Podcast 8: Liever Verlicht | Met Bijou

Wat fijn Bichon dat jij eindelijk tijd hebt in jouw drukke leven om samen met mij de podcast op te nemen.

Ik kijk er heel erg naar uit,

Naar dit gesprek.

Wij kennen elkaar al enige tijd via onze school,

Eigenlijk van onze kinderen.

En wij zijn ook samen gaan werken.

We hebben een mooi project opgestart,

Dat heet De Verstillers.

Misschien kunnen we daar ook nog even over praten straks.

Dat zou leuk zijn.

Maar ik ben vooral ook benieuwd naar jou als persoon en hoe je het leven ervaart.

Zullen we het daar dadelijk over hebben?

Dat is goed.

Heel fijn,

Dan gaan we dat doen.

Bichon,

Hoe ervaar jij het leven als je zo opstaat in de ochtend doorgaans?

Ik moet dan denken aan dat ik heel blij ben hoe we nu het leven ingericht hebben.

Dat het een leven is waarin er eigenlijk nooit haast is.

Dat is ooit wel anders geweest.

Omdat het leven zo ingericht is dat er nooit haast hoeft te zijn,

Ontstaat het ook niet.

Als we onze zoon naar school brengen,

Dan gaat dat gewoon in een relaxed tempo.

En de werkzaamheden die ik heb,

Die heb ik inmiddels ook zo ingericht dat dat gewoon vloeiend gaat.

Dat er geen haast in zit.

En kan het toch weleens druk aanvoelen?

De agenda?

Ja.

Soms,

Maar wel in een andere mate dan dat het vroeger was.

Ik merk ook in onze samenwerking,

Want wij werken wekelijks samen,

Dat er bij jou ook een rust onder alles zit.

Maar het leven natuurlijk ook weer telkens vraagt om bij te schakelen.

Jij bent hier weer in Nederland komen wonen een tijd geleden.

Daarmee ook weer nieuwe dingen aangegaan.

Jij bent daar ook aan het schuiven weer.

Hoe kan ik de vertraging weer creëren in mijn leven?

Is dat belangrijk voor je?

Ja,

Dat is heel belangrijk.

Misschien dat ik dan de luisteraar ook even meeneem waar ik vandaan kom.

Dat het ook een beetje helder is.

Ik woonde voorheen in Leiden.

En daar had ik een heel normaal leven.

Wat is normaal?

Dat wil zeggen,

Ik werkte toen drie dagen in de week.

Mijn partner werkte vier dagen in de week.

Onze zoon ging toen naar de speelzaal en werd opgevangen bij oma.

Maar ik had toen wel een drukke baan.

Dus het leven vroeg toen best wel veel van me,

Ook in combinatie met het ouderschap.

Ik kende toen heel erg dat gejaagde leven met heel veel afspraken en dat soort zaken.

Op een gegeven moment merkte ik ook dat dit me niet meer past en te veel kostte.

Uiteindelijk hebben we besloten om ons huis te verkopen.

.

.

En zijn we gaan reizen met een camper door Europa voor anderhalf jaar.

En dan stap je natuurlijk zo een ander leven binnen.

Wij werkten allebei niet in die tijd.

Dus we hadden alle ruimte en vrijheid om te doen wat we wilden.

En dat is voor mij zo'n omschakeling in het leven geweest.

.

.

Om echt helemaal te zakken en helemaal in die vertraging te komen.

En was dat makkelijk?

Nee,

Dat kostte wel wat tijd.

Ik merkte vooral in het begin van de reis was ik heel erg bezig met.

.

.

Wat gaan we doen na de reis?

Waar gaan we wonen?

Hoe gaan we wonen?

Dus je kon niet echt in het nu land reizen?

Dat was heel moeilijk.

Wouter,

Mijn partner,

Zei ook van.

.

.

Hallo,

We beginnen net aan de reis.

Waarom ben je al bezig met als we terugkomen?

Waarschijnlijk omdat je zo aan stond in wat je net het normale leven noemt.

Precies.

Wat eigenlijk misschien niet heel normaal is.

Nee,

Maar wat voor veel mensen natuurlijk heel normaal is.

En wat wij ook op die manier al heel lang kenden.

.

.

Maar waar we juist ook graag uit wilden ontsnappen.

En dan heb je dus je huis verkocht en je spullen in de opslag.

En dan ga je met je camper op pad.

En dan word je toch wel mee geconfronteerd hoe dat hoofd nog aanstaat.

Dus dat heeft best wel een tijd geduurd om echt te kunnen zakken.

En wat is dat zakken voor jou?

Sommige mensen kennen dat woord misschien niet.

Maar zakken in wat?

Waar zak je in?

Ja,

Zakken in meer rust en ontspanning.

En vooral dus uit dat hoofd komen.

En veel meer aanwezig zijn in het hier en nu.

En dan dus automatisch betekent dat voor mij.

.

.

Weer verbinding met je lijf maken.

Want dat deed ik dan ook al met behulp van ademhalingsoefeningen en dergelijke.

.

.

Om te helpen om die ontspanning in het lijf te vinden.

Ik krijg hier alweer een diepe ademhaling als vanzelf.

Ja.

Ja,

Mooi.

Misschien is dat ook fijn voor de luisteraar als we nu luisteren.

.

.

Om heel even mee te zakken.

Een diepe ademhaling te nemen.

Je kunt ook de ogen sluiten.

Wat mij altijd weer opvalt is dat er direct iets anders ontstaat.

Alsof je inderdaad het leven weer ervaart.

En uit dat hoofd gaat.

Ik ken zelf ook wel in mijn leven heel veel momenten waarop.

.

.

Als ik dat deed,

Als ik even verstilde en bijvoorbeeld ging mediteren.

.

.

Dat dan juist het hoofd ontzettend druk werd.

Dat het allemaal tekeer ging.

En dat het ook heel lang duurde voordat dat wegging.

En ik daardoor ook soms dacht van laat maar.

Ik ga wel weer iets anders doen.

Afleiding zoeken,

Film kijken,

Dat soort dingen.

Ken je dat ook in je leven?

Ja,

Jawel.

Maar wanneer werd het bij jou minder dan?

Dat het hoofd zo prominent.

.

.

Op een gegeven moment hoorde ik mensen praten over momenten van totale rust.

Hele korte momenten eigenlijk.

En dat waren ook mensen die heel veel problemen hadden in hun leven.

Het zwaar hadden.

Sommigen heel veel boosheid ervaarden.

Ook verlegenheid.

En dat kende ik zelf ook enorm.

Heel veel angst om te gaan praten voor mensen.

Terwijl ik echt voelde van dat is echt wat ik heel graag zou willen doen.

Mijn inzichten delen eigenlijk.

Want er waren al heel veel inzichten.

Maar er was nog echt een grote angst om te gaan zitten voor een groep bijvoorbeeld.

En te spreken.

En ik hoorde de mensen waar ik naar luisterde,

Die leraren die vertelden.

.

.

Het is echt mogelijk om even een kort moment alles te stoppen.

Helemaal los te laten.

En dat oefende ik met hen.

En ik zag ook bij hen dat ze het ook ontzettend moeilijk vonden soms om erover te praten.

Ook zenuwachtig waren van nu staat er een camera.

Wij hebben het nu ook.

En een microfoon.

En wat zij toonde was dat het echt mogelijk is wat er ook gaande is in je leven.

Wat voor moeilijkheden je ook tegenkomt.

Depressie of ongemak of verlegenheid.

Wat er ook is.

Het is altijd mogelijk om heel even daaruit te stappen als het ware.

En eenheid te ervaren in dat moment eigenlijk.

Zodra je niet meer denkt.

.

.

Misschien kun je dat nu ook even doen als je luistert of kijkt.

Als die gedachten helemaal niet aanwezig zouden zijn.

Wat is er dan op dat moment?

Stel je maar eens voor dat je heel erg depressief bent of je vindt iets spannend.

En in één keer is daar.

.

.

Ah,

Daar wordt niet over nagedacht.

Er wordt geen label opgeplakt.

En dat mocht ik telkens weer ervaren.

Elke keer weer.

En daarmee was het op een gegeven moment ook echt mogelijk om te gaan zitten voor een groep mensen.

Ja,

Mooi.

Ik dacht,

Laat maar komen.

Juist,

Hè.

Want ik was zo bijna excited.

Ja,

Geweldig.

Ja,

Laat maar die zenuwen komen.

En die zenuwen,

Daarvan mocht ik echt ervaren.

Oh ja,

Die kunnen er gewoon echt zijn.

Dus als dat lijf.

.

.

En dat vind ik ook mooi om met jou dadelijk te bespreken.

Als dat lijf tekeer gaat en allemaal signalen geeft.

.

.

Dan kan dat er helemaal zijn.

En dat was wat voorheen voor mij heel moeilijk was om te matchen met elkaar.

Ik wist al heel veel.

En ik wist ook van,

Ik ben dit niet.

Ik ben ook niet dit lijf per se.

En ik had daar al in leren doorzien.

De illusie van het leven,

Als het ware.

Maar elke keer kwam er zo'n schok gevoel.

En spanning.

En kwamen er ook weer negatieve gedachten.

Dat ik het allemaal zo spannend vond.

En dat ik het niet kon en niet durfde.

Dus die veroordelende gedachten.

En die werden onderbroken.

En dat is in mijn leven nu inmiddels.

.

.

Ja,

Gebeurt dat heel veel.

En duurt het niet heel lang meer om bijvoorbeeld zenuwachtig te zijn.

En als dat er is,

Is het prima.

Maar het vraagt wel een oefening.

Want het klinkt zo kindelijk eenvoudig.

Maar we worden vaak zo overgenomen door dat hoofd.

En door die angsten of die somberheid.

Ik zie dat ook in mijn werk als psycholoog.

Waar ik mensen daarin begeleid.

Het gaat allemaal om bewustwording.

Het gaat om een stuk bewustwording.

Van dat je daarin meegevoerd wordt.

En hoe je dat kan doorbreken.

En kunt stopzetten.

In dat moment van verstilling.

Kunt denken van.

.

.

Ik laat me te veel met die mind meevoeren.

Ik ken dat zelf ook nog steeds.

Maar het is inderdaad die oefening.

Die maakt dat je er makkelijker weer uitstapt.

Ja,

Het wordt een automatisme.

Net zoals dat je leert fietsen.

Op een gegeven moment gaat dat vanzelf.

En ik heb in mijn leven heel veel geluisterd.

.

.

Naar allemaal leraren die met dergelijke boodschappen kwamen.

En dat doe ik nog dagelijks.

Want als ik merk dat er bij mij een donkere wolk hangt.

Dat gebeurt ook.

Dan weet ik,

Ik kan naar die lessen toe.

Of naar iemand die daarin inspireert.

En dat merk ik ook bij mijn eigen deelnemers.

Ik maak heel veel cursussen.

Via InsideTimer bijvoorbeeld.

En daar zijn heel veel mensen die zeggen.

.

.

Ik heb gewoon een heel ander leven nu.

Ik blijf niet meer hangen in die donkere wolk.

Ja,

Dat is wat er gebeurt als je het in je eentje doet.

Dan blijf je binnen dat ene perspectief waarin alles donker is.

Of waarin het ingewikkeld is.

En dat is het mooie vind ik tegenwoordig aan platforms als InsideTimer.

Maar ook Spotify waar je zoveel geleide meditaties kunt vinden.

Waar je net even wat input van een ander kunt krijgen.

En soms kan het los daarvan al helpend zijn.

.

.

Om je gewoon even met iemand in het dagelijks leven te verbinden.

En even je verhaal te doen.

Ik denk dat de kracht daarvan ook zo onderschat wordt soms door mensen.

Het belang van delen met iemand anders.

Gewoon het niet allemaal in je eentje hoeven dragen.

En gewoon samen dat doen.

Ja,

Daar samen iets in kunnen doen.

Vind jij het zelf makkelijk om iets te delen met iemand anders?

Ja,

Ik ben daar wel goed in.

Ik herken het ook aan jou.

Want wij hebben elkaar natuurlijk een enige tijd geleden ontmoet.

En dat was op een moment dat er ook heel veel sociale dingen gaande waren.

.

.

Op die plek waar we elkaar ontmoeten.

En zowel jij als ik voelden wat ongemak in het sociale zijn.

Gesprekken die niet helemaal makkelijk gingen met mensen.

En wij kwamen naast elkaar te zitten.

En we voelden allebei in één keer die vertraging en die rust.

En die hele fijne zachte energie.

En dat is ook heel mooi.

Want van daaruit voelden we ook van hier moeten we wat mee.

Hier gaan we wat over delen.

En dat doen we voor individuen en ook voor bedrijven.

En dat is fantastisch als twee mensen elkaar zo ontmoeten.

En dan ergens zoiets moois mag ontstaan.

Dat vind ik heel fijn.

Mooi.

Is er iets wat jij graag zou willen delen.

.

.

Als het gaat om jouw eigen ervaring in het leven?

Met jouw werk als psycholoog.

En daar komen heel veel mensen zitten tegenover jou.

En je werkt ook als coach.

Dat is toch weer een heel andere tak van sport.

Zo lijkt het.

Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer.

Maar zou je eens kunnen vertellen wat daar de verschillen in zijn?

Eigenlijk zit er echt weinig verschil in.

Voor mij vanuit hoe ik werk wel.

En vanuit het traditionele?

Wat ik als psycholoog doe.

.

.

Dat is echt binnen de geestelijke gezondheidszorg.

Dat zijn mensen die verwezen worden door de huisarts.

.

.

En die met bepaalde klachten komen.

.

.

Waar ook een diagnose aan verbonden moet worden.

Dat zijn de labels waar ik zelf dan ook niet zo van hou.

Het coachende zijn meer mensen die vastlopen in hun werk.

.

.

En van daaruit een coachvraag hebben.

En die dan op die manier bij mij komen.

Dus dat is los van de labels en dat soort dingen.

Maar goed,

De manier waarop ik werk.

.

.

Maakt in die zin gewoon eigenlijk niet uit.

Omdat het altijd terugvoert voor mij op hetzelfde.

Of je nou een label hebt wat je daar aan kunt hangen of niet.

Dus wat jij in je werk ook probeert te doen.

.

.

Is voorbij te gaan aan de labels juist.

Ja,

Precies.

Kijk,

Ik ben wel opgeleid als een heel reguliere gz-psycholoog.

Waarbij je dus vooral dingen als cognitieve gedragstherapie.

.

.

Te leren krijgt.

Maar ik ben eigenlijk vanuit een eigen ervaring met burn-out.

.

.

Jaren geleden,

Heeft dat ook heel erg mijn werkzaamheden veranderd.

Omdat ik gewoon door mijn eigen burn-out zag wat er gebeurde.

Dat ik door heel erg vast te zitten in mijn hoofd.

.

.

Heel erg vanuit een overleving in het hoofd.

.

.

Weggegaan was van mijn lichaam.

En ben ik dus in mijn eigen pad van herstel.

.

.

Eigenlijk ben ik op het spirituele pad gekomen.

Ben ik op het veel meer lichaamsgerichte pad gekomen.

En toen ervaar ik ook van.

.

.

Maar dat is de weg naar herstel.

Het gaat echt over weer je lijf gaan bewonen.

En in de vertraging en de verstilling.

En ik zie het echt als dat je je lijf als kompas mag gebruiken in het leven.

En niet je hoofd.

En die neiging die hebben we natuurlijk.

Is het hoofd ook een klein deel van het lijf?

Tuurlijk,

Dat is zo.

En ik zeg ook altijd,

We mogen het hoofd ook eren.

Want het hoofd is ook heel belangrijk.

En het brengt ons ook heel ver.

En in werk doet het veel voor ons.

Dat doet heel veel.

Maar het wordt vaak een obstakel op het moment dat het hoofd heel dominant is.

En je dus de verbinding met het lijf kwijt bent.

En dat was precies wat er bij mij gebeurd was.

En in mijn weg naar herstel zag ik van.

.

.

Het regulieren zoals ik dat in mijn vak geleerd had.

Dat is niet voldoende.

Het is ook belangrijk om inzicht te krijgen.

Dat is eigenlijk dat stuk van bewustwording.

Maar daarna gaat het over,

Kan je die koppeling maken naar het lijf?

Op het moment dat die verbinding met het lijf herstelt.

.

.

Dan wordt voor mijn gevoel alles makkelijker.

Omdat je dan gewoon zoveel rustiger door het leven kunt bewegen.

En op een andere manier keuzes gaat maken.

Dus eigenlijk mijn persoonlijke pad.

.

.

Daarin is mijn werk gevolgd.

Dus ik ben.

.

.

Ik zie mezelf als een lichaamsgericht psycholoog.

Omdat ik veel meer dat lijf gebruik als basis.

Dat is mooi.

En hoe heb je eigenlijk zelf destijds ervaren.

.

.

Dat je burn-out raakte?

In ieder geval,

Het is ook een label,

Burn-out.

Ja,

Het is een label.

Maar er was een moment waarop het werk gewoon niet meer te doen was voor je.

Nee,

Nee.

Je echt vastliep.

Ja,

Kijk.

En het schat wel dat je dus refereert naar het werk.

Want zo wordt het vaker gezien.

Burn-out is werkgerelateerd.

Zoals ik het zie,

Is dat je bent gewoon opgebrand.

Omdat je jarenlang je grenzen over gegaan bent.

In mijn geval.

En dan ga je eerst al het andere dan werk uitschakelen.

Wat niet meer gaat.

Dus je legt je sociaal leven plat en je hobby's.

Zodat je nog overeind blijft voor het werk.

Totdat je op het einde merkt dat ook het werk niet meer gaat.

En dat gebeurt allemaal in dat normale leven.

Ja,

Precies.

In dat oosendrukke leven waarin je duizenden ballen in de lucht hebt.

Wat waarschijnlijk ook zo ontstaat.

Omdat je in een bepaald stramine terechtkomt.

Je hebt een huis gekocht.

En je wilt misschien een grotere auto.

Want de buurman heeft een nog grotere auto.

Ja,

En je hebt ambities.

En je streeft iets na.

En iedereen doet het.

Het is ook heel erg onze maatschappij.

Waarin er zo ongelooflijk veel van ons gevraagd wordt.

En we het liefst aan alles willen voldoen.

Ik vind het niet gek dat in deze tijd zoveel mensen burn-out raken.

Of oversprongen.

Of geven het een naam.

Mensen branden gewoon op.

En de oorzaak van dat opbranden.

Waar denk je dat dat ligt?

Als we het even kunnen generaliseren.

Heb jij een idee waar het uiteindelijk vandaan komt?

Ja,

Ik denk dat het 9 van de 10 keer terug te voeren is.

Op ontwikkelingstrauma.

Dus ik denk dat het heel erg te maken heeft met hoe we opgegroeid zijn.

En hoe we in dat opgroeien vaak als kind iets belangrijks gemist hebben.

Dat onze ouders met de beste intenties ons hebben opgevoed.

Maar dat we daarin toch in het leven pijn oplopen.

Emotionele pijn.

Waarin we dan vaak overlevingsmechanismen ontwikkelen.

Om daarmee om te gaan.

Om die pijn maar niet te hoeven voelen.

En dan kom je dus in het hele verhaal van zenuwstelselregulatie.

Ons zenuwstelsel scant voortdurend is het veilig of is het onveilig.

En vaak zie je dat je als kind al jong veel onveiligheid meemaakt.

Dus dat kan in hele kleine dingen al zitten.

Als je ouders af en toe ruzie hebben kan dat al heel onveilig voor een kind voelen.

Dus er zijn heel veel dingen in het leven die impact hebben op een kind.

Waar we ons misschien niet zo bewust van zijn of onderschatten wat de impact daarvan is.

En dat kan helemaal doorwerken in de rest van ons leven.

Ja,

Precies.

En omdat je dan in die overlevingsmechanismen bent beland.

Een overlevingsmechanisme kan bijvoorbeeld het pleasen zijn.

Wat je al heel jong geleerd hebt.

En wat doe je vanuit pleasen?

Dan ga je je aanpassen.

Dan ga je je best doen.

Dan ga je je grenzen over.

En als dat zich jarenlang zo voortzet.

Is dat iets wat je bij jezelf herkent?

Ja,

Dat was bij mij zeker zo.

Je wil altijd aardig zijn voor de mensen om je heen.

Ja,

Tuurlijk.

Angst voor conflict.

Aardig gevonden willen worden.

Maar ook goed willen zijn.

Goed genoeg willen zijn.

Dus jezelf in die zin bewijzen.

En dan raak je gewoon helemaal van jezelf weg.

Als je dat nou herkent.

Als je nu ook luistert of je kijkt.

Als je herkent dat je een pleaser bent.

Iemand die het altijd goed wil doen.

En nog beter en nog beter.

En ook echt heel erg ambitieus is misschien.

Wat zou jij degenen die kijkt of luistert.

Wat zou jij hen als eerste aanraden?

Als je het ook misschien kunt vertellen vanuit jouw eigen ervaring.

Want er is een punt geweest waarop je plotseling merkt.

Het kan nu niet meer.

Ik denk dat je toen ook gestopt bent met werken.

Wat zijn je eerste stappen geweest?

Nou,

Als je het hebt over thuis komen te zitten.

Dan zijn de eerste stappen geweest om dat te gaan erkennen.

Dat je op bent.

Dat het niet verder kan.

En daar een zekere acceptatie in te kunnen vinden.

Dat dat is wat het is.

In plaats van je er tegen te blijven verzetten.

En door te willen.

Dat komt vaak vanuit een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Is dat de moeilijkste stap eigenlijk?

Het erkennen wel,

Denk ik.

Ik was naar huis gestuurd door mijn leidinggevende.

En ik dacht dat ik met een week wel weer terug zou komen.

Mijn proces heeft uiteindelijk twee jaar geduurd om te herstellen.

En hoelang duurde het voor jou voordat je echt kon loslaten.

Of eigenlijk accepteren.

Het is gewoon genoeg geweest nu.

Ik laat het werk los.

Ik blijf op de plek.

Ik ga vertragen.

Ik weet het niet precies.

Ik denk dat het best wel een tijd geduurd heeft.

Want ik herinner me ook dat ik op een gegeven moment.

.

.

Volgens mij na een half jaar toch alweer volledig aan het werken was.

En toen ben ik weer ingestort.

Ik weet het niet precies.

Maar het is een lang pad geweest om dat echt te kunnen zien.

En op een gegeven moment dacht ik van.

.

.

Nou,

Ik ben er wel weer.

Maar ik deed dingen eigenlijk niet echt anders.

En dat is ook waar het heel erg over gaat.

Dat je kunt voelen dat je daadwerkelijk dingen anders moet gaan doen.

Dat je echt naar die vertraging mag gaan.

En die verstilling.

En dus weer dat contact met het lijf mag gaan herstellen.

Maar ja,

Als je jarenlang vanuit je hoofd geleefd hebt.

.

.

En in zo'n overleving geleefd hebt.

.

.

Dan is die weg terug naar het lijf.

.

.

Die maak je ook niet zomaar.

Dat heeft gewoon heel veel tijd nodig.

Want dan voel je eigenlijk je lijf ook niet meer.

Nee,

Nee.

Ik herinner me dat ik dus vrij vlot nadat ik thuis kwam te zitten.

.

.

Ging ik een mindfulnesscursus doen.

Omdat ik wel wist,

Alleen praten heeft voor mij geen zin.

Er moet iets anders gebeuren.

Volgens mij was het de tweede sessie van die mindfulnesscursus.

.

.

Dat we een oefening met een meditatie of een bodyscan.

.

.

Ik weet het niet precies meer.

En ik raakte een soort in paniek omdat ik uit mijn hoofd moest.

Het was zo confronterend,

Ja.

En toen realiseerde ik me hoe enorm ik in mijn hoofd zat.

Het is echt een wake-up call geweest.

Ja,

Ja.

En heb je wel verder gekund?

Of was het te spannend om.

.

.

Nee,

Ik heb het wel afgemaakt,

Ja.

Ja,

En dat is eigenlijk het begin van heel veel lichaamswerk geweest voor mij.

En lichaamswerk.

.

.

Ik ken wel wat lichaamswerk,

Zoals ademhalingsoefeningen.

Ja,

Breathwork.

Ja,

Ook.

Heb je ook gedaan?

Ja,

Ik heb van alles gedaan.

Ja,

Dus zowel voor mezelf in de privésfeer,

In mijn herstel.

.

.

Als later ook echt voor in mijn werk.

Ja,

Om mensen daar ook bij te begeleiden.

En is dat een lange tijd ook geweest vanuit het gevoel.

.

.

Ik ben burn-out en ik moet wat aan mezelf doen.

.

.

Mezelf verbeteren,

Want anders gaat het niet meer?

Of kwam er snel al een gevoel van.

.

.

Oh ja,

Maar eigenlijk is er misschien iets meer aan.

.

.

In deze wereld,

In dit leven.

.

.

Aan de hand wat vraagt om me te verdiepen in.

.

.

Wat ben ik eigenlijk?

Want ik weet van je dat je ook die zoektocht in het leven hebt.

Ja,

Ik kan dat niet helemaal terughalen.

.

.

Wanneer die shift gemaakt is,

Zeg maar.

Wanneer dat spiritueler werd.

Maar het is wel duidelijk onderdeel geweest van jouw weg.

.

.

Om weer wat meer hier in dit leven te kunnen genieten.

En te vertragen.

Ja,

Zeker wel.

Wat voor mij belangrijk is in het leven.

.

.

Is om een zekere overgave en vertrouwen in het leven te hebben.

Dat het leven niet maakbaar is.

.

.

En dat het op een bepaalde manier gestuurd wordt.

En je bent dus op een gegeven moment teruggekomen van de reis.

.

.

Na een aantal jaar vrij weinig te hebben gedaan.

En te hebben vertraagd.

En dan kom je weer hier in het drukkere Nederland.

Hoe is die overgang voor jou geweest?

Ja,

Die is heel groot geweest.

Dan leef je eigenlijk.

.

.

We hebben anderhalf jaar gereisd.

Dan leef je eigenlijk heel erg met elkaar in een bubbel.

En dan sta je echt soort buiten de samenleving.

Dus je bent heel erg back to basic.

Elke dag in de natuur,

Elke dag buiten met elkaar.

En dan kom je in Nederland en dan moet je ergens gaan wonen.

En dan moet je weer een leven op gaan bouwen.

Want we hebben besloten om weg te gaan uit de Randstad.

.

.

En in Gelderland te vestigen.

De rust wat meer op te zoeken.

De rust wat meer op te zoeken,

Ja.

En was dat makkelijk?

Vertrouwde je op het leven op dat moment?

Of was je in paniek soms?

Nee,

Nou niet.

Wat ik daarin heel erg wel ervaren heb.

.

.

Is toch een stuk overgaven en vertrouwen.

Dat je dat had juist?

Ja,

Dat ik dat had.

Dus op een bepaalde manier leek het wel stressvol.

.

.

Maar ik kon heel erg vertrouwen van.

.

.

Er komt iets op ons pad.

Die overgave en dat vertrouwen had ik wel al voor de reis.

.

.

Maar dat gevoel is wel enorm toegenomen.

Om echt te kunnen vertrouwen op.

Het wordt voor ons geregeld in het leven.

En het leven is niet zo maakbaar.

En soms kun je wel een bepaalde richting heel graag op willen.

.

.

Maar laat het leven toch zien dat het iets anders voor je in petto heeft.

En daar kon je je wel goed in overgeven?

Ja,

Daar kon ik me heel goed in overgeven.

En heeft het te maken met jou toch wat meer spirituelere zoektocht.

.

.

In die anderhalf jaar misschien ook tijdens de reis?

Ik denk dat dat wel meespeelt.

Ja,

Zeker wel.

Waren er ook tijdens die reismomenten.

.

.

Waarop je echt wel voelde dat het leven weer wat lastiger was?

Je gaf al aan in het begin.

.

.

Dat het wennen was om echt te accepteren.

.

.

Van oké,

Nu mag ik hier zijn in dit leven.

.

.

En hoef ik niet iets weer te presteren of te doen.

Maar in die anderhalf jaar is dat alleen maar als je zo op reis bent.

.

.

Lekker,

Fijn en heel makkelijk.

Of kom je ook weer een stuk van jezelf terug?

Ja,

Je neemt jezelf mee op reis.

En het mooie is,

Als je dan zo op reis gaat.

.

.

Dan laat je dus bepaalde rollen achter je.

Door de rol in het werk,

Maar ook wel.

.

.

We waren vooral met z'n drieën,

Dus vooral in het gezin.

Dus dan komt het ook aan.

.

.

Als je dan niet meer al die rollen inneemt.

.

.

En in feite gewoon aan het leven bent.

.

.

Dan is ook van.

.

.

Kom je dan jezelf tegen daarin.

.

.

In de zin van qua identiteit of waar je je eigen waarde aan verbindt.

.

.

Heeft dat dan zoveel met werk te maken.

En kwam jij dat tegen?

Nee,

Eigenlijk dus helemaal niet.

Ik kwam echt tegen van.

.

.

Ik ben niet die psycholoog of ik ben niet dat.

Wie ben ik wel?

Wat maakte jou eigenlijk wakker uit waar je in vast zat?

Ik weet niet of ik daar ooit echt heel erg in vast zat.

.

.

Maar het werd me wel heel duidelijk dat ik dat soort dingen niet nodig heb.

.

.

Om blij met mezelf te zijn of blij over mezelf te zijn.

En dat ik vooral heel erg kon voelen in die reis.

.

.

Van dit is de essentie van het leven.

Gewoon leven en zijn met elkaar in verbinding.

.

.

In die natuur,

Lekker buiten.

En natuurlijk neem je dus jezelf mee.

.

.

En is zo'n reis niet alleen maar fantastisch,

Mooi,

Geweldig.

.

.

Want daar heb je ook.

.

.

Ook in je relatie kom je dingen tegen.

.

.

Want je zit ook met z'n drieën op 14 vierkante meter.

Lijkt me ook intens.

Het kan ook heel intens zijn.

Ik herken het ook al.

Ik heb het ook gehad.

Dus daar kom je ook je uitdaging in tegen.

En ik denk dat je daarin dan ook juist heel mooi kunt zien.

.

.

Van oké,

Maar hoe kom je daar dan dus ook weer uit?

En wat wij daarin op reis echt ervaarden.

.

.

Was hoe helend de natuur dan is.

Dus er hoefde maar chagrijn te zijn.

.

.

Of oneenigheid of weet ik veel wat.

.

.

Zodra we er dan lekker de natuur in stapten.

.

.

Dan viel dat weg.

Ja,

Krachtig is dat.

Ja,

En dan kon je je dus echt verbinden met de essentie.

.

.

Met gewoon dit is het leven.

.

.

En dit is gewoon hier en nu aanwezig zijn.

Maar dat vraagt ook wel een soort volwassenheid.

Ik ken het zelf ook in mijn leven dat ik urenlang in het bos liep.

.

.

En gewoon alleen maar die gedachten lastig bleven vallen zo leek het.

En dat het pas na een uur of vier kwam ik echt.

.

.

Oh ja,

Dit is het leven.

En dan kom je ook echt in een hele fijne diepe laag terecht.

En ik merk nu ook als wij bijvoorbeeld samenwerken.

.

.

We hebben ook weleens dat we enthousiast zijn en dan.

.

.

Laten we dit nog even snel doen,

Laten we dat nog even snel doen.

Maar door die oefeningen in het leven dat wij zeggen heel vaak.

.

.

Terwijl we met elkaar werken,

Oké.

.

.

Even weer loslaten,

Ontspannen,

Alle gedachten ook weer laten.

Waardoor ook weer nieuwe inspiratie komt.

Het gevoel ontstaat van oh ja,

We hoeven niet altijd snel voor te gaan.

En dan kan je soms heel hoog in die energie komen.

Terwijl de kunst is denk ik om iedere keer weer terug te keren.

.

.

Naar toch die verbindingslaag.

Dus daarin gaat het over de verbinding met jezelf.

.

.

Maar ook de verbinding met de ander en de verbinding om je heen.

En of je dan verbindt met het universum of met God.

Maar voor mij is dat stuk verbinding iets heel essentieels.

Daar ga ik iedere keer weer naar op zoek.

Dus ook als ik uit moeilijke dingen kom,

Weer dat stukje verbinding te vinden.

En hoe kun je dat ontschrijven?

Wat verbindt wat en wat is verbinding?

Ja,

Dat is een goede vraag.

Ja,

Voor mij is dat toch echt uit dat hoofd in je lijf zakken.

.

.

En in het hier en nu aanwezig zijn.

Want vaak als er allerlei gedachten zijn en allerlei onrust leeft.

.

.

Of bepaalde emoties,

Dan heeft dat toch iets te maken met.

.

.

Of dat we in het verleden blijven hangen.

.

.

Of we maken ons druk over iets wat komen gaat.

Terwijl als je dat helemaal buiten beschouwing zou laten.

.

.

En in het hier en nu aanwezig kunt zijn.

.

.

Dan zie je dat dat wegvalt,

Dat stuk.

Dus dat gaat voor mij over misschien ook verbinden met het moment hier.

In aandacht aanwezig zijn.

En die aandacht die ontstaat doordat je het lijf voelt,

Letterlijk?

Voor mij wel.

Ja,

Voor mij wel.

Ik weet ook vanuit boeddhisme en ook bij het mindfulness.

.

.

Wordt dat natuurlijk ook aangegeven dat het heel behulpzaam is.

.

.

Om op je ademhaling te letten.

Precies,

Ja.

En dan zie je ook heel vaak mooi,

Als je dat doet.

.

.

Zullen we het nu even doen?

Laten we eens kijken hoe lang.

.

.

En dan luisteraar of de kijker kan ook even meedoen.

Hoe lang lukt het om op de ademhaling te letten.

.

.

Of bijvoorbeeld je handen te voelen,

De tintelingen in je voeten.

.

.

Of waar je het ook prettig vindt de aandacht te houden.

Hoe lang duurt het voordat er weer gedachten zijn.

.

.

Die dat weer onderbreken?

Dat is wel mooi om eens te ervaren.

Je mag je ogen dicht doen als je wil.

Ik zal het ook even doen.

Laten we eens een diepe ademhaling nemen.

Ja,

En kijk maar eens of je de aandacht kunt houden.

.

.

Bij bijvoorbeeld de ademhaling of de tintelingen in je handen.

Of allebei.

Nu is het in mijn geval zo.

.

.

Dat ik al mijn gedachten weer voorbij zag komen.

En ik kan nu ook weer teruggaan naar die ademhaling.

Voordat het een hele stille podcast wordt.

.

.

Het is natuurlijk echt heel fijn om dit te doen.

Maar het maakt mij altijd heel erg duidelijk.

.

.

Dat gedachten altijd heel prominent aanwezig zijn.

En dat gedachten ook eigenlijk zorgen voor hetgeen wat je gaat doen.

Zo sta je s'ochtends op en als ik niet oppas.

.

.

Dan grijp ik alweer naar mijn telefoon.

.

.

Want ik had gisteren iets gedaan.

Dus je bent heel snel weer aan het schakelen daarin.

Ik had het daar met Sanneke in de vorige podcast ook over.

.

.

Dat de leraren waar ik naar luister.

.

.

In ieder geval één daarvan weet ik dat hij.

.

.

Als hij wakker wordt zo getraind is.

.

.

Dat hij al de eerste ademhaling opmerkt.

De ogen gaan open.

Oh ja,

Ik ben hier.

En zodra je weet dat je hier bent.

.

.

Is het ook niet meer zo nodig om je agenda te gaan checken.

En ik denk ook dat dat mooi is.

.

.

En daar hebben wij het ook veel over gehad.

.

.

In het opzetten van ons project De Verstillers.

Om dat overal te brengen.

.

.

Bij zowel individuen als bij werknemers.

Want op onze werkplek,

Als wij samenwerken.

.

.

Is het zo mooi om te zien elke keer.

.

.

Verwarring,

Wat moeten we daarmee?

Is dit niet te laat?

Moeten we daar niet wat mee doen?

Zullen we dit laten of zullen we dat laten?

En telkens is hij weer terug naar dat lijf.

Even naar de ademhaling.

En wat voor mij ook heel sterk helpt.

.

.

Is om de gedachte echt volledig te stoppen.

Dus alles waar ik mee bezig ben en waarvan ik een mening heb.

.

.

Maar ik wil eigenlijk liever dat het zo gaat.

Om dan juist totaal te stoppen.

Een paar seconden maar.

En dan.

.

.

En dat is heel fijn dat we dat ook bij bedrijven kunnen brengen.

En mensen op een mooie locatie gaan uitnodigen.

En ze allemaal met datzelfde doel komen.

.

.

Om die helderheid te mogen ervaren in het leven.

En die vertraging.

Ik denk dat dat heel hard nodig is.

En dat het dus voor veel mensen toch best wel lastig is om daar te komen.

Ja,

Het is niet iets normaals.

Nee.

Nee,

Zelfs voor mensen die het ook beoefenen in het leven.

Ik merk het in mijn eigen leven ook.

En net ook in die hele kleine oefening.

Een paar seconden even en daar is het.

Zo snel,

Hè?

Ja.

Maar wat het verschil wel is,

Is dat de beoefening.

.

.

En door bijvoorbeeld te luisteren naar mensen die daarover spreken.

.

.

Of daar boeken over te lezen of video's over te kijken.

.

.

Zie ik heel duidelijk dat het nooit meer niet is in mijn leven.

Dus ik heb altijd een helderheid die weer langskomt.

Die aanklopt van.

.

.

Hey,

Ruben,

Je bent weer verdwaald in allerlei.

.

.

Noem het even onzin ook vaak.

Of in je.

.

.

Ja,

Wat je zou kunnen noemen het ego.

Wat denkt van.

.

.

Ik moet het beter kunnen.

Maar wat zou jij dan.

.

.

Want dat is dus een heel pad van beoefening.

En dat vraagt best wel.

.

.

Commitment ook,

Hè?

Dus wat zou jij dan tegen mensen zeggen die daar net mee beginnen.

.

.

Die dat merken hoe lastig dat eigenlijk is?

Nou,

Kijk,

Voor mensen die mij al volgen.

.

.

Die bij mij terecht zijn gekomen.

.

.

Bijvoorbeeld via Insight Timer of mijn website.

.

.

Die haken als vanzelf aan.

Dus met heel veel mensen die ook bijvoorbeeld burn-out zijn.

.

.

Of een depressie voelen.

.

.

Die horen een boodschap,

Bijvoorbeeld via mij.

.

.

En daar gaat dan iets aan vanzelf.

En daar wordt iets geraakt.

Mensen zakken vanuit wat jij ook omschrijft.

.

.

Vanuit het hoofd in het lijf of in het hart.

.

.

Hoe je het ook wil benoemen.

Dus die weg is heel makkelijk.

Dus het resoneert met iemand of niet.

Maar natuurlijk kom ik ook mensen tegen.

En ook als wij met bedrijven samenwerken.

.

.

Sommige mensen hebben nog niet echt een toegang.

.

.

Tot waar wij over spreken.

En dat is ook mooi.

Want wat wij kunnen doen,

Jij en ik.

.

.

Is het voorbeeld geven en echt laten zien.

.

.

Dat je kunt ontspannen.

Voor sommige mensen zal dat inderdaad ook lastig zijn.

.

.

Om dat te omarmen.

En daaruit blijkt ook soms.

.

.

Ook met mensen die ik spreek.

.

.

Ik heb ook bijeenkomsten gegeven.

.

.

Waar de hele groep was aan het einde.

.

.

In totale rust en ontspanning en liefde.

En heel veel mooie reacties.

Als je in gesprek ging met elkaar.

.

.

En dan zat er.

.

.

Ik heb het een paar keer al meegemaakt.

.

.

Dan zat er één persoon bij aan het einde.

.

.

Ik kan hier niks mee,

Helemaal niets.

Ja,

Zo is het leven ook.

Daar heb je ook mee te maken,

Ook als lesgever.

Ik denk dat de eenvoud waarmee wij dingen brengen.

.

.

Dat dat er wel voor zorgt dat het niet zo moeilijk is.

Je kunt natuurlijk ook heel zweverig gaan praten.

.

.

En dat doe ik ook in mijn werk voor sommige mensen.

Voor de mensen die daarop aangaan.

.

.

Of die dat begrijpen op een andere laag.

Die ook begrijpen dat het vaak niet om de woorden gaat die ik spreek.

Daarvoor is dat heel fijn en heel verzachtend.

Ik heb inmiddels ook wel gemerkt.

.

.

Dat voor mensen die wat nieuwer zijn in deze materie.

.

.

Die er veel beter bij passen.

Dat zorgt voor een hele mooie samenwerking met elkaar.

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.

.

.

Dus er zijn verschillende ingangen om daar te komen.

Jij doet dat ook al op een heel andere manier dan ik.

.

.

Maar we komen bij hetzelfde uit.

Ik denk dat die samenwerking daar zo mooi in is.

.

.

Dat jij lichaamsgericht werkt.

.

.

En ik voorbij het denken ga.

Die twee komen juist heel bijzonder samen.

Dat is mooi.

We hebben het een aantal keer gehad over het zakken.

Jij benoemt dat als het zakken ook in het lijf.

Zou jij de luisteraar willen meenemen om te kijken.

.

.

Hoe we dat kunnen doen in het leven?

Als je druk bent op het werk bijvoorbeeld.

.

.

Wat zou je even kunnen doen om weer te landen,

Te zakken?

Daar kom ik toch het snelste bij ademhaling uit.

Die gebruik jij natuurlijk ook veel.

Vooral de uitademing zorgt dat er ontspanning in ons lijf komt.

Als je dat op een technische manier bekijkt.

.

.

Dan heeft dat ook weer alles met dat zenuwstelsel te maken.

Dat daardoor een signaal van veiligheid door je lijf kan gaan.

Maar de kunst is om je daar ook even bewust van te worden.

Dus wederom die bewustwording.

Maar dat als je zo in het hoofd bent.

.

.

Dat je jezelf echt even stil mag zetten.

En dan gewoon een aantal keer even heel diep in.

En dan ook weer.

.

.

Uit.

Het liefst nog met zo'n klank erbij.

Dan worden je stembanden nog weer geactiveerd.

Dus dat draagt extra bij.

En om te kijken van.

.

.

Als ik even denk aan mensen op de werkvloer.

.

.

Die kunnen soms gewoon vanaf het moment dat ze binnen zijn.

.

.

Totdat ze naar buiten gaan zo op die automatische piloot leven.

Zo in die red race.

En dan pas als ze thuis komen voelen ze hoe moe ze eigenlijk zijn.

En ik denk dat zo'n moment van even jezelf stilzetten.

.

.

Even diep die ademhaling.

.

.

Wat gewoon ervoor zorgt dat je weer even terugkomt bij jezelf.

Want ook in het werk zijn we vaak heel erg met de ander bezig.

Met de ander gewicht en met wat we aan het doen zijn.

.

.

Waardoor we wegraken bij onszelf.

Om jezelf dan in zo'n moment even terug te brengen bij jezelf.

.

.

En ook te voelen van.

.

.

Hé,

Hoe gaat het eigenlijk met mij?

Hoe voel ik me?

Ben ik gespannen?

Ben ik ontspannen?

Voel ik me eigenlijk moe?

Dus ik denk dat gewoon een relatief eenvoudige manier is.

.

.

Echt via die ademhaling.

Nu is het zo dat als we het even hebben over werk en werksituaties.

.

.

Maar dat kan ook binnen een sociaal leven zijn natuurlijk.

Inderdaad.

Juist,

Ja ook dat.

Maar ook gewoon in het algemeen met mensen.

De omgang met mensen dat brengt ook al zoveel spanning vaak.

Waardoor mensen ook niet naar elkaar gaan luisteren.

Dan gaat het een hoofd zo en de andere gaat gewoon dwars doorheen.

Dus geen,

Wat jij zo mooi benoemde,

Als verbinding met elkaar.

Denk je dat het mogelijk is om dat door beoefening.

.

.

Ook heel automatisch te laten worden?

Want hoe ga je dat creëren zodat het ook blijft bij iemand?

Ja,

Maar dat is een beetje net als dat het moet een gewoonte worden.

En gewoontes die hebben tijd nodig om gerealiseerd te worden.

Maar het mag worden als tanden poetsen.

Dus je kunt bij wijze van spreken.

.

.

Alleen nog iets vaker dan.

Alleen nog iets vaker,

Ja precies.

Dus soms kan het helpen in het begin om heel praktisch gezien.

.

.

Een wekkertje te zetten of zo.

Of een briefje ergens op te hangen.

Ja,

En jezelf op een bepaalde manier een reminder te geven.

Omdat het voor mensen toch vaak precies in die rat race lastig is.

.

.

Om zichzelf even stil te zetten.

Briefjes met adem,

Dat zou wel genoeg zijn.

Ja,

Of in je handpalm.

Ja,

Mooi.

Ja,

Maar ik kan me echt voorstellen dat ook als je aan het werk bent.

.

.

En je zit in een vergadering bijvoorbeeld.

Of je bent echt druk met een collega in gesprek.

Of je hebt wat problemen op de werkvloer ook.

Want dat gebeurt natuurlijk ook heel vaak.

Dat er dan die bewustwording komt van.

.

.

Ah ja,

Ik kan ook alles even loslaten.

Alles waar ik zo in vast zit en over nadenk.

Ja,

En dat kan al op je weg naar de koffieautomaat.

Of even op het toilet.

Het is zo eenvoudig.

Je ademhaling heb je altijd bij je.

En hij brengt altijd ontspanning.

En dan stel jij dus bijvoorbeeld de vraag van.

.

.

Hoe gaat het eigenlijk met me?

Ja.

Ja,

En eerder vroeg je een stuk terug.

.

.

Dat ging meer over het pleasen.

Maar van,

Hoedoor breek je dat?

Wat ook een hele mooie vraag kan zijn is van.

.

.

Doe ik dit voor mezelf?

Of doe ik dit eigenlijk echt voor de ander?

En ook dat stuk van meer voor jezelf doen.

Ik denk eigenlijk als je het zo zegt.

.

.

Dat heel veel mensen naar een andere werkplek gaan.

Als ze ontdekken waar ze mee bezig zijn.

Dat ze het of wel doen vanuit.

.

.

Ik moet dit doen,

Want anders ben ik bijvoorbeeld niet veilig in het leven.

Heb ik misschien niet de baan die ik nu heb.

Of als ik niet zo blijf doen zoals ik nu blijf doen.

.

.

Dan krijg ik misschien mijn promotie niet.

.

.

Of word ik ontslagen.

Ja,

Op die manier.

Een overtuiging eigenlijk die iemand kan doen,

Bewegen altijd.

Ja,

En dat is al veel groter.

Maar het kan,

Van doe ik het voor mezelf of voor de ander.

.

.

Kan je al in hele kleine dingen jezelf afvragen.

Omdat pleasen zoiets vaak ook is wat zo vanzelf gaat.

Zo diep geworteld zit dat mensen het vaak niet eens doorhebben.

Ben jij mij nou aan het pleasen?

Nee.

Nee,

Maar het aanpassen doen we natuurlijk al heel snel.

En ik merk ook wel,

Ik had het vooral in het begin met de samenwerking met jou.

.

.

Was het ook een beetje zoeken van hoe gaat dat?

Dat ik ook daarin voelde van kan ik echt bij mezelf blijven hierin?

En durf ik me ook uit te spreken?

Dat is dan gelijk een mooie oefening om te voelen van.

.

.

Ben ik dit nou voor jou aan het doen?

En wat vind ik hier nou van?

Maar ook dat vraagt weer.

Terug verbinden met jezelf.

Hé,

Wat wil ik eigenlijk?

En lukte dat makkelijk?

Ja.

Omdat ik zo makkelijk ben natuurlijk.

Omdat jij zo makkelijk bent,

Ja.

Lukte dat omdat je dat ook oefent in je leven?

Omdat je dat gewend bent om te doen?

Ja,

Inmiddels wel.

Daar moest ik ook van ver komen.

De please in de mens.

Wat ik mooi vind aan deze beoefening in mijn leven.

.

.

Is dat doordat ik automatisch mijn gedachten laat.

.

.

Dus heel veel per dag echt helemaal zonder mening ben.

.

.

Je moet je voorstellen dat dat gebeurt in je leven.

Voor mij is dat echt dé omkering geweest.

De totale omkering in mijn leven.

Altijd denken,

Het moet zo.

Het moet zo volgens die,

Dus laat ik het maar zo doen.

Voor de meeste mensen is dat gewoon zo.

Is dat het leven?

Wakker worden ochtends en s'avonds weer naar bed.

.

.

En constant denken,

Ik doe het zo omdat het zo moet.

Maar dat krijg je met een paplepel ingegoten.

Zo hoort het en zo moet het.

En op een gegeven moment mag je jezelf de vraag aanstellen.

.

.

Hoort het zo,

Moet het zo?

Of mag het ook anders?

Ja,

En krijg ik in mijn leven nu dus ontzettend veel keer per dag.

.

.

Automatisch die herinnering.

Dus er gaat bij mij geen dag voorbij,

Nou al jaren niet meer.

.

.

Dat ik gewoon alleen maar opsta,

Wat doe en naar bed ga.

Nee,

Er is altijd,

Elke keer weer,

Oh ja,

Hoe gaat het inderdaad met me?

Geloof ik weer in dingen die misschien niet waar zijn?

En dat brengt mij ook,

En dat brengt mij ook door onze samenwerking.

.

.

Ben ik ook veel meer nu me bewust van,

Oh ja,

Ik kan hier in het lijf zijn.

Dat breng jij mij weer heel mooi.

En andere leraren bijvoorbeeld van me,

Die brengen weer die hele fijne ruimte.

En dat brengen wij elkaar natuurlijk ook.

Omdat we elke keer onszelf eraan herinneren.

Dat doet het leven zelf uiteindelijk natuurlijk.

Het zijn niet wij,

Maar.

.

.

Ik denk dat dat het allerbelangrijkste is,

Wat mij betreft.

.

.

Voor een hele mooie,

Fijne,

Positieve omkering in je leven.

Dat je een tool,

Als het ware hebt,

Die je laat wakker worden elke keer.

Oh ja,

Waar ben ik eigenlijk?

Ben ik hier wel aanwezig?

Voel ik mijn lijf?

Of ben ik alleen maar aan het denken,

Denken,

Denken en doen,

Doen,

Doen?

Waardoor die zogenaamde burn-out komt.

In hoeverre betrap jij jezelf nog wel eens op pliezen dan?

Ja,

Ook.

Ik denk dat dat ook in mij zit.

Ja,

Zeker.

Ik merk dat vooral in omgevingen als het gaat om.

.

.

Ja,

Bijvoorbeeld aan het schoolplein.

Dat je toch nieuwe mensen bijvoorbeeld tegenkomt daar.

En dat je in een beetje aan gaat staan.

Met die lach op je gezicht.

En wat ik elke keer merk,

En dat is fijn,

Dat dat ook weer verdwijnt.

En hoe verdwijnt dat dan?

Nou,

Doordat er een herinnering komt.

Dat komt letterlijk in mij op.

Oh ja,

Dat hoeft niet.

Of stop.

Ja,

Mooi.

En dan zak ik.

En dan kan dat voor de anderen misschien wat gekker overkomen.

Maar voor mij inmiddels niet meer.

Hoe noem jij dat?

Het zenuwstelsel te reguleren?

Ja,

Te reguleren.

Dus je brengt jezelf op die manier steeds weer naar veiligheid.

Ja,

Mooi.

En dan zie je ook,

Door dat heel vaak te doen,

Wordt dat vanzelf ook in onze hersenen.

Wordt dat een gebaand pad,

Zeg maar.

In het begin moet je met een kapmes er doorheen om naar een pad te kunnen krijgen.

Op een gegeven moment gaat het dus vanzelf.

Ja,

En als ik dat verder trek,

Dan zie ik ook dat ik echt door hele zware depressies ben gegaan.

En totale paniek.

En allerlei emoties in mijn leven die ervoor gezorgd hebben,

Eigenlijk,

Dat die helderheid kwam.

Dat ik ook,

Niet die ik,

Maar dat hele systeem wat we Ruben kunnen noemen,

Die ging op zoek.

Het was niet meer te dragen,

Dus kan ik dan toch wat ontspanning vinden en helderheid.

Veiligheid.

Ja,

En veiligheid.

Ik heb me heel erg veilig gevoeld bij heel veel leraren die op mijn pad kwamen.

Wat was dat voor jou?

Hoe ben jij die veiligheid gaan ervaren in jezelf?

Ja,

Ik denk wel door allerlei cursussen en trainingen die ik gedaan heb en heel veel podcasts die ik geluisterd heb.

Het is voor mij eigenlijk altijd heel erg de lichaamsgerichte manier geweest en ook wel door meditatie.

Dus ik denk dat het voor mij altijd het leren weer verbinden met jezelf.

Dat dat de weg voor mij naar veiligheid is geweest.

En dan dus op die manier ook steeds beter herkennen waar je zit.

Dus dan zit ik in onveiligheid of in veiligheid.

En hoe kan ik dan weer bij dat lijf komen?

Want ken jij ook echt depressie in je leven?

Nee,

Echte depressie niet.

Nee,

Maar wel neerslachtigheid,

Zeg maar.

Ja,

Zeker wel.

En momenten van radeloosheid,

Van wat heeft het leven nog voor zin?

Dat zijn bij mij in het leven dan vaak hele korte momenten geweest,

Maar die ken ik wel.

Maar niet een langere periode of zo.

Ja,

En als ik dan zo terugkijk naar die momenten dat dat er was,

Ik herken dan ook wel dat er dan veel onveiligheid is.

Waardoor je dan dus dat systeem ook helemaal in een soort shutdown komt.

Het schakelt uit en er is geen energie meer om iets te doen en je wil niks meer.

En als je dat dus ook leert herkennen,

Dan wordt het dus ook makkelijker om dat dus weer te gaan reguleren naar de andere kant.

En dat herkennen,

Als we daar toch weer even de luisteraar in betrekken,

Wat is nu in jouw leven,

Nu dat je het al wat meer geïntegreerd hebt,

Of eigenlijk helemaal geïntegreerd hebt in je leven?

Als je je bijvoorbeeld in één keer toch iets van paniek voelt,

Of je voelt je echt boos of chagrijnig,

Wat is het eerste wat je doet?

Bijvoorbeeld als je dat hebt met iemand.

Misschien is dat mooi als voorbeeld.

Voor mij zit daar tegenwoordig een heel theoretisch model achter,

Maar dat helpt mij enorm.

Dat gaat dus over die zenuwstelselregulatie,

Waarin je dus kunt herkennen dat er verschillende staten zijn waarin je kunt zitten.

Dus je kunt die overleefreactie hebben van vechten of vluchten of bevriezen.

En ik herken dus meteen wanneer ik daarin zit.

Dus dan weet ik,

Nu voel ik me onveilig,

Ik zit nu daar.

En wat mij dan op zo'n moment het allerbeste helpt,

Is om me even terug te trekken uit de situatie.

En dus me echt even naar binnen te richten.

Dus op mezelf te richten,

Met mezelf te verbinden.

En wat eigenlijk het allerbeste voor mij werkt,

Is de natuur ingaan.

Maar dat is ook even uit de situatie?

Dat is ook uit de situatie.

Ik woon nu vlakbij een bos,

Dus dan zeg ik ook wel eens letterlijk,

Ook tegen mijn partner,

Ik moet nu even wandelen.

En dan kan ik dus ook weer tijdens die wandeling eerst voelen wat er te voelen valt.

Dus ook als er boosheid is,

Dan heb ik die emotie eerst even af te voelen.

Dus dan loop ik ook zo door het bos.

En dan vaak komt er na de boosheid ook een stuk verdriet,

Wat ik dan weer kan ontladen.

En dan voel ik,

Ik ben er weer.

En dan ga ik naar huis en dan kan ik ook weer vanuit die veiligheid.

.

.

Ben je ook zachter dan?

Ben ik zachter?

Is er meer helderheid?

En kan ik ook weer opnieuw verbinden met de ander?

En lukt dat dan altijd om echt uit een situatie te gaan?

Want ik kan me voorstellen,

Als ik ook naar mijn eigen leven kijk,

Dat het,

Vooral wat jaren geleden,

Dat je zo gevangen bent in bijvoorbeeld boosheid of het anders willen van iemand anders,

Dat het echt niet lukt om daar los van te komen.

Komt dat ook nog weleens voor,

Dat je later pas merkt,

Was ik maar eerder uit de situatie gegaan?

Het lukt niet altijd,

Zeker niet.

En ik merk ook wel eens dat ik soms erin blijf hangen.

Maar dan ben ik me dat ook heel bewust.

En dan kan ik dat ook communiceren.

Snap je,

Naar de ander.

Dan kan ik ook zeggen,

Ik wil er wel uit,

Maar het lukt me nu niet.

Dus ik zit nu,

Ik blijf in die vechtstand hangen of ik zit in die bevriezing,

Zeg maar.

En dat helpt dan vaak ook voor de ander al heel erg.

Maar er zijn natuurlijk ook situaties waar een ander er niet zoveel mee te maken heeft en waar je niet uit kunt vluchten.

En dan helpt voor mij toch opnieuw weer ademen,

Kijken van hoe kan ik terug bij mezelf komen en die verbinding weer herstellen.

En helpt dan ook een kort moment,

Zoals je dat inmiddels via mij hebt geleerd,

Om even niet in te gaan op de gedachten?

Zeker,

Ja.

Om een beetje uit het drama en uit het verhaal te blijven.

Ja,

Want dat is echt fantastisch.

Als je helder kijkt,

Dan zie je dat iedereen in een drama zit in het leven.

Iedereen,

Inclusief wij ook.

We kunnen ons enorm helemaal in die verhalen kwijtmaken.

Ja,

Het is ook soms lachwekkend.

Als je er tenminste vanuit helderheid naar kan kijken.

Als je er ergens helemaal in zit,

Dan is het natuurlijk zwaar.

Ja,

Maar het verhaal maakt ook vaak van dat we van daaruit gaan reageren.

We hangen zo aan het verhaal dat we dan ook van daaruit in een soort vechtstand komen.

Terwijl ik denk dat het veel meer mag gaan over,

Kun je dan uit het verhaal komen?

Dus daarvan loskoppelen,

Maar wel de emotie die eronder zit voelen.

Want dat is ons vaak ook afgeleerd,

Om dat te mogen doorvoelen.

Terwijl het woord emotion is letterlijk energy in motion.

Dus het laat zien dat emoties ook energie is die door ons lijf beweegt.

Die afgemaakt moet worden.

Dus kun je dan uit het verhaal blijven en toch de emotie doorvoelen.

En van daaruit weer,

Als dat afgevoeld is,

Weer die ontspanning vinden.

En dan dat afvoelen,

Zoals je dat noemt.

Dus de emotie zien.

En wat mij altijd helpt is daar niet weer een verhaal van te maken.

Nee,

Dat is de kans.

Precies.

Ja,

Die energie die door je lijf gaat voelen.

Dat vervelende,

Dat wil ik niet.

Dat.

En dat gaat letterlijk,

Wat je zegt,

De energie in je lijf.

Dus het gaat ook letterlijk over die lichamelijke sensaties die bij die emotie horen.

Om die te voelen.

Ja,

Ik heb dat zelf een keer heel mooi ervaren.

Toen ik nog aan het oefenen was om een kort moment even alles te laten.

Toen zat ik in een zaal,

Dat was een behoorlijk grote zaal.

En daar werden teksten in voorgelezen.

Dus iedereen kwam aan bod en mocht een stukje van die tekst voorlezen.

Dus je was aan het meelezen.

En daar kwam een moment dat ik ook moest gaan lezen.

En dat duurde behoorlijk lang.

En mijn grootste angst was ontstaan vroeger als kind om in een klas voor te lezen.

Want ik was een keer gaan stotteren en ik kon nog niet zo goed lezen.

Nou,

Daar zat ik in die zaal en dat was echt.

.

.

Maar die tekst die gelezen werd,

Die voorgelezen werd.

Die ging over de mogelijkheid om even alle gedachten te laten.

Dus dat kwam elke keer toch in het bewustzijn langs.

Maar ik had al een paar keer gedacht van ik ga weg.

Ik moet hier weg.

Ik kan dit niet.

En het was ook nog in het Engels en moeilijke woorden die ik echt lastig vond.

Weet je wel.

Heel die energie,

Alles ging door mijn lijf.

Een hoge hartslag,

Hoge ademhaling.

Nog dichterbij en ik zou bijna komen.

En eigenlijk voelde je dus die vluchtrespons.

Het is onveilig,

Ik moet hier weg.

Ja,

Ik voelde ontzettend veel onveiligheid.

En ik was bijna aan het hijgen zo sterke.

En toen kwam het,

Toen was het daar dat moment.

En ik zie mijn tekst en ik stop gewoon.

En het was even stil.

En in één keer merkte ik,

Dat maakt niet uit.

Het maakt niet uit.

En ik voelde ook,

Er was bij niemand oordeel.

En ik nam een paar keer een diepe ademhaling.

En al die sensaties en die spanning,

Dat bleef me doorrazen.

Maar dat was een totale oké,

Weet je wel.

Ik was helemaal oké.

En er ontstond zelfs echt een heel gelukzalig gevoel van wauw.

En ik kon gewoon die tekst voorlezen.

Zonder te stotteren.

En toen volgde het weer,

Weet je wel.

En ik zat daar in totale,

Ja,

Zo een mooie.

Dat is echt één van mijn meest sterke ervaringen geweest.

Want toen wist ik van emoties,

Gedachten,

Wat er ook gaande is.

Het is allemaal,

Het is gewoon echt oké.

En het komt dus ook op.

En dat is zo heel fijn,

Dat je het echt automatisch gaat ervaren.

En dat is ook echt mooi,

Want dat gaan wij kunnen overbrengen.

Ook voor mensen die op het werk zijn.

Want op het werk,

Met name herken ik dat ook.

Je hebt altijd weer te maken met die collega's.

En die collega's die heb je ook,

Die komen allemaal op je pad.

Natuurlijk met een reden.

Dan moet je het toch meedoen.

Je vindt ze niet allemaal even leuk.

Nee,

Precies.

En het fijne is dat,

Wat ik gemerkt heb,

Is dat ik veel meer van iedereen ben gaan houden als het ware.

Of in ieder geval minder een oordeel heb.

Dus daarmee ook de mensen die lastig zijn en die voor me zitten.

Zodra er bij mij een openheid komt,

En ik voel dat niet zozeer dat dat bij mij komt,

Maar gewoon heel dat systeem Ruben,

Dat ontspant gewoon.

Het is goed.

Daarmee kan ik ook echt gaan luisteren en me openen voor een ander.

En wordt eigenlijk de boodschap die vaak van een ander komt veel prettiger.

En veel meer inspirerend eigenlijk.

Maar ik denk dat,

Zolang we in veiligheid zitten,

In veiligheid zijn,

Dan kunnen we verbinden.

En dan kun je dus met een open hart en zonder oordeel naar iemand zijn.

Maar zodra we dus in die onveiligheid komen,

Dan komt ook snel het oordeel erbij.

Dan kunnen we in een vechtmodus met iemand komen.

Dan blijf je hangen in het drama.

Ja,

Dan blijf je hangen in het drama.

Dus ook daarin geldt voor de werkvloer.

En dat het dus ook daarin weer gaat over die verbinding.

Dat die verbinding met elkaar,

Dat dat ook bijdraagt op de werkvloer.

Gewoon aan een goede sfeer en aan meer ontspanning op de werkvloer.

We worden natuurlijk voortdurend geraakt in dingen en getriggerd in allemaal oude stukken.

Maar om dat te kunnen zien en dan toch weer terug naar die verbindingen en elkaar te zien als van,

Ja,

Gewoon zijn allemaal mooie mensen uiteindelijk.

En ieder met z'n eigen bagage.

Ja,

Dat is heel mooi.

En voor individuen ook natuurlijk.

Voor ieder mens is dat heel fijn om mee te gaan krijgen.

Dus ik kijk heel erg uit naar de retretes die wij samen gaan geven.

Ja,

We gaan er iets moois van maken.

Ik vind het heel fijn,

Dit gesprek met jou en Bijou.

In deze podcast ook liever verlicht.

Is er iets,

Dat vraag ik heel vaak aan degene waarmee ik in gesprek ben.

Is er iets wat jij nog de mensheid zou willen meegeven?

Ik wist dat die vraag zou komen.

Ja,

Want je hebt ook al eens geluisterd.

Ja,

Ik heb jouw podcast geluisterd,

Zeker.

Nou,

Wat ik had daarover nagedacht,

Want ik wist natuurlijk vandaag gingen we dit doen.

En toen dacht ik een beetje terug aan mijn eigen pad en alles wat ik daarin gedaan heb.

Wat heeft nou het meeste bijgedragen?

En eigenlijk is dat gewoon iets heel eenvoudigs.

En dat is wat ik de mensen mee wil geven.

Ga de natuur in.

Want voor mij is dat echt het krachtigste medicijn dat er is.

De natuur ondersteunt je gewoon.

Die helpt je zo om meer te vertragen,

Te versteren,

Bij jezelf te komen.

En ook al zit daar weerstand op,

Ga dat oefenen,

Ga dat doen.

Mooi.

Ja,

In je eentje het liefst,

Zonder afleiding.

Want het kan ook heel makkelijk zijn weer met een ander,

Maar dan verlies je je ook weer in het hoofd.

Dus in je eentje,

Zonder telefoon,

Zonder podcast.

Misschien een geleide meditatie die in de natuur is,

Wat soms kan helpen in het begin.

Ja,

Inderdaad.

Of een podcast die gaat over dit soort thema's.

Ja,

Dat zou nog kunnen.

Ik vertel ook altijd,

Als ik zelf heel veel zoekende was,

Dat ik één oortje indeed en de andere uit.

Dus dat je een mooie verbinding hebt met de natuur.

Ja,

Jij hebt zelf ook een hele mooie meditatie die ook in het bos is,

Maar die ook gaat over van let eens op de geluiden om je heen.

Weet jij de titel nog?

Ik weet hem niet uit mijn hoofd.

Misschien kunnen we hem in de tekst erbij zetten.

Ja,

Precies.

Ja,

Weet je,

Want dat is een vrij eenvoudige,

Maar die wel inderdaad echt helpt om.

.

.

Zeker als je zoiets voor het eerst doet,

Dan kan het soms,

Als je nog je drukke mind hebt,

Heel lastig zijn.

Ja,

Om het zonder begeleiding te doen.

Om dat zonder begeleiding te doen,

Ja.

Dus dan kan zo'n meditatie heel mooi zijn.

Zeker.

Dus lieve mensen,

Ga de natuur in.

Echt doen.

Nou,

Fijn,

Michou,

Heel fijn gesprek.

Ja,

Vond ik ook.

Ja,

Zullen we deze podcast eindigen met een diepe ademhaling en laten we zakken met elkaar.

Ja,

Mooi,

Dat leven.

Kopje thee nog,

Nu?

Ja.

Ik heb eigenlijk wel zin in een kopje koffie nog.

Kopje koffie nog,

Ja.

Dankjewel.

Jij ook bedankt.

Ondertitels ingediend door de Amara.

Org gemeenschap