De Spontane Podcast 11: Geleefd Worden Of Verwondering?

Een konijntje.

Mooi.

En weer die prachtige vogel.

Vroege vogels hier weer in het bos.

Ruben en Woody op weg naar het bankje op de Carolinaberg.

Meteen maar weer een diepe zucht.

Misschien kun je even meedoen,

Nu je toch luistert.

Laten we samen een diepe ademhaling nemen.

Ademhaling in,

Laat.

En uit,

Los.

Nog een keer.

Omdat het kan.

Een ademhaling in,

Laat.

En langzaam uit,

Los.

Zo snel alweer ervaren dat we hier zijn.

In dit mysterie.

We eigenlijk niet weten wat het allemaal werkelijk is.

Maf is dat,

Vind je niet?

Dat je iedere dag weer wat mee lijkt te maken.

We eigenlijk niet weten hoe het werkelijk allemaal zit.

Hoe dat allemaal kan ontstaan.

Dat mysterie blijft toch heel mysterieus.

En daarmee ook heel wonderlijk.

Ik ervaar wel door telkens weer te openen.

Stil te staan,

Te ontspannen,

Te rusten.

Dat daarmee het leven ook ervaren wordt als wonderlijk en een mysterie.

Een mysterieuze,

Wonderlijke verschijning.

En door op die manier te kijken naar het leven,

Ziet alles er heel anders uit.

Veel scherper lijkt het wel.

Ieder detail wordt waargenomen.

De geluiden.

En als het daarin ontspannen wordt,

Is dat heel prettig.

Als dat er mag zijn.

Die verwonderende blik in het leven.

Op die momenten zijn de gedachten minder actief.

Lijken ze zelfs overbodig.

Wordt de stilte meer voelbaar.

Ervaarbaar.

Ja,

En ontstaat ook weer die diepe zucht vanzelf.

Zullen we een stukje verder lopen,

Woody?

Kom maar.

De elfte podcast.

Geheel spontaan.

Wederom,

Niets vooraf gescript.

Een spontane uiting van het leven.

Inmiddels al hele mooie reacties ontvangen van mensen die luisteren.

En dat is heel prettig om te ervaren dat deze podcast,

De manier waarop deze in het leven is gebracht,

Ook resoneert bij de mensheid.

Dat er blijkbaar ook behoefte is aan een wat meer rustigere toon.

Doorgaans is dat fenomeen wat drukker.

Niet altijd,

Natuurlijk.

Maar ik denk dat deze ontstaan is vanuit die wens,

Ook zelf,

Om iets rustigers in het leven te creëren.

Zo ontstond ooit ook de Calm Down Project,

Waarbij ik iedere dag een filmpje maakte,

Een maand lang.

De natuur in trok,

Afstemde met het grotere geheel.

Heel eenvoudig,

Die eenvoud daarvan is zo prettig om te ervaren.

Eenvoud in het leven.

We hebben het er eerder ook al over gehad,

In een aantal van deze podcasts.

Als je als menselijke vorm voelt,

Dit past bij me,

Dit vind ik fijn om te doen,

Dan voelt het leven heel eenvoudig,

Gaat het vanzelf.

En dat is prettig om te ervaren.

Want ook in het leven van Ruben verliep en verloopt het niet altijd.

In een flow zijn er altijd weer uitdagingen.

Komen ook die donkere wolken wel eens langs.

En dan is het zo fijn om weer.

.

.

Ik gaf het,

Denk ik,

De laatste keer ook al aan.

Fijn om weer terug te kunnen keren naar iets wat heel fijn voelt,

Wat vloeiend voelt.

Wat ergens ook makkelijk voelt.

Daar komt een ander hondje aan,

Met een wandelaar.

Even kijken wat dat geeft in deze podcast.

Woody wil heel graag spelen,

Dat zie ik al.

Hij zit aan de lijn.

Het kan zijn dat ik even ga parseren.

Leuk beentje hoor.

Anderhalf.

Fijne dag.

Een wat oudere hond uit India.

Veel van de lessen die ik heb gevolgd hebben daar hun oorsprong.

In de beginjaren van mijn zoektocht.

Advaita,

Vedanta.

Zo mooi hoe het leven als vanzelf allerlei lessen,

Laat ik het zo even noemen,

Tot me bracht.

En tot iedereen brengt.

Woody niest.

Ja,

Bijna aangekomen.

Bij het bankje,

Zoals je hoort als je vaker hebt geluisterd.

Het rindpad is daar weer.

Ik had gisteren weer een hele fijne wandeling.

Met een hele lieve vriendin,

Bernadette.

En we bespraken het leven weer.

Wat we tijdens die wandeling onderzochten was,

Wat is het nou waar we in essentie allemaal naar verlangen?

Wat is dat nou precies?

Ik sprak haar in de tweede podcast ook al over.

Onrustig verlangen of helder aanwezig zijn.

Ook met haar kwam dat thema weer voorbij.

En het is zo mooi om dan te zien,

Dat wanneer we weer even het gesprek stopten,

Dat het dan genoeg was,

Het leven.

Dat op die momenten waarop alle verhalen weer even losgelaten werden,

Want we hadden ook samen in dat gesprek soms de neiging om in te gaan op weer iets wat gebeurd was in het verleden,

Wat misschien wel ervoor zou kunnen zorgen dat er nu een gevoel van incompleetheid is.

En dat daarmee dat verlangen ontstaat naar een vervulling van iets of iemand,

Of door middel van iets of door middel van een contact met een ander.

Dat wanneer dat er is,

Dat je dan pas helemaal kunt rusten in dit leven,

Kunt ontspannen,

Je helemaal thuis voelt.

En doordat we allebei een helderheid hadden daarin,

In dat gesprek,

Bemerkten we,

Poeh,

Wat heftig eigenlijk,

Al die herinneringen telkens weer meenemen in het gesprek.

Het was zo duidelijk dat dat geen helderheid bracht,

En dat je daarmee ook eigenlijk verder afging van dat leven wat al genoeg is,

Wat al compleet is.

Dat gevoel van thuis,

Dat het echt ontstond op die momenten waarop we zagen,

Oh,

We kunnen dit loslaten,

We hoeven niet weer in een volgende traumasessie terecht te komen,

Lachten we ook speels.

En natuurlijk is daar plaats voor in het leven om al die dingen die zo lastig zijn,

Al die patronen,

Om die ook aan te kijken.

Maar het telkens weer in gesprekken met elkaar herhalen,

Kan er ook weer voor zorgen dat er niet heel veel helderheid ontstaat.

En dat was mooi om zo te ervaren als die stilte daar was met elkaar,

Of die blik van,

Oh ja,

Het is niet nodig.

Dat daarmee die kern van het leven waar we zo naar verlangen,

Dat liefdevolle gevoel van,

Oh ja,

Hier,

Het is hier,

Nu,

In dit tijdloze moment.

Gelukkig dat het gezien wordt,

Mooi dat het gezien wordt.

Want,

Oh,

Wat snel verliezen we het weer.

Zien we het wonder niet,

Het mysterie waar ik zojuist over sprak.

Die ontmoeting gistermiddag toonde me ook weer zo mooi,

Hoe fijn het is om die voedende vriendschappen te hebben in het leven.

Daar begon het,

Met deze podcast.

Ik kijk nu uit op een konijn en een wildzwijn.

In het ene pad een konijntje,

In het andere pad een wildzwijn die heel langzaam oversteekt.

Zo'n dertig meter hier vandaan.

En daar lopen allemaal jonge wilde zwijntjes op het andere pad.

Woody,

Zijn neus,

Heeft het ook al geroken.

Hij blijft nog rustig.

In de verte loopt nog een vrouw met een hond die hier dadelijk aankomt.

Wat in dat gesprek met Bernadette ook naar voren kwam,

Is dat ze zelf ook aangaf dat in haar leven ze heel duidelijk merkt dat wanneer ze ook blijft luisteren naar boodschappen zoals deze,

Dat ze daarmee merkt dat ze veel meer rust ervaart en dat ook de mensen in haar omgeving dat ervaren.

Zo sprak zij een buurvrouw die in een burn-out zat,

En die buurvrouw was zo dankbaar voor haar aanwezigheid in dat moment,

Voor de rust die ze uitstraalde,

Voor de prachtige dingen die ze vertelde.

En dat is mooi om te ervaren,

Dat wanneer er geoefend wordt in het leven op die manier,

Als je luistert naar boodschappen als deze,

Dat dat echt ook zijn rippeleffect heeft.

Dus rimpel,

Hoe zeg je dat in het Nederlands?

Oh,

Daar lopen we nu.

Je moet heel even hier opletten,

Ongeveer twintig wilde zwijnen steken over.

Maar Woody blijft nog rustig staan.

Die is meer gefocust op de hond.

Misschien kun jij,

Terwijl ik ook geniet van die prachtige wilde zwijnen,

Die kleintjes,

Misschien kun je eventjes erbij stilstaan wat in jouw leven kan bijdragen.

Misschien herken je dat ook wel in je eigen leven,

Dat wanneer je zelf meer rust ervaart,

Dat dan ook de contacten met mensen die je tegenkomt prettiger zijn.

Ja,

Even niets in deze zogenaamde spontane podcast.

Het wordt stiller.

Wanneer zegt hij weer wat,

Zou je kunnen denken.

Of komt die gedachte niet en geniet je van de rust.

De weinige woorden.

De stilte tussen de woorden.

Als je het fijn vindt,

Kun je je ook voorstellen dat je even naast me zit hier,

Op dat bankje wat er uitkijkt op dertien verschillende paden.

Neem samen een diepe ademhaling.

Wordt het leven misschien wel heel eenvoudig.

Ontstaat daar ruimte om even niets te willen,

Niets anders te willen.

Hoeven we even niet succesvol te zijn.

Beseffen we wellicht dat aanwezig zijn het meest succesvolle is wat we kunnen zijn.

En wordt het ook duidelijk dat het woord succesvol ook een concept is,

Wat weer losgelaten kan worden.

En dan ontstaat er,

Terwijl we hier op dat bankje zitten,

Een diepe ontspanning.

Lijken de dingen niet meer zo afgescheiden te zijn van elkaar.

Voelt het niet meer alsof er een jij is die naast een ander zit.

Zijn de bomen en de bladeren en de lucht en het geluid onderdeel van die dieftevolle bron die je bent.

Ontstaat daar weer een diepe ademhaling.

Voelen we allebei die enorme vertraging.

En als we die omarmen,

Zakken we nog meer in totale ontspanning.

Verdwijnt nog meer dat gevoel dat je een ik bent die alles hoog moet houden.

Die voor alles moet zorgen in het leven.

Dat gevoel verdwijnt en lijkt het alsof we plotseling opgaan.

In een groter geheel.

Gedachten die soms nog langskomen,

Hebben minder grip.

Worden niet meer gezien als belangrijk.

En oh,

Wat een fijne ervaring is dat.

Op te gaan in het grotere geheel.

En heel diep te ervaren dat geen enkele gedachte grip heeft op wat je bent.

Nog meer ballast valt van die schouders zogezegd.

En terwijl je rondkijkt naar die prachtige bladeren,

Die vele bomen,

Terwijl je de vogels hoort.

De wind voelt op je huid.

Hmmm,

Is er een tevredenheid?

Is er het geluid van een ambulance?

Brengt dat mogelijk weer herinneringen naar boven.

En dat is oké.

En terwijl je je voorstelt dat je hier naast me zit op dat bankje,

Is er een mogelijkheid om alles te zien komen en gaan.

Er is een hele ruimtelijke ervaring aanwezig.

Waarin alles lijkt te bewegen.

Maar als je goed kijkt,

Beweeg jij niet.

Ben je zacht aanwezig.

Helder.

Niet inslaapvallend.

Je bent hier.

En als je toch het gevoel hebt in slaap te vallen,

Dan is ook dat wat het is.

Maar mocht je nu nog scherp aanwezig zijn,

Weet dan dat je de mogelijkheid hebt om aan te haken op dat in het leven wat totaal onveranderlijk is,

Stabiel is,

Zacht en liefdevol is.

Weet dat het je laat zien dat dat is wat je bent.

Zo mooi om dat te mogen ervaren.

Ik wens je voor vandaag in deze tijdloze dag een hele,

Hele fijne,

Zachte en heldere dag.

Dank om naast me te zitten,

Hier op dat bankje.

Mee te wandelen.

Als je het fijn vindt,

Laat gerust weer wat weten.

In een review of op een andere manier.

Fijn om met elkaar te verbinden op die manier.

Elkaar te voeden.

Tot een volgend tijdloos moment.

Heel veel liefs.