De Spontane Podcast 18: Waar Leg Jij De Focus In Je Leven?

Welkom,

Mooi mens,

Liever jij,

Liever jij voorbij,

Die jij,

Die je denkt te zijn.

Want wat is dat toch vaak verwarrend,

He,

Elke keer weer opstaan met dat lijf waaraan al die gedachten lijken vast te kleven.

En maar denken,

Denken,

Denken,

Voelen,

Verdwijnen in gedachten.

En dan is daar in een keer weer een moment van helderheid,

Misschien nu wel,

He,

Doordat je weer luistert.

Hier wel,

Bij die Ruben,

Die ook weer,

Zoals wel vaker,

Met wat drukker gedachten opstond.

Niet echt heel,

Heel erg veel zin had in de dag en besloot om het bos weer in te gaan,

De microfoon mee te nemen en plotseling is daar alweer wat meer rust.

Het gebeurde eerder al een keer in een podcast en dat toont hier in ieder geval aan dat wanneer je er weer voor kiest om in te tunen en niet te blijven hangen in al die verwarring van het leven,

Dat er dan weer plezier komt,

Een glimlach ontstaat hier alweer op het gezicht.

Mooi is dat.

Als je goed kijkt,

Dan kun je ook zien dat dat het leven zelf weer is die beweging brengt.

Er niet een ik is die dat doet,

Er ook niet een ik is die nu luistert en als het ware oefent.

Natuurlijk kun je het zo wel benoemen,

Maar als we wat meer van afstand gaan kijken en ook voorbij dat geïdentificeerde stuk onderzoeken,

Dan kun je gaan zien dat het leven een grote film is,

Als het ware.

De vraag die vaak voorbij komt hier in dit bewustzijn is,

Wanneer kiezen we ervoor om onze prioriteiten te verleggen naar het niet-persoonlijke bewustzijn.

Wanneer gaan we dat als hoogste prioriteit stellen in ons leven?

En ook daarvan kun je direct weer zien dat er niet een mogelijkheid is om dat echt te beslissen,

Maar dat het leven dat als het ware zelf aanbrengt in die menselijke vorm.

Zoals kinderen spelen als vanzelf,

Ook in de waar raken als vanzelf in hun leven opgroeien,

Die verwarring nog groter wordt doorgaans.

Zo komt daar ook als vanzelf een boodschap van het leven,

Een les,

Vanuit een andere hoek zou je kunnen zeggen,

Want die lessen zijn niet heel erg mainstream.

Worden ze meer en meer,

Dat is mooi om te zien.

Maar zo beweegt het leven als vanzelf,

De mensheid,

Wakker.

En als je vanuit het boeddhisme kijkt,

Dan gaat dat duizenden jaren zo verder,

Krijgt iedere persoon die hier niet wakker geworden is,

Volledig wakker geworden is,

Weer een nieuwe incarnatie,

En mag het nog een keer leuk opnieuw doen.

Als ik zelf luister naar mijn boeddhistische leraren,

Dan hoor ik heel duidelijk de boodschap dat het heel behulpzaam is om zoveel mogelijk de aandacht te brengen naar de lessen die hier geleerd kunnen worden.

Alles wat je buiten jezelf zoekt te transformeren en het in jezelf te vinden,

Voorbij die ik,

Daar waar het kalm is,

Rustig is,

Open is,

En op die manier te ontdekken dat er echt de mogelijkheid is om vrijheid te vinden,

Voorbij al het lijden.

Het was niet voor niets de eerste les van de Boeddha,

Het leven is lijden.

Toen ik dat hoorde ooit,

Dacht ik van,

Wauw,

Had ik dat maar eerder geweten in mijn leven,

Dat het leven echt lijden is,

Dat dat klopt.

Moet je je wel eens voorstellen dat je dat weet als kind al,

En daarmee opgroeit.

In de tijd dat ik zelf me erg in de war voelde en het leven niet zag zitten,

Was dat een hele mooie ondersteunende boodschap geweest.

Ik zie daar een prachtige eekhoorn voorbij komen.

Ja,

Als ik destijds had geweten dat het lijden erbij hoorde bij dat leven,

Dan was het veel meer logisch geweest en daarmee was er ook minder weerstand geweest om het te ervaren.

Maar gelukkig heeft het leven dat op latere leeftijd in mijn leven gebracht,

En misschien hoor je het nu ook voor het eerst,

Dat zou zomaar kunnen.

Het geeft zo enorm veel vrijheid als je weet dat het gewoon erbij hoort,

Onderdeel is van het leven,

En dat er een manier is om eraan voorbij te gaan,

En absoluut niet om het te ontwijken,

Maar juist om te zakken en te zien dat dat niet is wat je bent,

En daar gaan alle lessen over als het gaat om ontwaken,

Om wakker worden.

Als je luistert naar bijvoorbeeld de teachings van Nisargadatta Maharaj,

Die het hele bekende boek schreef,

I Am That,

Als je daar naar luistert,

En ook weer die boodschap beluistert voorbij de woorden,

Die diepere lagen die gecommuniceerd worden,

Tot je neemt,

Dan zul je ook echt mogen ervaren dat alles wat wij hier meemaken,

Door jou,

Door de ware jij,

Niet eens gezien wordt.

Er is zoiets als een niet-persoonlijk bewustzijn,

En dat bewustzijn speelt zich af binnen het absolute,

Zoals hij dat noemt,

Die absoluut,

En die absoluut heeft niets met dit te maken,

En toch ben je dat,

Die absoluut,

En als ik dat zo zeg,

Dan doet dat hoogstwaarschijnlijk helemaal niets.

Als je daarnaar luistert,

Keer op keer,

Dan gaat er iets zakken,

Een kwartje gaat vallen,

En dat is een heel mooi kwartje als dat mag vallen,

Dan wordt het heel erg duidelijk dat wij niet het lijf zijn,

Die gedachten niet van ons zijn.

Wij altijd gedacht hebben dat wij dit denken,

Alles wat gedacht wordt is van mij,

Mij,

Mij,

En in die teachings wordt dat op een hele mooie,

Duidelijke manier in het Engels gecommuniceerd.

Wat me duidelijk is geworden is dat wanneer je de aandacht daar dus naar legt,

Naar dat soort lessen,

Dat het leven dan als vrijer en meer helder aanvoelt,

En duidelijker wordt dat je niet bent wie je denkt dat je bent,

En dat is heel bevrijdend,

Want alle troubles in het leven,

Alle problemen die we ervaren,

Komen voort uit die identificatie met die ik die we denken te zijn,

En wat een geschenk te ontdekken dat we dat niet zijn.

Voel je hem?

Die opluchting.

Ah,

Oh ja,

Dat ben ik niet.

Oh nee,

Dat ben ik ook niet.

En dat is mooi.

Ik zal je even meenemen in een korte meditatie nu,

Waarbij je wat meer afstand kunt nemen en kunt onderzoeken of je echt bent wat je denkt dat je bent doorgaans.

Of het klopt wat je allemaal denkt dat je bent hier op aarde.

Als je het fijn vindt,

Kun je even je ogen sluiten.

Diepe ademhaling nemen.

Doe dat nog maar eens.

En nog een keer.

Als je je even voorstelt dat je een heel klein stofdeeltje bent,

Zo klein dat je het volgende stofdeeltje niet eens meer kunt zien,

En je zweeft ergens in de ruimte.

Ontzettend klein.

En doordat je zo klein bent kun je ook niets meer doen.

Je kunt nergens meer naar uit reiken.

Je bent zo ontzettend klein.

Zo klein dat ook dat denken niet meer mogelijk is.

Het gevoel dat je iemand bent valt helemaal weg.

Toch is er iets aanwezig.

Voor nu,

Voor deze oefening,

Dat aller-allerkleinste stofdeeltje,

Met het gewone oog niet waarneembaar.

En dat ben jij.

Terwijl je rondzweeft,

Als het ware,

In een oneindige ruimte.

Geluiden nog hoorbaar,

Maar niet van jou.

Je kunt niks meer willen.

Je kunt niks meer veranderen.

En toch is daar die aanwezigheid.

Minuscule.

Blijf je.

Als er op dit moment nog iets langskomt van een gedachte,

Kun je tegen jezelf zeggen,

Dat ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Dit ben ik niet.

Je zet een geluid op.

Dat horen ben ik ook niet.

Het luisteren ben ik niet.

Het geluid zelf ben ik niet.

En verder en verder zweef je in die ruimtelijkheid.

Als het ware naar achteren,

Steeds verder achteruit.

Achteruit van alles wat je ooit kende.

Nu blijkt dat het allemaal niet van jou is.

Dat jij dat niet bent.

En je gaat op in die ruimtelijkheid.

Je hebt geen houvast meer.

Alles wat ooit gedacht werd,

Wordt losgelaten.

Wordt gezien als niet van jou.

En zelfs dat kleinste deeltje wordt transparant.

Verdwijnt.

En zelfs voor deze oefening verdwijnt ook weer de ruimte.

En wat blijft er over als zelfs de ruimte oplost?

Zou het dan kunnen zijn dat je weer in contact komt met dat wat je ook was,

Voordat je dit alles meemaakte,

Voordat het besef ik ben kwam?

Nogmaals,

Ook de ruimte is verdwenen.

En misschien kun je het ervaren dat er een aanwezigheid blijft die niets te maken heeft met alles wat je denkt,

Alles wat je voelt,

Alles wat je denkt te hebben gekend,

Alles wat je hebt meegemaakt.

Als je voorbij het denken weet dat zelfs de ruimte oplost,

De leegte er niet is,

Alle woorden verdwijnen,

Jij overblijft,

Niet opdaagt en toch bent zonder te zijn.

Als dat binnenvalt,

Als dat duidelijk wordt,

Dan kun je diep ervaren dat niets,

Maar werkelijk ook niets,

Persoonlijk is.

Helemaal niets.

Dat wat er ook gebeurde ooit niet persoonlijk was.

Nooit was iets persoonlijk.

Jij was er altijd al,

Zonder dat je opdaagde,

Zo zou je het kunnen zeggen.

Nog een keer,

Dat stofdeeltje in die oneindige ruimte,

Die ruimte,

Dat stofdeeltje wat verdwijnt,

Oplost,

De ruimte die oplost,

De leegte,

Niets van dat alles meer aanwezig.

En wat blijft er over?

Wat blijft er over?

Zoals Nisargadatta dat noemde,

Die absoluut,

Het absolute,

Daar waar zelfs het gevoel ik ben niet meer is.

Daar waar het leven,

Zoals wij dat kennen,

Niet gekend wordt.

Daar waar geen daar is,

En daar wat je zou kunnen noemen,

Jij wel bent,

Dat is de enige realiteit,

Die absoluut,

Het absolute.

Alles wat door ons zogenaamd gekend wordt,

Gekend lijkt,

Dat alles is geen realiteit.

Nisargadatta geeft aan,

Blijf elke keer weer teruggaan naar ik ben.

Ik ben voorbij dat wat ik denk.

Maar dat pure gevoel,

Misschien kun je daar nu ook even op intunen,

Dat je weet dat je bent.

Op een of andere manier weet je ik ben,

Want anders zou je nu niet luisteren.

Ik ben is heel duidelijk.

Nisargadatta gaf aan,

Blijf daarop contempleren,

Mediteren,

Totdat dat op kan lossen in het absolute.

Je als het ware daar doorheen gaat.

Voor nu neem nog maar eens een diepe ademhaling.

Weet dat het allemaal oké is wat er ook ervaren wordt in het leven.

Ook de identificatie met het ik behoort zo te zijn.

Als je op een of andere manier een diepe interesse voelt in die diepste waarheid,

Dan is het een hele mooie weg om op deze manier te mediteren,

Te contempleren en te onderzoeken.

En dus misschien ook wel op een speelse manier te kijken hoe je je prioriteit kunt verleggen in je leven.

Alles wat gebeurt in het leven is natuurlijk ook heel aantrekkelijk om daar telkens weer op in te gaan.

En niet te gaan zitten met die vraag,

Zoals Moetje hier zo mooi zegt,

Ga een week liggen in een slaapzak met die vraag,

Wat ben ik?

Ga daarin liggen marineren.

Het is natuurlijk veel aantrekkelijker om allerlei leuke dingen te gaan doen,

Vaak.

Maar misschien ook wel bij jou,

Zoals dat ook bij mij is geweest,

Is dat ook een tijd,

Zoals ik al eerder aangaf,

In een eerdere podcast,

Volledig verdwenen geweest.

Er was alleen nog maar die boodschap interessant in het leven.

Dat onderzoek.

Ik heb hier wat lang gestaan en word nu in dit illusionaire schouwspel gestoken door een mug.

Hij jeukt ontzettend precies in mijn nek.

Ja,

Ik dank je wel weer voor het luisteren.

Ik wandel nog een stukje verder met Woody.

Die ruimtelijkheid neem hem mee de dag in.

Kijk eens of ook die ruimtelijkheid af en toe kan losgelaten worden.

Dat stofdeeltje kan verdwijnen,

Dan de ruimtelijkheid kan oplossen.

Die oneindige ruimte ook kan verdwijnen.

En onderzoek dan nog eens wat er overblijft.

Hoe grappig ook.

Voorlopig de laatste podcast in deze reeks.

Het absolute is bereikt.

Er is tijd voor wat nieuwe bewegingen.

Ik ben bezig met een nieuwe podcast.

Misschien is die al online als je deze beluistert.

Dat moet ik nog even zien.

Maar in die podcast spreek ik met andere mensen.

De podcast gaat heten Liever Verlicht.

En daar ga ik de komende tijd mijn aandacht wat meer op richten.

En zo ook nog wat andere ideeën die opborrelen.

Misschien nog een tweede cursus voor kinderen omdat dat zo beviel om die te maken.

Het was me een genoegen om deze achttien podcast te maken.

Vol verwondering,

Vol momenten van stilte,

Van rust,

Van inzicht.

Ik hoop dat het je wat heeft gebracht.

Als je het nog fijn vindt om dit wat ik doe te ondersteunen,

Dan kan dat nog steeds via Petje af.

Ook daar heel welkom.

Er zijn al een aantal mensen die me op die manier,

Op een hele liefdevolle manier ondersteunen.

En dat is fantastisch.

Ik wens je een hele fijne,

Zachte,

Ruimtelijke en voorbij de ruimte dag.

Dag dag mooi lief mens.

Veel liefs.