Visualisatie - Jij Doorbreekt het Patroon, Het Stopt Bij Jou

Welkom bij deze visualisatie.

Jij breekt het patroon en het stopt bij jou.

Maak het jezelf eerst heerlijk comfortabel.

Vind een plek,

Een houding waarin jouw lichaam tot rust kan komen.

Beweeg langzaam.

En sluit in je eigen tempo je ogen.

Adem je rustig in en uit.

Geef jezelf de ruimte,

De tijd om te landen in dit moment.

In deze visualisatie.

Oké.

Laat je schouders los.

Laat je kaken los.

Laat je armen aangenaam zwaar worden.

Laat je benen aangenaam zwaar worden.

Voel hoe jij gedragen wordt door de ondergrond.

En ondertussen adem je een paar keer heel rustig in en weer uit.

Je hele lichaam wordt aangenaam zacht.

Zelfs je buik wordt heerlijk zacht.

En ondertussen voel je je voeten stevig op de grond staan.

Of op het oppervlak waar jij zit of ligt.

Stel je voor dat je op een uitgestrekt strand staat.

De lucht is zacht.

Het is vroeg in de ochtend.

Er is niemand om je heen.

Alleen jij.

De zee.

Het zand.

En de stilte.

Je geniet van deze rust om je heen.

En de temperatuur is precies goed.

Je voelt de frisse zeelucht op je gezicht.

Misschien dat je zelfs de geur kunt inademen.

En weer los kunt laten.

Door het ritmische geluid van de golven die komen en gaan.

Iedere golf lijkt iets ouds mee te brengen.

Flarden van stemmen,

Herinneringen,

Beelden.

Misschien zelfs beelden van jouw familiesysteem.

Je kijkt ernaar.

Je ziet waar het over gaat zonder je er mee te hoeven verbinden.

En het is net of je het zand aan je voeten kunt waarnemen,

Kunt voelen.

Achter je zie je in de verte een rij mensen.

Ze staan als schimmen aan de rand van het strand.

Het zijn de generaties voor jou,

Jouw voorouders.

Sommigen zie je helder,

Anderen zijn vaag.

Sommigen met gebogen rug.

Sommigen kijken weg.

Anderen huilen zacht.

Ze dragen allemaal hun eigen pijn,

Hun eigen patronen.

Sommigen herken je,

Misschien je moeder,

Je vader,

Je broer of zus.

Anderen zijn onbekend,

Maar je voelt ze horen erbij.

En dan zie je,

Jij staat niet meer tussen hen.

Jij bent naar voren gestapt.

Jij staat op jouw plek,

Dichter bij de zee.

En je voelt het verschil.

Zij herhalen.

En jij doorbreekt patronen.

Jij doorbreekt trauma's.

Jij doorbreekt overtuigingen.

En gewoontes.

Er is een ruimte van oordeelloos waarnemen.

Je ziet hen en je ziet jezelf.

En je voelt wat het met je doet om deze afstand nu waar te nemen.

Je draait je om naar de zee.

En voor je zie je iets bijzonders.

Een lange,

Gouden lijn die over het water stroomt.

Een lijn die symbool staat voor jouw pad.

Jouw waarheid,

Jouw leven zoals het bedoeld is.

Met iedere stap die je zet richting de zee,

Laat je iets achter.

Een verwachting die niet van jou was.

Een schuldgevoel dat niet bij jou hoorde.

De last van loyaliteit die pijn deed.

En symbolisch pak je iets uit je rugzak.

Een steen misschien,

Een oude brief,

Een foto.

Wat dat ook is,

Het staat patroon,

Symbool,

Voor iets dat jij niet langer hoeft te dragen.

Je kijkt ernaar.

En op het moment dat het voor jou goed voelt,

Gooi je het in de zee.

En de zee neemt het liefdevol mee.

Niet om het te vergeten,

Maar om het los te maken van jou.

En zo haal je iedere keer iets uit jouw rugzak.

Iets wat jouw rugzak zwaar heeft gemaakt.

En wat je nu mag loslaten.

En met alles wat je uit je rugzak pakt,

Alles wat je aan de zee toevertrouwt,

Voel je dat het lichter wordt.

Voel je dat er ruimte komt.

Voel je dat jouw last niet meer op jouw schouders rust.

Dat jij het niet meer mee hoeft te dragen.

Je ademt.

Je voelt je lichter.

Je voelt hoe de grond onder je voeten jou nog steeds draagt.

Je bent niet meer verantwoordelijk voor hun pijn.

Je bent ook niet verantwoordelijk voor hun heling of hun geluk.

Je hoeft niemand meer te redden.

Dat is hun eigen verantwoordelijkheid.

Of ze die nu wel of niet pakken.

Het is niet van jou.

Je bent wel verantwoordelijk voor jouw leven,

Jouw licht,

Jouw liefde,

Jouw pad.

Maar omdat die rugzak nu veel lichter is,

Wordt het makkelijk.

Kun jij bijna huppelend jouw pad vervolgen.

En je staat nog steeds in die vroege ochtend op het strand.

Je ziet alles wat je in zee gegooid hebt,

Langzaam uit je gezichtsbeeld vertrekken.

Verdwijnen.

En je blijft net zo lang dingen uit jouw rugzak halen.

Terwijl jouw rugzak zo leeg is.

Zo licht is als dat jij hem wilt hebben.

Misschien dat je hem zelfs ondersteboven kunt uitschudden voor de laatste kleine dingetjes.

En misschien moet je net als ik daarom glimlachen.

En je legt een hand op je hart.

Om even heel dicht bij jezelf te zijn,

Terwijl je over de zee kijkt en jouw gouden pad ziet liggen.

En terwijl je daar staat,

Komt de zon langzaam op.

Je ziet de meest prachtige kleuren aan de horizon.

Er ontstaat een nieuwe dag.

En terwijl je daar staat,

Zie je iets opmerkelijks.

Achter je,

Waar eerst schimmen stonden,

Ontstaat iets nieuws.

Sommige stappen ook naar voren.

Andere buigen zacht hun hoofd,

Alsof ze erkennen wat jij doet.

Jij doorbreekt het.

Jij doorbreekt wat wij niet konden.

Hoor je zachtjes in de verte.

Jij doorbreekt het voor jou,

Voor wie na jou komt.

En ook een beetje voor hen.

En degene die dat kunnen,

Juichen je toe.

Moedigen je aan om jouw stappen te blijven zetten.

Ze moedigen je aan om nog meer los te laten.

Ook al heb je al veel losgelaten.

Schud die rugzak maar helemaal leeg.

En je voelt het heel duidelijk.

Het stopt bij mij.

Niet omdat je het allemaal moet oplossen.

Maar omdat jij gekozen hebt om het anders te doen.

En dat is genoeg.

Adem nog een paar keer rustig door.

Voel heel bewust jouw hand op je hart.

En voel hoe jij nu in lichtheid verder kunt.

Voel hoe er nu ruimte is ontstaan.

Voor jouw leven,

Voor jouw plek.

En je voelt,

Ik ben zoveel krachtiger dan het systeem ooit voor mogelijk hield.

En je voelt nog een keer diep van binnen.

Het stopt bij mij.

Ik creëer andere patronen,

Overtuigingen.

Een ander pad.

Een ander pad vol lichtheid.

Plezier,

Liefde.

En je geniet van dat idee.

Voel alles wat er nu in jouw lichaam te voelen is.

Terwijl je in gedachten nog steeds aan het strand staat.

En het echt licht begint te worden.

Je voelt de warmte van de zon op je lichaam.

Een nieuw begin.

Een nieuwe start.

Alsof je herboren bent.

En nu zonder ballast verder kunt.

Jouw handen zijn nu vrij.

Voor jouw pad.

Voor wat jij aan te pakken hebt.

Wat jij mag ontdekken.

En ontdek wat er nu allemaal door je heen gaat.

En alles wat er door je heen gaat mag er zijn,

Wat het ook is.

En het kan zijn dat je hier zo wat wilt opschrijven.

Maak daar rustig de tijd voor.

Wat heb jij ervaren?

Wat heb jij gevoeld?

En rond dan rustig af.

Door langzaam alles weer een beetje te bewegen.

En in je eigen tempo je ogen weer te openen.