Gedachtenloos 2: Vanaf Heden Is Alles Duidelijk | 1u

Ben jij het zat om meegesleurd te worden door gedachten, emoties en gevoelens? Hoe zou het zijn daar niet langer afhankelijk van te zijn? Luister en merk dat je je geleidelijk minder identificeert met het gevoel een “ik” te zijn.

Deze opname van bijna 1 uur hoort bij de serie ‘Gedachtenloos’ en biedt een volledige ervaring. Wie de meditatie langer wil laten doorwerken, kan de 9,5 -uurs versie op Rubens profiel op Insight Timer opzoeken; deze wordt telkens automatisch herhaald.

In deze meditatie geeft Ruben zich over aan het moment. Woorden ontstaan spontaan, als adem die langzaam vorm krijgt. Zijn stem beweegt als een dans, soms zacht en verstild, dan weer krachtig en doorleefd. Rustgevende pianoklanken vormen een bed van resonantie en stilte, terwijl vogelgeluiden als tekens van leven door de ruimte zweven.

Je merkt hoe gedachten komen en gaan en voelt dat je niet je lichaam bent, maar het open bewustzijn dat alles waarneemt.

Foto: Abel Bach
Muziek: Ruben Bach

Transcript

Weet je,

Het mooie van het leven is dat het telkens weer verandert.

Net op die momenten waarop je denkt,

Ah,

Nu is het duidelijk,

Verandert er weer iets.

Het lijkt erop alsof we verlangen naar duidelijkheid,

Het liefst alles weten,

Precies weten wat er komen gaat.

Stel je nou eens voor dat je dat als menselijke vorm kunt loslaten.

Je iedere dag weer opstaat,

Met een nieuwsgierigheid,

Doorheen de dag beweegt,

Het verwonderende blik.

Niet meer zo bang,

Dat iets anders wordt,

Of iets niet doorgaat.

Rustig kijkend,

Onderzoekend,

Hé,

Wat mooi,

Wat zie ik nu weer,

Haha,

Dat had ik nog niet eerder gezien.

Hoogstwaarschijnlijk,

Doordat ik in mijn vorige leven alleen maar aan het denken,

Denken,

Denken las.

Nu niet meer,

Nee,

Haha,

Nu niet meer.

Vanaf heden,

Kijk ik met een heldere blik,

Verwonderd naar het leven,

En op die momenten,

Waarop er weer iets heel erg onverwachts gebeurt,

Neem ik een diepe ademhaling,

Ah,

En ik weet voortaan,

Ja,

Voortaan weet ik,

Diep van binnen,

Dat wat er ook gebeurt,

Het is oké,

Het is werkelijk oké.

En hoe komt het dan,

Dat het nu wel oké is?

Waarom was het voorheen,

Of althans,

Waarom voelde het voorheen,

Niet oké?

Waarom was er altijd weer,

Die angst,

Die spanning,

Die onderliggende onvrede?

Waarom nu dan wel,

Dat diepe gevoel van rust,

Tevredenheid,

Waarom is het dan nu wel duidelijk?

Misschien wel,

Omdat het leven anders ervaren wordt,

Vanuit een andere locatieloze plek,

Laten we het zo noemen.

Niet meer vanuit dat gevoel,

Die ik te zijn,

Niet meer vanuit dat ik je kijkend,

Nee.

Kijkend,

Als een aanschouwer,

Ah,

En geeft dat lucht,

Geeft dat ruimte,

Geeft dat lichtheid?

Zeker,

Zeker wel.

Dus wanneer er weer donkere wolken lijken te verschijnen,

Dan is daar het licht.

Maar waarom dan nu wel?

Nu wel,

Omdat ik diep van binnen weet,

Dat er iets groters,

Iets ruimers,

Iets wat geen woorden heeft,

Altijd liefdevol aanwezig is.

En dat wat niet te beschrijven is,

Is stabiel,

Is onveranderlijk,

Is waar heel veel wijze mensen naar hebben verwezen,

Is waar de Boeddha over sprak,

Jezus,

Ja,

Die essentie van het leven,

Die niet verandert.

He he,

Duidelijk,

Eindelijk duidelijk,

Ja ja,

He he,

Duidelijk dat dat is wat we zijn.

Niet wat ik ben,

Maar wat we als geheel zijn.

Dat is fijn,

Dat is zeker fijn om dagelijks weer te beseffen.

Want oh oh oh,

Die donkere wolken,

Die blijven komen,

Ja.

Maar dat maakt niet uit.

Want nu in vergelijking met voorheen,

Is het altijd duidelijk,

Ja altijd,

Hoor je het?

Altijd duidelijk dat dat wat je bent,

Oké is.

Ha,

Wat een opluchting,

Wat een fantastische opluchting.

Moet je nagaan,

Een heel leven in verwarring geweest en nu,

Vanaf nu,

Telkens weer,

Beseffen dat het oké is.

En hoe je jezelf ook wil noemen,

Een ik,

Een hij,

Een zij,

Een het,

Dat maakt niet uit.

Het besef,

En dat blijft tellen,

Bij iedere ademhaling in,

Ah ja,

Het is oké.

Het is goed,

Het is genoeg,

Het is compleet.

En dan komt er weer een verrassing,

Want het leven beweegt altijd weer.

Een nieuwe uitdaging wellicht,

Een verlies,

Een pijn,

Een verdriet,

Een boosheid,

Een jaloesie,

Wat er ook langskomt.

Er is een diepe connectie vanaf nu.

Maar vanaf nu altijd,

In ieder tijdloos moment,

Met dat wat nergens problemen mee heeft,

Wat altijd meningloos aanwezig is.

Die jij,

Voorbij die jij,

Die je denkt te zijn,

Is altijd helemaal in diepe ontspanning en rust.

Dus dan gaat het weer tekeer,

In dat wat we het leven noemen,

Problemen,

Zorgen.

En inderdaad,

Het lijkt af en toe allemaal niet te doen.

Pijnlijk,

Diep,

Diep verdriet,

Radeloosheid,

Pijn,

Lichamelijke pijn,

Mentale pijn,

We komen het allemaal tegen,

De een wat minder dan de ander.

Maar we weten allemaal,

Dat het leven niet altijd eenvoudig is.

En wat doen we?

We zoeken naar afleiding,

Naar verdoving,

Terwijl we eigenlijk weten dat het pure zijn genoeg is.

Dus vanaf heden is al dat ontwijken verleden,

Verleden tijd,

Ja.

Zijn met wat is.

Laten we dat afspreken.

Voortaan als zich iets aandient,

Zeggen we ja.

Ja,

Kom maar op.

En daar is die diepe ademhaling,

Die zucht,

Die geeft alweer lucht aan een hart vol smacht.

Kan het zo eenvoudig zijn?

Het hoeft natuurlijk niet,

Je kunt het ingewikkelder maken.

Maar hoe zou het voor je zijn,

Als het zo eenvoudig kon?

Zou je dan nog willen vroeten in allerlei herinneringen,

In allerlei gedachten,

Telkens weer opstaan in verwarring,

De dag ingaan in verwarring,

Twijfelen,

Twijfelen,

Twijfelen.

Nou ja,

Het is wel duidelijk,

Daar doen we niet meer aan.

Het is genoeg geweest,

Het is genoeg geweest om telkens weer te geloven dat jij dat allemaal bent,

Die ik,

Die denkt dat die ik is.

We stoppen ermee,

Afgesproken.

Het is genoeg geweest,

Het is echt genoeg geweest.

En natuurlijk,

Als je er niet mee wilt stoppen,

Ook goed,

Helemaal prima voor ieder een eigen weg.

Maar als je ergens voelt dat je het gepieker zat bent,

De twijfel zat bent,

De rat race zat bent,

Dan ben je welkom om mee te doen met deze eenvoudige beoefening.

Een diepe ademhaling in,

En langzaam uit.

Even geen gedachten,

Niet denken.

Oh,

Kon dat ook al?

Ja,

Inderdaad,

Dat kan ook.

Korte momenten gedachtenloos aanwezig zijn,

Aanhaken op dat in het leven wat niet denkt,

Wat heel wijs is,

Wat heel erg open is,

Een soort van openwijsheid.

Als je de woorden openwijsheid hoort,

Openwijsheid,

Voel al eens in je hart,

Opent er zich iets,

Openwijsheid.

Voorbij al het denken.

En wat zijn we toch gewend?

Om te blijven denken,

Telkens weer,

Aan te haken van de een op de andere gedachte.

Nu niet meer,

Nee,

Nu niet meer.

En natuurlijk,

Het gebeurt automatisch vanzelf weer.

Maar op dat moment dat we ons beseffen,

Automatisch,

Om even niet te denken,

Even te stoppen,

Volledige stop.

Ah,

Daar is de rust weer,

Voel je het al?

Je hoeft niet telkens weer van de een op de andere gedachte door te gaan.

Er is een mogelijkheid om tot rust te komen,

In dit bijzondere leven.

Voor je het weet,

Met al dat denken,

Denk je,

Waar is het gebleven?

Lig je op je sterfbed,

Is het alweer voorbij?

Waar was ik met al mijn gedachten?

Zag ik het leven wel?

Ja,

Denk daar maar eens over na.

Niet te lang.

Nu,

In dit tijdloze moment,

Is er weer een mogelijkheid om te zakken.

Ah,

Weer die diepe ademhaling,

Doe maar mee,

Langzaam in en uit.

En weer weten dat vanaf heden het leven totaal anders is.

Want,

Kies je ervoor?

Of blijf je hangen?

In dat leven wat je zo goed kent,

Waarvan je wellicht genoeg hebt,

Maar je van baalt.

Blijf je hangen of ga je mee in die flow?

Ga je mee in die flow?

Ja,

Ik wil het wel,

Maar hoe dan,

Maar hoe dan?

Ah,

Blijven luisteren.

Blijven luisteren.

Zet deze opname op repeat.

Ah,

Goed idee.

Vier uur lang,

Telkens weer weten,

Weten,

Weten.

Voorbij het denken.

Dat het leven in essentie oké is.

Stabiel.

Onveranderlijk.

Rustig.

Vanuit die rust herkennen dat het leven te vertrouwen is.

Dat je niet telkens hoeft te schikken.

Je mag schikken,

Je mag bang zijn,

Je mag boos zijn.

Maar je hoeft er niet meer iets mee te doen.

Want vanaf nu en nu en nu heb je de mogelijkheid om te rusten te midden van iedere situatie.

Waarom?

Omdat er een zaadje geplant wordt.

Nu.

En nu ook weer.

Iets geeft jou aan dat het mogelijk is om meningloos aanwezig te zijn.

En als het ware te aanschouwen.

Doe dat nu maar eens.

Aanschouwen het leven maar.

Je hoeft niets te manipuleren,

Niets te veranderen.

Je mag gewoon kijken,

Luisteren,

Zijn met dat wat is.

Misschien voel je je wel ellendig.

Zijn er allerlei problemen,

Uitdagingen,

Twijfels,

Onzekerheden.

Zie het maar.

Zie het maar als aanschouwen.

Aanschouwen het maar.

En daar zijn de vogels weer.

Die fijne,

Lieve,

Mooie vogels.

Die zo'n prachtig geluid maken.

Die ons wellicht laten zien dat het mogelijk is.

Om te genieten van het leven.

De natuur in.

Heerlijk de natuur in,

Wandelend.

Als dat voor je mogelijk is in dit leven.

En je doet het nog niet zo vaak.

Kijk eens of het mogelijk is om dat vaker te gaan doen.

Want die natuur die laat zien dat je al thuis bent.

En kun je om wat voor reden dan ook niet naar buiten.

De natuur is ook hier.

Voorbij al het denken.

Diep in je hart ervaarbaar.

En voel je het daar niet,

Dan kun je altijd nog de spontane podcast opzoeken.

Over vijftien fantastische afleveringen.

Gebracht door Ruben in de natuur.

Vanuit de natuur.

Is het niet heerlijk om vanaf heden te weten.

Dat je niet meer hoeft te geloven in alles wat je denkt.

Ik denk het wel.

Ja.

Morgen vroeg weer opstaan.

Een diep weten dat het denken niet is.

Wat je ooit dacht dat het was.

Blijken al die gedachten niet van jou.

Te zijn.

Haha.

Ongelooflijk.

Blijken ze niet van jou.

En dat wetende maakt alles zoveel meer wonderlijk en minder serieus.

Want als ik vanaf nu weet dat dat wat ik denk niet de ultieme waarheid is.

Wat shift er dan in het leven?

Wat verandert er dan voor jou specifieke menselijke vorm?

Als je dat weet.

Moet je je voorstellen.

Als je dat weet.

Voorbij het denken.

Voorbij denken.

Word er niet gedacht.

Dat dacht ik al.

Haha.

Ja.

Even weer.

Niet denken.

Ook nu weer.

Ja.

Jij ook.

Ja,

Ik ook.

Die diepe zucht van opluchting nu er geweten wordt.

Voor altijd.

Voor altijd tijdloos.

Dat het denken niet op de eerste plaats hoeft te staan.

Wat een zaligheid.

Wat een fantastische zaligheid.

Eindelijk ervaren in het leven dat het oké is.

Wat er ook is.

Ik voel me niet zo lekker.

Ik heb al weken last van een depressie.

Ah.

Zo erg is het helemaal niet.

Nu ik weet dat ik er niets van hoef te vinden.

Ja.

Ik onderzoek.

Ik aanschouw.

Wat wordt er gedacht?

Wat wordt er weer gedacht?

Ah ja.

Het zijn die herhalende gedachten.

Die niet heel veel positiefs teweeg brengen.

En ik stop ze weer.

Ik laat ze voor wat ze zijn.

En weer.

Oh ja.

Alweer.

Alweer wordt er ervaren.

Dat het allemaal oké is.

Dat dat wat ik ben onveranderlijk is stabiel.

En heel liefdevol.

Zacht.

Heel zacht en warm.

Rustig.

En terwijl de wereld doorgaat.

De wereld die doordraait.

En van alles lijkt te gebeuren.

Is er rust.

Is er een diep weten.

Dat het oké is.

En auw,

Auw,

Auw.

Het doet weer pijn.

Ja natuurlijk.

En daar is weer een automatische herinnering.

Dat het mogelijk is.

Om te openen,

Te zakken.

Los te laten.

Er wordt weer losgelaten.

Alles wat zo vast leek te zitten.

En zo oefenen we wat verder in het leven.

We blijven oefenen.

Want morgen is het weer.

Ellendig.

Laat maar komen,

Al die ellende.

Nee,

Serieus.

Soms is het echt.

Onmogelijk allemaal en lijkt er geen einde aan te komen.

Dat wordt ook niet ontkend.

Blijven we ervoor kiezen om deze beoefening aan te gaan.

Telkens weer terug te keren naar dat wat liefdevol is.

Wat zacht is.

Wat warm is.

Die oerkracht van korte momenten van verstilling.

Die is ongekend.

En die lijkt soms heel,

Heel saai.

Want wij als menselijke vorm willen van alles actie,

Actie.

Maar kan het zo zijn dat de eenvoud werkelijke rust en vrede brengt?

Kijk maar eens wat er gebeurt als je deze opname een aantal uren per week draait.

Laat spelen met je.

Met jou voorbij de jij die je denkt te zijn.

Laat het leven met je spelen.

Laat je leven je nooit vervelen.

Word wakker.

Samen met mij die geen ik is.

Laten we helder en wakker worden.

Hmmm.

Dank je wel voor het luisteren.

Je gaat nu over naar weer het begin.

Zo kabbelen we een uurtje of vier door.

Misschien wel vijf.

We zullen zien.

Ik wens je een hele fijne,

Liefdevolle,

Zachte dag.

Weet je,

Het mooie van het leven is dat het telkens weer verandert.

Net op die momenten waarop je denkt,

Ah,

Nu is het duidelijk,

Verandert er weer iets.

En het lijkt erop alsof we verlangen naar duidelijkheid.

Het liefst alles weten.

Precies weten wat er komen gaat.

Stel je nou eens voor dat je dat als menselijke vorm kunt loslaten.

Je iedere dag weer opstaat.

Met een nieuwsgierigheid.

Doorheen de dag beweegt.

Met verwonderende blik.

Niet meer zo bang dat iets anders wordt of iets niet doorgaat.

Rustig kijkend.

Onderzoekend.

Hé,

Wat mooi,

Wat zie ik nu weer.

Dat had ik nog niet eerder gezien.

Hoogstwaarschijnlijk.

Doordat ik in mijn vorige leven alleen maar aan het denken,

Denken,

Denken was.

Nu niet meer,

Nee.

Nu niet meer.

Vanaf heden kijk ik met een heldere blik verwonderd naar het leven.

En op die momenten,

Waarop er weer iets heel erg onverwachts gebeurt,

Neem ik een diepe ademhaling.

En ik weet,

Voortaan,

Ja,

Voortaan weet ik,

Diep van binnen,

Dat wat er ook gebeurt,

Het is oké,

Het is werkelijk oké.

En hoe komt het dan dat het nu wel oké is?

Waarom was het voorheen,

Of althans,

Waarom voelde het voorheen niet oké?

Waarom was er altijd weer die angst,

Die spanning,

Die onderliggende onvrede?

Waarom nu dan wel,

Dat diepe gevoel van rust,

Tevredenheid?

Waarom is het dan nu wel duidelijk?

Misschien wel omdat het leven anders ervaren wordt,

Vanuit een andere perspectief.

Locatieloze plek,

Laten we het zo noemen.

Niet meer vanuit dat gevoel die ik te zijn.

Niet meer vanuit dat ik je,

Kijkend,

Nee.

Kijkend als een aanschouwer.

Geeft dat lucht,

Geeft dat ruimte,

Geeft dat lichtheid?

Zeker,

Zeker wel.

Dus wanneer weer donkere wolken lijken te verschijnen,

Dan is daar het licht.

Maar waarom dan nu wel?

Nu wel,

Omdat ik diep van binnen weet,

Dat er iets groters,

Iets ruimers,

Iets wat geen woorden heeft,

Altijd liefdevol aanwezig is.

En dat wat niet te beschrijven is,

Is stabiel,

Is onveranderlijk,

Is waar heel veel wijze mensen naar hebben verwezen,

Is waar de Boeddha over sprak,

Jezus,

Die essentie van het leven,

Die niet verandert.

He he,

Duidelijk,

Eindelijk duidelijk,

Ja ja,

He he.

Duidelijk dat dat is wat we zijn.

Niet wat ik ben,

Maar wat we als geheel zijn.

Dat is fijn,

Dat is zeker fijn om dagelijks weer te beseffen.

Want oh oh oh,

Die donkere wolken,

Die blijven komen,

Ja.

Maar het maakt niet uit.

Want nu in vergelijking met voorheen,

Is het altijd duidelijk,

Ja altijd hoor je het,

Altijd duidelijk dat dat wat je bent,

Oké is.

Ah,

Wat een opluchting,

Wat een fantastische opluchting.

Moet je nagaan,

Een heel leven in verwarring geweest en nu,

Vanaf nu,

Telkens weer,

Beseffen dat het oké is.

En hoe je jezelf ook wil noemen,

Een ik,

Een hij,

Een zij,

Een het,

Dat maakt niet uit.

Het besef,

Dat het oké is,

En dat blijft tellen.

Bij iedere ademhaling in,

Ah ja,

Het is oké.

Het is goed,

Het is genoeg,

Het is compleet.

En dan komt er weer een verrassing,

Want het leven beweegt altijd weer.

Een nieuwe uitdaging wellicht,

Een verlies,

Een pijn,

Een verdriet,

Een boosheid,

Een jaloesie.

Wat er ook langskomt,

Er is een diepe connectie vanaf nu.

Vanaf nu altijd,

In ieder tijdloos moment,

Met dat wat nergens problemen mee heeft,

Wat altijd meningloos aanwezig is.

Die jij,

Voorbij die jij,

Die je denkt te zijn,

Is altijd helemaal in diepe ontspanning en rust.

Dus dan gaat het weer tekeer,

In dat wat we het leven noemen,

Problemen,

Zorgen.

En inderdaad,

Het lijkt af en toe allemaal niet te doen.

Pijnlijk,

Diep,

Diep verdriet,

Radeloosheid,

Pijn,

Lichamelijke pijn,

Mentale pijn.

We komen het allemaal tegen,

De een wat minder dan de ander.

Maar we weten allemaal,

Dat het leven niet altijd eenvoudig is.

En wat doen we?

We zoeken naar afleiding,

Naar verdoving,

Terwijl we eigenlijk weten,

Dat het pure zijn genoeg is.

Dus vanaf heden,

Is al dat ontwijken verleden,

Verleden tijd,

Ja.

Zijn met wat is.

Laten we dat afspreken.

Voortaan,

Als zich iets aandient,

Zeggen we ja.

Ja,

Kom maar op.

En daar is die diepe ademhaling,

Die zucht,

Die geeft alweer lucht aan een hart vol smacht.

Kan het zo eenvoudig zijn?

Het hoeft natuurlijk niet,

Je kunt het ingewikkelder maken.

Maar hoe zou het voor je zijn,

Als het zo eenvoudig kon?

Zou je dan nog willen vroeten,

In allerlei herinneringen,

In allerlei gedachten.

Telkens weer opstaan,

In verwarring,

De dag ingaan,

In verwarring.

Twijfelen,

Twijfelen,

Twijfelen.

Nou ja,

Het is wel duidelijk,

Daar doen we niet meer aan.

Het is genoeg geweest,

Het is genoeg geweest om telkens weer te geloven,

Dat jij dat allemaal bent.

Die ik,

Die denkt dat die ik is.

We stoppen ermee,

Afgesproken.

Het is genoeg geweest,

Het is echt genoeg geweest.

En natuurlijk,

Als je er niet mee wilt stoppen,

Ook goed,

Helemaal prima voor ieder een eigen weg.

Maar als je ergens voelt,

Dat je het gepieker zat bent,

De twijfel zat bent,

De rat race zat bent.

Dan ben je welkom,

Om mee te doen met deze eenvoudige beoefening.

Een diepe ademhaling in.

En langzaam uit.

Even geen gedachten,

Niet denken.

Oh,

Kon dat ook al?

Ja,

Inderdaad,

Dat kan ook.

Korte momenten,

Gedachtenloos aanwezig zijn.

Aanhaken op dat in het leven,

Wat niet denkt.

Wat heel wijs is,

Wat heel erg open is,

Een soort van openwijsheid.

Als je de woorden openwijsheid hoort,

Openwijsheid.

Voel al eens in je hart,

Opent er zich iets?

Openwijsheid.

Ha!

Voorbij al het denken.

En wat zijn we toch gewend,

Om te blijven denken,

Telkens weer,

Aan te haken van de een op de andere gedachte.

Nu niet meer,

Nee,

Nu niet meer.

En natuurlijk,

Het gebeurt automatisch vanzelf weer.

Maar op dat moment,

Dat we ons beseffen,

Automatisch,

Om even niet te denken,

Even te stoppen,

Volledige stop.

Ha!

Daar is de rust weer,

Voel je het al?

Je hoeft niet,

Telkens weer,

Aan de een op de andere gedachte door te gaan.

Er is een mogelijkheid om tot rust te komen.

In dit bijzondere leven.

Voor je het weet,

Met al dat denken,

Denk je,

Waar is het gebleven?

Lig je op je sterfbed?

Is het alweer voorbij?

Waar was ik met al mijn gedachten?

Zag ik het leven wel?

Ja,

Denk daar maar eens over na.

Niet te lang.

Nu,

In dit tijdloze moment,

Is er weer een mogelijkheid om te zakken.

Ha!

Weer die diepe ademhaling,

Doe maar mee.

Langzaam in en uit.

Hmm.

En weer weten dat vanaf heden het leven totaal anders is.

Want,

Kies je ervoor?

Of blijf je hangen?

In dat leven wat je zo goed kent.

Waarvan je wellicht genoeg hebt.

Waar je van baalt.

Blijf je hangen of ga je mee?

In die flow?

Ga je mee in die flow?

Ja,

Ik wil het wel.

Maar hoe dan?

Maar hoe dan?

Ha!

Blijven luisteren.

Blijven luisteren.

Zet deze opname op repeat.

Ha!

Goed idee.

Vier uur lang.

Telkens weer weten,

Weten,

Weten.

Voorbij het denken.

Dat het leven in essentie oké is.

Stabiel.

Onveranderlijk.

Rustig.

Vanuit die rust herkennen.

Dat het leven te vertrouwen is.

Dat je niet telkens hoeft te schikken.

Je mag schikken.

Je mag bang zijn.

Je mag boos zijn.

Maar je hoeft er niet meer iets mee te doen.

Want vanaf nu,

En nu,

En nu,

Heb je de mogelijkheid om te rusten te midden van iedere situatie.

Waarom?

Omdat er een zaadje geplant wordt.

Nu.

En nu ook weer.

Iets geeft jou aan dat het mogelijk is om meningloos aanwezig te zijn.

En als het ware te aanschouwen.

Doe dat nu maar eens.

Aanschouwen het leven maar.

Je hoeft niets te manipuleren.

Niets te veranderen.

Je mag gewoon kijken,

Luisteren,

Zijn met dat wat is.

Misschien voel je je wel ellendig.

Zijn er allerlei problemen,

Uitdagingen,

Twijfels,

Onzekerheden.

Zie het maar.

Zie het maar als aanschouwen.

Aanschouw het maar.

En daar zijn de vogels weer.

Die fijne,

Lieve,

Mooie vogels.

Die zo'n prachtig geluid maken.

Die ons wellicht laten zien dat het mogelijk is.

Om te genieten van het leven.

De natuur in.

Heerlijk de natuur in,

Wandelend.

Als dat voor je mogelijk is in dit leven.

Maar je doet het nog niet zo vaak.

Kijk eens of het mogelijk is om dat vaker te gaan doen.

Want die natuur die laat zien dat je al thuis bent.

En kun je om wat voor reden dan ook niet naar buiten.

De natuur is ook hier.

Voorbij al het denken.

Diep in je hart ervaarbaar.

En voel je het daar niet.

Dan kun je altijd nog de spontane podcast opzoeken.

Over vijftien fantastische afleveringen.

Gebracht door Ruben in de natuur.

Vanuit de natuur.

Is het niet heerlijk om vanaf heden te weten.

Dat je niet meer hoeft te geloven in alles wat je denkt.

Denk het wel?

Ja.

Morgen vroeg weer opstaan.

Een diep weten dat het denken niet is.

Wat je ooit dacht dat het was.

Blijken al die gedachten niet van jou.

Te zijn.

Haha.

Ongelooflijk.

Blijken ze niet van jou.

En dat wetende.

Maakt alles zoveel meer wonderlijk.

En minder serieus.

Want als ik vanaf nu weet.

Dat dat wat ik denk niet de ultieme waarheid is.

Dat shifter dan in het leven.

Wat verandert er dan voor jou specifieke menselijke vorm.

Als je dat weet.

Moet je je voorstellen.

Als je dat weet.

Voorbij het denken.

Voorbij denken.

Word er niet gedacht.

Dat dacht ik al.

Haha.

Ja.

Even weer.

Niet denken.

Ook nu weer.

Ah.

Ja.

Jij ook?

Ja.

Ik ook.

Die diepe zucht van opluchting nu er geweten wordt.

Voor altijd.

Voor altijd tijdloos.

Dat het denken niet op de eerste plaats hoeft te staan.

Wat een zaligheid.

Wat een fantastische zaligheid.

Eindelijk ervaren in het leven dat het oké is.

Wat er ook is.

Ik voel me niet zo lekker.

Ik heb al weken last van een depressie.

Ah.

Zo erg is het helemaal niet.

Nu ik weet dat ik er niets van hoef te vinden.

Ik onderzoek.

Ik aanschouw.

Wat wordt er gedacht?

Wat wordt er weer gedacht?

Ah ja.

Het zijn die herhalende gedachten.

Die niet heel veel positiefs teweeg brengen.

En ik stop ze weer.

Ik laat ze voor wat ze zijn.

En weer.

Oh ja.

Alweer.

Alweer wordt er ervaren.

Dat het allemaal oké is.

Dat dat wat ik ben onveranderlijk is stabiel.

En heel liefdevol.

Zacht.

Heel zacht en warm.

Rustig.

En terwijl de wereld doorgaat.

De wereld die doordraait.

En van alles lijkt te gebeuren.

Is er rust.

Is er een diep weten.

Dat het oké is.

En auw,

Auw,

Auw.

Het doet weer pijn.

Ja natuurlijk.

En daar is weer een automatische herinnering.

Dat het mogelijk is.

Om te openen.

Te zakken.

Los te laten.

Er wordt weer losgelaten.

Alles wat zo vast was.

Zo vast leek te zitten.

En zo oefenen we wat verder in het leven.

We blijven oefenen.

Want morgen is het weer.

Ellendig.

Laat maar komen.

Al die ellende.

Nee,

Serieus.

Soms is het echt.

Onmogelijk allemaal.

En lijkt er geen einde aan te komen.

Dat wordt ook niet ontkend.

Blijven we ervoor kiezen om deze beoefening aan te gaan.

Telkens weer terug te keren naar dat.

Wat liefdevol is.

Wat zacht is.

Wat warm is.

Die oerkracht van korte momenten van verstilling.

Die is ongekend.

En die lijkt soms heel,

Heel saai.

Want wij als menselijke vorm willen van alles actie,

Actie.

Maar kan het zo zijn dat de eenvoud werkelijke rust en vrede brengt?

Kijk maar eens wat er gebeurt als je deze opname.

Een aantal uren per week draait.

Laat spelen met je.

Met jou voorbij de jij die je denkt te zijn.

Laat het leven met je spelen.

Laat je leven je nooit vervelen.

En word wakker.

Word wakker.

Samen met mij die geen ik is.

Laten we helder en wakker worden.

Dank je wel voor het luisteren.

Ik wens je een hele fijne,

Liefdevolle,

Zachte dag.