Een Kwestie van Dood en Leven

Laten we beginnen weer met een diepe ademhaling.

Wat een prachtig moment weer,

Om even te ontspannen.

Om weer te mogen ervaren dat het leven ontworpen is,

Als het ware.

Om telkens te ontspannen.

We zijn het misschien vergeten.

Heel vaak in die modus van drukte,

Stress,

Verwarring.

Tegelijkertijd hebben we ook weer toegang tot opnames als deze.

Momenten waarop we een herinnering krijgen,

Waarop die bel gaat rinkelen.

Alsof er iets aan je deur klopt en je vraagt helder te worden,

Te ontspannen.

Dus nu ook weer,

Heeft het prachtige leven je weer tot deze boodschap gebracht.

Tot deze herinnering.

Is dat op zich al niet weer ontzettend wonderlijk.

Ja,

Wat een wonder.

Om weer een mogelijkheid te hebben om te ontspannen.

Om weer die herinnering te krijgen.

Is het niet fantastisch?

Laten we dit moment ook weer gebruiken om werkelijk in die ontspanning te gaan.

Door even de aandacht te verleggen.

Al is het maar een kort moment.

De gedachten,

Emoties en gevoelens even weer met rust te laten.

Er is niemand die je vertelt dat je wat moet met al die gedachten.

Dat je in moet gaan op al die gevoelens.

Natuurlijk prima als dat fijn voelt,

Of nodig.

Maar het is ook echt behulpzaam om ze af en toe helemaal de ruimte te geven.

En in te zien dat ze niets achterlaten naar al die gedachten,

Emoties en gevoelens.

Ze komen op en ze gaan weer.

Net zoals die menselijke vorm hier op aarde.

Die zou bij vertrek ook helemaal niets meenemen.

Ja,

Dan kunnen we daar ook in ontspannen.

In al die dingen die we denken te hebben.

Waarvan we denken dat ze zo belangrijk zijn.

En van ons zijn.

Kan die ik die dat gevoel heeft,

Die ik te zijn.

Kan die meer en meer openen.

En inzien dat er niets,

Maar dan ook werkelijk niets,

Van hem of haar is.

Ja,

Maar dat is toch van mij.

Dat is toch echt van mij.

Dat is toch mijn huis,

Mijn auto,

Mijn vriendin,

Mijn man,

Mijn vriend,

Mijn vrouw.

Wat van dat alles,

Als je je laatste ademhaling laat,

Neem je mee?

Die herinnering dat alles vergankelijk is.

Dat alles komt en gaat.

Dat werkelijk zien in je leven,

Dagelijks.

Dat is een fantastische opening richting het leven.

Richting dat wat we leven doen.

Als die menselijke vorm zich realiseert.

Meerdere malen per dag.

Dat het leven eindig is.

Als die menselijke vorm,

Die specifieke vorm die nu luistert,

Na deze opname.

Als die meerdere malen per dag de eindigheid omarmt.

Berust wordt van de veranderlijkheid van alles in het leven.

Dan gaat die menselijke vorm meer en meer genieten.

En de vogels horen en die prachtige natuur weer werkelijk zien.

Hoe vaak per dag ben je je bewust van de vergankelijkheid van alles?

Hoe vaak per dag realiseer je je dat dit misschien wel je laatste dag is hier in deze vorm?

Komt dat wel eens in je op?

En wat als je je voorstelt nu,

In dit moment,

Dat dit je laatste dag is?

Dat vanavond je laatste ademhaling zal zijn.

Die laatste.

.

.

Kun je de schoonheid meer zien wanneer je weet dat vanavond je laatste ademhaling zal plaatsvinden?

Vanavond.

.

.

Weg.

Alles.

Zoals je het nu ervaart.

Al die herinneringen.

Weg.

Al die vrienden,

Familie,

Kennis.

Weg.

Vanavond.

Wat zie je nu?

Als je weet dat dat vanavond staat te gebeuren.

Die laatste ademhaling.

Stel het je maar eens echt voor.

Niet zo half,

Van dat gaat toch niet gebeuren.

Nee,

Echt.

Vanavond.

Laten we zeggen,

Tien uur.

S'avonds.

Laten we zeggen dat je nu,

In de ochtend,

Deze dag ervaart.

Je hebt nog een hele dag.

Wat is er belangrijk nu?

Als je echt weet dat het vanavond gaat eindigen.

Dat leven.

Dat wat we leven zijn gaan noemen.

Krijgt een andere vorm.

Nog onbekend.

En nu is er een mogelijkheid,

Deze dag.

Het leven te zien.

Alles te ontdekken.

Als een klein kind,

Te kijken.

In verondering.

Die grasprietjes.

Die blaadjes aan de boom,

Die bloemen.

Wauw.

Al die mensen.

Wauw.

Al die gedachten.

En dat lijf.

Zelfs de meest kleine details vallen op.

Wat een wonder.

Zie je het?

En hoor je het weer?

Die bladeren aan de boom.

En al die bladeren.

Die van al die bomen weer zijn afgevallen.

En al die mensen hier op aarde,

Die allemaal weer verdwijnen.

Zo logisch.

En zo vaak niet opgemerkt,

Door die menselijke vorm.

En wat als dat wel gezien wordt?

Wat als die menselijke vorm,

Die nu luistert,

Dat meer en meer gaat zien en ervaren?

Dat alles komt en gaat?

Zou dat die gedachtenbubbels doorbreken?

Die wazige staat van zijn?

Zou die menselijke vorm helder worden?

Wanneer er meer en meer geweten wordt dat het leven eindigt?

Het is ozo makkelijk om weer te verdwijnen in die gedachten.

In die wazige staat van zijn.

In die wazige staat van zijn.

O zo makkelijk.

Om weer in slaap te vallen.

En te denken dat het leven eeuwig is.

En voor altijd,

En ondertussen slapend,

Richting dat laatste moment te gaan.

Zou het niet fantastisch zijn om juist in die verwondering,

In die helderheid,

Door het leven te bewegen en als het ware gebruik te maken van die vergankelijkheid?

Het zien van die vergankelijkheid is zo krachtig.

Je hoeft maar te kijken naar de natuur.

Alles komt en gaat.

Hoeveel takjes liggen er niet op de grond?

Een dode vlieg.

Ooit geboren.

Het mogen na deze woorden duidelijk zijn dat het zien van vergankelijkheid heel behulpzaam kan zijn in het leven van die menselijke vorm.

Dus de volgende keer,

Wanneer je weer iemand tegenkomt of gedag zegt,

Als iemand bij je weggaat,

Zul je misschien gaan ervaren dat het niet heel vanzelfsprekend is dat je diegene nog terug zult zien.

En die realisatie is fantastisch.

Want daarmee ga je de connectie die je hebt met een ieder weer waarderen en helderer zien.

Voor nu wens ik je weer een hele fijne dag.

Mocht deze woorden en deze herinnering aan de vergankelijkheid van het leven je helpen om het wonder van dit mysterieuze leven te zien keer op keer.

Laten we eindigen nog eens met een hele diepe ademhaling.

Wonderlijk.

Is het niet wonderlijk?

Fijne dag.