heel veel tranen plotseling weer door allerlei herinneringen en gedachten,

Heel duidelijk.

Er kwamen gedachten over vroeger,

Herinneringen en in dat lijf ging het tekeer.

Een hele mooie connectie met vroeger,

Met dat idee dat er vroeger van alles gebeurd was.

Wat opvallend is in het bewustzijn nu,

Is dat er een ander soort verdriet aanwezig is.

In vergelijking met,

Als dat mogelijk is,

Met 30 jaar geleden of 25 jaar geleden,

Toen die Ruben hier ook zat,

Net nadat zijn vader was overleden.

Toen waren er vragen,

Telkens weer vragen,

Waarom,

Waarom gebeurt mij dit,

Waarom is die nou weg,

Waarom zal ik hem nooit meer zien?

En dat bracht heel veel wanhoop,

Depressie en door de jaren heen heel veel moeite.

De shock was ontzettend groot om plotseling die vader te verliezen.

Hans,

Die prachtige man die altijd klaar stond voor mij en waarmee ik zo'n fantastische relatie had.

En door de jaren heen,

Door dat zogenaamde spirituele pad te bewandelen,

Kwam daar steeds meer rust in,

Een begrip,

Een duidelijkheid en ook steeds meer dankbaarheid,

Een rust.

En dat missen,

Dat diepe verdriet maakte plaats voor verwondering,

Voor veel meer openheid en ook veel meer ontmoetingen op een andere level met mijn vader.

Zo kwam hij tijdens meditaties heel duidelijk naar voren,

Alsof hij werkelijk in de ruimte was.

Blij,

Geruststellend,

Zoveel licht stralend,

Echt ongelooflijk,

Die momenten waarop hij langskwam,

Ook in dromen,

Zo duidelijk dat het helemaal te vertrouwen is,

Ook die dood.

En daar was dan dit moment vandaag,

Waarop plotseling dat diepe verdriet voelbaar was en er een gedachte kwam,

Zelfs na dertig jaar.

En die gedachte werd gezien,

En dat verdriet werd gevoeld,

Dat rauwe verdriet van missen.

Ik voel het nu nog,

Die tranen zitten nog achter mijn ogen.

En zo mooi,

Zo fijn om te mogen ervaren dat diepe verdriet,

Die emotie,

Er helemaal kan zijn,

En dat er geen oordeel is over die emotie.

Ja,

Heel mooi proces,

Als het ware,

Deze ochtend,

Als je ziet wat er allemaal gebeurt in die menselijke vorm.

Als je dat ook op een afstand kunt aanschouwen terwijl het gebeurt,

Is dat een totaal nieuwe ervaring,

Niet beter of slechter,

In ieder geval heel wonderlijk.

Wie had gedacht dat verdriet,

Diep verdriet,

Zo prachtig mooi kon zijn?

Misschien herken je het wel,

Dat het heel erg oplucht ook om die tranen te laten vloeien,

Dat gevoel helemaal daar te laten zijn.

Zoveel van iemand te kunnen houden,

Die bogenschijnlijk al zo lang niet meer hier op aarde is.

Wonderschoon,

Die kracht van die liefde,

Die liefde die maar blijft lief hebben,

Die connectie met elkaar,

Wonderlijk is het niet.

Hoe diep dat kan gaan,

En hoe mooi het leven duidelijk kan maken dat liefde onderliggend alles en te midden van alles altijd aanwezig is.

Hoe mooi zou het zijn als we dat meer en meer in onze dagelijkse ervaring werkelijk gaan ervaren,

Wakker te worden in de ochtend en direct te weten dat liefde ons wakker maakt,

Dat liefde ervoor zorgt dat die lichamelijke vorm ademt,

Dat liefde ervoor zorgt dat we lief hebben.

En daar zit je dan plotseling na lange tijd weer,

Aan het graf van je vader,

Zogezegd dertig jaar,

En misschien ken je dat ook wel,

Dat gevoel dat het voelt als gisteren,

Nou dat doet het zeker.

Zou dat misschien ook meer duidelijk maken dat die tijd in werkelijkheid niet werkelijkheid bevat?

Voor het leven zelf maken al deze vragen niet uit.

Of die menselijke vorm nu gelooft in tijd of niet,

Voor die liefdevolle bron is het allemaal oké.

En tegelijkertijd lijkt het heel prettig voor die menselijke vorm.

Het doet beseffen dat er niets nagejaagd hoeft te worden.

En dat het wonder van het leven,

Die liefde,

Die liefdevolle bron,

Altijd aanwezig is,

Te midden van alles,

Te midden van iedere ervaring.

Die goddelijkheid van het leven,

Die is altijd aanwezig,

Die natuurlijke stroom,

Dat leven waarin er geen ruis zit op de lijn,

Is altijd aanwezig,

Ook wanneer die menselijke vorm het even moeilijk heeft.

Ook dan is liefde,

Het goddelijke,

Die openheid,

Aanwezig.

En voor die menselijke vorm voelbaar,

Als het ware,

Wanneer dat gevoel van die ik wat meer en meer naar de achtergrond verdwijnt,

Dat hart opent,

Die denkende gedachten niet meer zo knagen,

Losgelaten worden.

Wonderlijk is het niet.

Mysterieus.

En waar komen die gedachten vandaan?

Ergens komen die binnen,

Lijkt het wel,

Maar waar binnen?

Binnen wat landen ze?

En landen ze wel?

En hoe werkt dat hele mechanisme?

Die emoties,

Die lijfelijke gevoelens.

Ongelooflijk mysterieus is het niet.

Probeer maar eens een gedachte ergens te vangen.

Of aan te wijzen van waar zit die precies?

Ik heb het al eerder benoemd in een eerdere bijeenkomst.

Probeer maar eens te kijken waar die gedachten werkelijk zitten.

Een halve centimeter vanaf je schedel?

Of een meter?

Of zitten ze in je hoofd?

Of in je buik?

Dan is die daar plotseling,

Die gedachte,

Die herinnering.

En dan gaat heel dat apparaat aan het werk.

Komt er een zogenaamd gevoel,

Iets wat we een gevoel zijn gaan noemen,

Bijvoorbeeld verdriet.

En dan springen die tranen uit de ogen en rollen over de wangen.

Geniaal.

En dan komen er nog meer gedachten,

Nog meer emoties.

En dan lijkt daar die neiging te zijn om daarin te blijven hangen.

Om van de ene op de andere gedachte aan te haken.

En dan is daar toch plotseling een herinnering.

Een gelijktijdigheid,

Die tegelijkertijdheid is weer daar.

Waarin dat allemaal wordt waargenomen.

Ja,

En dan komt er ontspanning.

En lijkt er werkelijk ruimte te komen om die emoties als het ware helemaal doorheen dat lijf te laten stromen.

Maar ook dat zijn maar weer woorden en is meer een interpretatie.

Want zodra we daarheen gaan lijkt het alsof die menselijke vorm hier is om telkens weer zijn lijf te helen.

Of zijn psyche beter te maken.

Maar zou het zo kunnen zijn dat dat helemaal niet de bedoeling is.

Dat wanneer iemand in rouw is,

Het helemaal niet de bedoeling is om die rouw te verwerken zodat men er vanaf komt.

Het woord rouw impliceert alweer zoveel.

Misschien was het allemaal helemaal niet de bedoeling om al die gevoelens kwijt te raken.

Zou het zo kunnen zijn dat het de bedoeling is dat we ons hele leven lang als het ware rouwen.

Als het ware bang zijn.

Als het ware verdrietig zijn.

Zonder dat weg te willen.

Want het lijkt erop dat zodra we iets lijken te hebben,

We er van af willen.

Het anders willen.

Waarom willen we het anders?

Omdat het niet prettig voelt.

Ja,

Heel begrijpelijk.

Er zou het zo kunnen zijn dat het leven er niet van af wil.

Maar iets anders wil laten weten als het ware aan die menselijke vorm.

Het lijkt erop dat het leven telkens weer iets anders wil aanrijken.

Iets completers.

Iets wat al heel is.

Het lijkt erop dat het leven wil laten zien dat heelheid allang aanwezig is.

En dat verdriet of rouw of paniek of boosheid of angst deel is van dat leven.

Van die heelheid.

En dus ook al heel is,

Verdriet en rouw en paniek zijn heel.

En laat het leven ons niet keer op keer weten dat er een mogelijkheid is om te kijken als het ware vanuit heelheid.

Compleetheit.

Als we afgaan op alles wat in de maatschappij getoond wordt,

Dan lijkt het erop dat we gebroken zijn,

Allemaal.

Dat we allemaal wat mankeren.

En meer en meer komt er ook een tegengeluid.

Omdat duidelijk wordt dat al die labmiddelen die telkens weer ingezet worden,

Niet altijd even best werken.

En dat tegengeluid wordt door het leven zelf aangereikt.

Via vele wezens hier op aarde.

En natuurlijk is er altijd plaats voor alles.

Heel veel mensen blijven hun hele leven lang aan zichzelf werken.

Aan die ik,

Aan dat geloof die persoon te zijn.

Dat is ook zo'n prachtige,

Wonderlijke manifestatie van het leven zelf.

En anderzijds zijn er ook heel veel wezens die daar klaarblijkelijk meer en meer aan voorbij gaan.

Die in gaan zien dat ze meer zijn dan die opgesloten ik,

Dat gevoel die ik te zijn.

Toen mijn vader overleed,

Was die informatie ook al beschikbaar.

Maar veel minder duidelijk dan op dit moment lijkt te zijn.

Destijds was er nog net geen internet.

Maar waren er al wel boeken volgeschreven.

Prachtige boeken.

Hele duidelijke boodschappen.

Allemaal verwijzend naar dat wat onveranderlijk is.

Naar het goddelijke.

De liefde,

Die liefdevolle bron.

Dat wat men ook God is gaan noemen.

Niet die man met die baard.

Maar God als zijnde.

Het geheel.

Het complete.

Dus ook die menselijke vorm.

God in menselijke vorm.

En door die ogenschijnlijke jaren heen,

Zijn meer en meer wezens die boodschap gaan verkondigen.

Hebben diep mogen ervaren dat ego en dat gevoel die persoon te zijn,

Geen werkelijkheid is.

Waarmee er voor al die wezens meer en meer ruimte ontstond.

Ruimte om de natuurlijke stroom van het leven te volgen.

Dit is allemaal ogenschijnlijk.

Want weten we of het echt is gebeurd?

Weten we of er echt vroeger iets is gebeurd wat geleid heeft tot iets wat nu gebeurt?

We weten het niet.

We kunnen natuurlijk zeggen dat we het weten.

Prima.

Dat is ook weer een perfecte expressie van het leven.

En tegelijkertijd kan het ook heel bevrijdend zijn om daar ruimte in te creëren als menselijke vorm.

Om telkens weer tot rust te komen in al die veronderstellingen.

Daarin te ontspannen en te ontdekken dat er wellicht iets anders aan de hand is dan klaarbelijkelijk lijkt.

Dus daar zit je dan,

Aan het graf van je vader,

30 jaar geleden overleden.

Al die emoties,

Nu wat rustiger weer.

Ja,

Een dankbaarheid.

Dankbaarheid voor dit leven.

Het is zo fantastisch mooi dat die Ruben op dit moment de perfectie kan ervaren van alles in het leven.

Er geen ruis meer op de lijn zit.

Geen blokkades meer in dat opzicht.

Er een diep weten is dat alles klopt.

Dat het ook helemaal klopt dat zijn vader toen hij twintig was overleed.

Toen was dat niet te begrijpen.

En nu zo logisch en zo fantastisch dat dat allemaal is gebeurd.

Zo blij om steeds meer en meer die connectie te mogen ervaren terwijl dat lijf van die vader niet meer aanwezig is.

Een totale verbondenheid.

Een oda aan mijn vader,

Vandaag,

Op 13 juli.

Ja,

Dankjewel papa.

Dankjewel Hans.

Voel je die liefde?

Die liefde voor het leven,

Die is als vanzelf zo groot.

Misschien is er in je leven ook iemand overleden.

Tune maar eens in op die ander.

Die ander is nergens naartoe.

Nog altijd hier.

Ja,

Laten we nog samen een diepe ademhaling nemen.

Ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los.

Nog een keer,

Ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los.

Een ademhaling in,

Laat,

En een ademhaling uit,

Los.

Misschien door het luisteren naar deze opname wordt het besef weer wat groter.

Dat we ieder moment van de dag dit leven op deze manier kunnen verlaten.

Zeer onverwacht.

Zo onverwacht als het voor mij was nu hier te zitten,

Plotseling.

Op deze dag waarop ik me niet eens besefte dat het 30 jaar zogezegd geleden was.

En ik ook nooit eerder zo sterk me aangetrokken voelde om naar deze plek te gaan.

Totaal onverwacht.

Zo kan het leven ook totaal onverwacht eindigen.

Ja,

Gaan we er dan wat van maken als we dat weten?

Iets moois,

Iets opens.

Blijven we oefenen.

Oefenen in helder worden.

Oefenen ons hart telkens weer te laten rusten en te openen.

Zodat het telkens weer duidelijk wordt dat alles in het leven exact klopt.

Dat zelfs de meest gruwelijke dingen ook kloppen.

Natuurlijk ontzettend pijnlijk zijn.

Maar ook een perfecte expressie zijn van dat leven.

Gaat het misschien lukken om meer en meer te ontspannen in alle levensomstandigheden.

Zeker als we weten dat het leven zelfs vandaag kan eindigen.

Op deze manier zoals we het nu meemaken.

Al die ambitie die we hebben.

Al dat streven naar verandering.

Is dat zo nodig?

Is dat werkelijk nodig?

Als je beseft dat vandaag misschien je laatste dag is.

Als je dat even in jezelf laat binnenkomen.

Kan het je helpen te beseffen dat het mogelijk is om werkelijk te ontspannen.

En het wonder te aanschouwen vanuit die ontspanning.

Want dat ontstaat vanzelf.

Zodra je uit die gedachten gaat.

En alles laat zijn voor wat het klaarblijkelijk is.

Dan opent dat hart zich.

Dan gaan die ogen anders kijken.

Dan wordt dat mysterie getoond.

Dat wonder van het leven.

En dan kan het zelfs lichamelijk,

Het is al vaker aangegeven,

Nog ontzettend onprettig voelen.

Er kan pijn zijn.

En toch kan er een verwondering zijn.

Een begrip.

Het leven kan worden begrepen.

En dan wordt daar in een keer een prachtige slak gezien.

En een bloemetje.

En valt het geluid van die duiven in een keer op.

Ik wens je een hele fijne dag vandaag.

Vol verwondering.

Ik hoop dat je je zacht kunt voelen in je hart.

Tot de volgende.