Analytische Meditatie - Vergankelijkheid

Bij analytische meditatie richten we onze aandacht op een onderwerp of vraag waar we met behulp van analyse en onderzoek dieper op in willen gaan. Het doel daarvan is om meer inzicht in en daardoor meer zekerheid over dat betreffende onderwerp te krijgen. De beoefening van analytische meditatie vindt plaats binnen de beoefening van de shamatha meditatie.

Transcript

En dan mag je comfortabel gaan zitten.

Misschien wil je je houding nog eventjes checken.

Het belangrijkste is dat je met een rechte rug hier zit.

En misschien kan je eventjes door je lichaam scannen.

En als je merkt dat je gebieden hebt die een beetje gespannen zijn misschien,

Dat je die bewust mag ontspannen.

Misschien voel je dan wel je voet op de grond.

Of je handen die elkaar raken.

Niet alleen zitten,

Maar ook weten dat je zit in dit moment.

Mag je je ogen sluiten als je dat nog niet hebt gedaan.

Of met een vaste blik naar beneden kijken.

Misschien wil je wel vandaag eens proberen om een lichte filter van licht door je ogen te laten schijnen.

En dan zou ik je willen begeleiden met je aandacht naar je adem.

De hoogte van je buik.

Misschien merk je dan wel op dat die buik aan het reizen en daden is op dit moment.

Je hoeft niks te doen.

Je stelt gewoon vast hoe jij ademt op dit moment.

Gewoon getuige zijn van die adem.

Hoe jij die adem binnenlaat en dat die adem weer buiten gaat.

En mocht je worden afgeleid door interne gedachten of externe geluiden,

Dan merk je dat gewoon op.

En breng je je aandacht terug naar het ritme van je adem.

Gewaar worden hoe dat de lucht binnenkomt en weer buiten gaat.

Gewoon gewaar zijn van je adem die binnenkomt en de adem die weer buiten gaat.

Je hoeft niks te doen.

Ik zou je willen vragen om alert te blijven.

En mocht je alsnog worden afgeleid door interne gedachten of geluiden,

Probeer niet te engageren of te analyseren.

Ga terug met je aandacht naar je adem.

Je bent hier gewoon bewust van jouw adem of het ritme van jouw adem die binnenkomt en die weer buiten gaat.

Hier zitten.

Zoals ik al zei,

Vandaag ga ik jullie over vergankelijkheid en de dood vertellen of delen.

Als je denkt aan vergankelijkheid,

En we houden ervan om aan de dingen vast te houden,

Dat die dingen lang blijven duren.

Maar weet dat ze vanuit natuur uit,

Dat alle fenomenen eigenlijk vergankelijk zijn.

Of dat ze tot een bepaald moment duren.

Want deze veranderen niet altijd.

Of liever ze veranderen van moment tot moment.

Je weet dat op een bepaald moment ze gaan eindigen.

Er zijn veel dingen,

Zoals externe fenomenen,

Wat ons doet terugdenken aan die vergankelijkheid.

Ik kan denken aan mijn tijd in het klooster.

Er was een van mijn teachers die mij altijd zei,

Of liever deelde,

Dat hij altijd mediteerde naast een rivier,

Om zo zich te herinneren van die vergankelijkheid.

Misschien kan je eventjes eens denken naar externe dingen,

Of misschien je eigen lichaam,

Hoe je je kan herinneren aan die constante verandering.

Misschien kan je wel denken aan dag en nacht,

Ofwel de maan die verandert,

Of de seizoenen die veranderen.

En je eigen lichaam.

Misschien ben je nog niet oud genoeg.

Maar misschien weet je,

Of kan je het denken wanneer je nog een klein kind was,

En zie je het verschil.

Spendeer daar een beetje tijd mee,

Met die gegevens.

Hoe je vergankelijkheid kan,

De veranderlijke dingen,

Of het veranderen van de natuurlijke zaken in het leven.

Er is een bekend gedicht dat ik graag met jullie wil delen.

Het gedicht heeft negen beelden die vergankelijkheid aanduiden.

Een visie,

Een theelichtje,

Een illusie,

Een touwdruppel,

Een droom,

Een bliksemschicht,

Een wolk.

Zie dat als dingen die steeds vergankelijk zijn.

En nu stel ik voor dat we eventjes hierop mediteren op die beelden die ik juist.

.

.

Het eerste wat ik je zei was een ster.

Misschien kan je wel naar een vallende ster denken.

Hoe snel dat het eigenlijk voorbij vliegt.

Het is eigenlijk hetzelfde met ons eigen,

Met ons lichaam,

Met het leven,

Met de mensen om ons heen,

Onze bezittingen.

We denken dat alles permanent is of niet vergankelijk.

We hangen of we geëchten onszelf daar zo hard aan.

Maar we weten dat het zoals een vallende ster is.

Dat deze gewoon tevoorschijn zal komen.

En dat eigenlijk deze weer wel weggaan.

Want dat is eigen aan de natuur,

Van de vergankelijkheid.

De volgende is een theelichtje.

Als je kijkt naar een theelichtje,

Als dat in de wind wordt geplaatst,

Dan kan dat op elk moment weer uitgaan.

En als het niet door de wind wordt uitgeblazen,

Dan weet je dat het op vroeg of laat ten einde zal zijn als de wax op is.

En dat het eigenlijk natuurlijk uitgaat.

Misschien kan je dat wel terugkoppelen naar je eigen leven of je eigen lichaam.

Je familie en vrienden,

Je bezittingen.

Niets van dat is eigenlijk verblijvend.

En deze zullen niet altijd aanwezig zijn.

Niet alleen zullen ze veranderen,

Maar ze kunnen,

Of lieverd,

Kan eigenlijk gedaan zijn op elk moment.

Het blijft niet voor altijd.

Dit is eigenlijk de natuurlijke vergankelijkheid.

De volgende is een taaldruppel.

Je kent wel een bevroren druppel.

Je kan je voorstellen dat het leven heel kort is van die bevroren druppel als het op het gras hangt in de ochtend.

Vanaf het moment dat het de zon ziet en als er warmte is,

Dan gaat die druppel eigenlijk verdampen.

En dit is eigenlijk hetzelfde met je eigen familie en vrienden.

Jouw bezittingen.

De dingen rondom jou.

Ook de omgeving.

Je zou misschien wel willen dat deze permanent zijn of lang blijven duren.

Maar deze dingen zijn gewoon van nature uit vergankelijk en veranderen van moment op moment.

En ze blijven niet bestaan.

Het volgende beeld.

De bubbel eigenlijk.

Als je kijkt naar het water of naar een zeebel,

Dan kan je ook kijken dat het leven van die bubbel of die bel heel kort is.

En dat die eigenlijk openspringt en dan weggaat.

Het blijft niet duren.

En denk opnieuw naar je eigen lichaam en je leven.

Je vrienden of familie.

Je bezittingen.

Al deze dingen zijn eigenlijk als zeebellen.

Die blijven niet duren.

Ze blijven voor eventjes.

En dan gaan ze weer weg.

Zoals eigenlijk een zeebel.

Het volgende beeld.

Van een bliksemschicht eigenlijk.

Als je denkt aan een bliksemschicht dat in het midden van de nacht komt,

Dan ga je vaststellen dat die de ruimte oplicht.

Heel kort.

En dan weer weggaat.

En dan kan je dit beeld terug koppelen aan je eigen zijn,

Je eigen lichaam.

De mensen en de dingen rondom jou.

Dat je dat herkent.

Dat het niet blijvend is.

Zoals een bliksemschicht eigenlijk.

Dat het komt,

Blijft eventjes en dan uit het niet verdwijnt het opnieuw.

Dat alles niet permanent is of niet blijft.

En dan zou ik je willen meenemen op het laatste beeld naar de wolken.

Als je in de dag naar de wolken ziet,

Dan ga je zien dat die wolken aan het bewegen en aan het veranderen zijn.

En dat die wolken ook nog kunnen verdwijnen.

Misschien zie je wel een wolk en op het moment dat je je draait en je komt terug,

Is die wolk er helemaal niet meer.

En dit is net hetzelfde als met jezelf,

Met je lichaam.

Je familie en vrienden.

Je bezittingen.

De omgeving waar je op dit moment bent.

Meestal willen we deze zaken allemaal blijvend,

Of dat ze altijd blijven bestaan.

Maar eigenlijk zijn al die dingen van natuurlijk vergankelijk.

En dat deze eigenlijk altijd veranderen van moment tot moment.

En dat ze eigenlijk niet blijvend zijn.

Zoals die wolken in de hemel.

Een ster.

Een visie.

Een telelichtje.

Een illusie.

Een dauwdruppel.

Een zeebel.

Een droom.

Een bliksemschicht.

Een wolk.

Ik noem het altijd als vergankelijke dingen.