Waarom Is Onrust Eigenlijk Niet Oke?

Ik voel me zo onrustig.

Hoe vaak hoor je jezelf dat zeggen?

Vervelend,

Ik wil niet onrustig zijn.

Waar is nu die rust,

Waar ik altijd zo naar verlang?

Herken je dat?

Dat vervelende,

Onrustige gevoel.

Alsof er iets aan je knaagt.

Iets aan je trekt.

Alsof het leven iets van je wil.

Het leven wil helemaal niets van je.

En toch dat ongemakkelijke gevoel,

Die onrust.

Die denkende gedachten,

Die van alles denken en denken te weten.

Waarom is dit of dat nu gebeurd?

Heb ik dat wel goed gedaan?

Ik wil dat helemaal niet.

Ik wil me niet onrustig voelen.

En daar is weer een kort moment van verstilling.

Omdat je wellicht wel weer geluisterd hebt naar een van de opnames.

Die telkens weer.

Je de mogelijkheid geven om te ontspannen,

Te rusten,

Te verstillen.

En je misschien wel het inzicht kunnen doen brengen.

Dat je die onrust niet bent.

Dat die onrust niet werkelijk is wat het lijkt.

Mahoedan.

Mahoedan.

Mahoedan.

Want die onrust,

Die is er,

Die is vervelend,

Die is lastig,

Die wil ik weg.

Iets heel duidelijks,

Die wil ik weg.

Ik wil niet dat het leven is zoals het zich toont.

Ik wil het anders.

Ik wil ook niet dat die vogels fluiten.

Ik wil ook niet dat mijn hart als vanzelf klopt,

Mijn adem ademt.

Ik wil ook niet dat ik vanzelf luister.

Ik wil vooral ook niet dat ik me onrustig voel.

Hoe zou het zijn als die onrust net als een vogel die zo prachtig zingt.

Gewoon er kan zijn.

Mahoedan,

Mahoedan,

Mahoedan.

Door.

.

.

Te beginnen met een diepe ademhaling.

Langzaam in.

En langzaam uit.

En te zien dat onrust telkens weer ontstaat door het denken.

Door te denken over van alles en nog wat.

In het hoofd te blijven hangen.

Dan zit je daar,

Of dan loop je daar,

Of dan lig je daar.

Met al die gedachten.

Denken,

Denken,

Denken.

Denken,

Denken,

Denken.

En maar geloven,

Geloven,

Geloven.

Dat het is zoals het is.

En dat blijkt als je een kort moment alle gedachten werkelijk laat.

Jezelf even een schoppel naar je kont geeft en zegt,

Nu niet meer.

Niet meer aanhaken op al die gedachten.

Wij wijzen van oefening,

Telkens weer.

Die prachtige,

Eenvoudige,

Kleine beoefening die moeiteloos is.

Die enerzijds wat van je lijkt te vranken,

Namelijk een soort rigoureuze omkering.

Nee,

Nee,

Nee,

Nee,

Nee te zeggen tegen al dat denken,

Waar je altijd ja,

Ja,

Ja tegen zegt.

Waar je telkens weer van gedachte op gedachte op gedachte op gedachte door het leven beweegt.

Dat komt nu.

Telkens een onderbreking,

Maar werkelijk en niet een klein beetje.

Een werkelijke onderbreking.

Doe dat nu maar weer eens,

Nu dat je toch luistert.

Geen gedachten.

En wat blijft er over?

Misschien wel onrust,

Als je die ervaart.

Het gevoel dat er iets aan je trekt,

Dat het allemaal niet zo fijn is,

Dat het niet zo prettig voelt,

Dat bijzondere leven.

Dat bijzondere leven behoort zo te zijn zoals het is,

Dus ook wanneer het wordt ervaren als niet prettig.

En is dat zo.

Het is zoals dit.

Zoals Ajaan zoemeedoet.

Een 93-jarige monnik,

Misschien al 94.

Dat telkens weer doorgeeft.

En iedereen die luistert.

Mensen.

Zie het nu.

It's like this.

Nederlands vertaald zou je kunnen zeggen,

Het is zo.

En dan zou je weer kunnen denken,

Ah het is zo,

Dus wat maakt het allemaal uit?

Nee,

Dat mag ook,

Als je dat zo wil interpreteren.

Maar waar het hier naar verwijst,

Is dat het echt zo is.

En dat alles wat je telkens weer verzint,

Niet zo is.

EETS.

In het leven.

Dat wat is,

Is de enkele waarheid,

De enige waarheid.

Dus ofwel zie je iets like this.

Je onrust bijvoorbeeld,

Dat vervelende knagende gevoel,

Dat wil ik niet.

Het is zo.

Het is zo.

Het is zo.

En nu ook weer.

Nu is het ook weer zo.

Het is zo.

En dan,

Misschien voel je het al.

Kan die onrust of dat onprettige gevoel als het ware zakken in het hart.

Wordt er gezien vanuit die isheid,

Vanuit de waarneming.

Ben je de waarnemer?

Ben je die isheid.

Dan komt er misschien weer een vraag,

Maar hoe dan,

Maar hoe dan?

Ah ja,

Ook dat is zo.

Wat wordt waar genoemd?

En dat wat waarneemt.

Dat heeft geen mening.

Dat wil ook niets veranderen.

Dat kan.

Heel die onrust totaal laten zijn.

En dan lijkt het alsof dat wat doet,

Maar dat is niet zo.

Want de ontdekking zit hem in die prachtige mogelijkheid om als menselijke vorm te zien dat iets in het leven zich helemaal nergens mee bemoeit,

Ook niets doet,

Niets verandert,

Niets wil veranderen,

Geen verlangen heeft,

Totaal niets.

Je zou dat het nulpunt kunnen noemen.

En dat nulpunt,

Dat is,

Dat is.

En dat is,

Zou je kunnen zeggen wat je bent.

Maar dat wat je bent heeft geen woorden,

Dus dat kun je ook weer laten.

Je kunt alles laten.

Laat het leven zoals het leven wil leven.

En laat het leven zoals het leven leeft.

Het is zo.

En het is zo mooi als die menselijke vorm dat mag gaan ervaren,

Moment na moment.

Door een klein beetje te oefenen.

Alles maar even per dag in te tunen.

Die mogelijkheid om het leven te laten.

Dus de volgende keer wanneer je je weer onrustig voelt.

Ah,

Zo goed.

Zie het en laat het.

Je hoeft het niet eens te omarmen.

Het is gewoon zo.

En we doen een hele leven lang alsof dat niet goed is.

Alsof het niet goed is om je onrustig te voelen.

Waarom niet?

Waarom is dat niet goed?

Uit gewoonte vinden we dat niet goed,

Want het voelt niet prettig.

Mag het niet prettig voelen.

Mag het zijn zoals het zich toont.

Ik wens het een ieder dat te mogen ervaren.

Je zult ook hoogstwaarschijnlijk ervaren dat wanneer je dat telkens weer op deze manier,

Als het ware,

Aanvliegt,

In-tuned op dat nulpunt,

Op dat wat niet verandert.

Of die isheid van het leven,

Enkel dat niet veranderlijke,

Onpersoonlijke bewustzijn.

Als je telkens weer alleen dat bent,

De aanschouwer bent,

En niet een ik die aanschouwt,

Enkel aanschouwt,

Het aanschouwen zelf kunt ervaren.

Als dat telkens weer ontstaat,

Moment na moment,

Soms niet een dag,

Soms vijftig keer per dag.

Je zult mogen gaan ervaren dat het leven dan rustiger wordt,

Die momenten van onrust opkomen en weer gaan,

Zoals ieder moment,

Zoals iedere ervaring opkomt en gaat.

En doordat je die vergankelijkheid gaat opmerken,

Dat telkens weer alles beweegt,

Wordt het nog duidelijker dat iets niet beweegt.

Dat nulpunt,

Die liefdevolle bron,

Hoe je het ook wil benoemen,

Dat goddelijke.

Dat niet-persoonlijke,

Liefdevolle bewustzijn.

Wordt ervaren.

Meer en meer.

En niet als een ik ervaarbaar.

Maar als een eerste natuur.

Die zo duidelijk laat zien dat het leven te vertrouwen is.

En dat vertrouwen,

Dat zorgt voor veel minder onrust.

Dus ik zou zeggen,

Doe het rustig aan vandaag.

Laat gerust weten of deze woorden je ergens kunnen helpen.

Ik wens je een hele fijne,

Liefdevolle en inspirerende dag.

Heel veel liefs.

Tot de volgende.