Zo Word Je Minder Afhankelijk Van Gepieker In Je Hoofd

Laten we zakken in het hart Alle gedachten die nu langskomen.

Van bovenaf,

Als het ware laten zakken doorheen het hoofd.

Als onzelf in dat hart.

Richting het hart.

Dat niet persoonlijke,

Liefdevolle hart.

Alles waar we zo een moeite mee hebben.

Waar we tegen vechten.

Alles wat we niet willen,

Niet willen meemaken.

Alles zakt langzaam richting dat open.

Waarom?

Ruimtelijke hart.

Daar is alles welkom.

Ook alle twijfels.

Doe ik het wel goed?

Ben ik goed genoeg?

Laat het maar zakken in het hart.

De Ademhaling.

Die als vanzelf ontstaat.

Zorgt voor nog meer rust en ontspanning.

De aandacht in het hart zorgt voor een ruimtelijke ervaring.

Het gevoel een ik te zijn wordt minder en minder.

Het wordt zachter,

De ervaring van het leven.

Het wordt zachter en meer ontspannen.

Ik mag zacht zijn.

Want dat wat ik in werkelijkheid ben,

Is zacht,

Rustig en heel helder.

Dat wat ik ben is niet in de waarheid.

En daar zijn geluiden.

Nieuwe ervaringen,

Verdachten.

Alles komt en gaat.

De geluiden komen op en verdwijnen.

De gedachten komen,

De gevoelens,

De nare gevoelens,

De verwarring,

Het niet weten hoe te leven.

Alles komt en gaat en daar,

Te midden van alles,

Ben jij altijd al rustig,

Zacht en helder aanwezig.

Zie je dat?

Zie je dat voorbij het normale kijken.

Zie je dat voorbij het normale denken.

Ben je.

En kun je zijn zonder alle overtuigingen waar je zo sterk in gelooft.

In dat hart.

Zijn vanuit het hart.

Zijn als het hart.

Dat liefdevol haar.

Die liftevolle bron.

Van waaruit alles ontstaat.

Waar vertrouw je op?

En zou het mogelijk zijn om dat te vertrouwen.

De liefdevolle bron.

Het liefdevolle bewustzijn.

Voorbij het denken.

Je zou het eens uit kunnen proberen,

Een tijd,

Om daar telkens weer naartoe te keren,

Naar dat liefdevolle,

Niet-persoonlijke hart.

Telkens wanneer het in je opkomt.

Om te onderzoeken of je dat kunt vertrouwen.

In plaats van telkens weer te geloven in alles wat je denkt.

Het leven wordt zoveel meer vloeiend wanneer je diep kunt ervaren dat die liefdevolle essentie echt te vertrouwen is.

En het fijne is dat het heel eenvoudig te ervaren is door even weer.

Te gaan zitten,

Je te openen.

Voor dat in het leven wat geen woorden heeft.

Voorbij te gaan aan alle woorden.

En vervolgens weer dat leven.

Als het ware in te stakken.

Dat misschien wel.

Een meer rustigere ervaring.

Die rust die je meeneemt,

Je dag in.

Ook vandaag weer.

Of misschien wel gedurende de nacht als je nu gaat slapen.

Die rust die zal ook weer onderbroken worden.

Het zal zeker weer onrustig worden.

Dat is het leven.

En dat leven laat zo mooi zien dat het onrustig mag zijn.

En dat er te midden van onrust ook iets niet onrustig is.

Daar waar we een heel leven lang hebben geprobeerd om rust te creëren.

Het mag nu onrust er zijn.

Het mag heel onrustig zijn.

Het mag verwarrend zijn.

Het mag ook vervelend voelen,

Moeilijk.

Want er is een mogelijkheid,

En misschien wel een nieuwe mogelijkheid voor jouw specifieke menselijke vorm,

Om aan te haken op dat open,

Liefdevolle veld,

Zogezegd.

Die ruimtelijke,

Niet-persoonlijke ervaring kan nu ervaren worden,

Temidden van onrust,

Temidden van vervelende gevoelens.

En meer en meer ga je zien dat het leven is zoals het is.

Wordt de neiging om alles te manipuleren ook minder.

Want je ziet,

Iets is rustig,

Iets is open,

Liefdevol en niet persoonlijk.

Terwijl alles beweegt,

Alles komt en gaat.

Weet je nu telkens weer daar,

Als het ware,

Naartoe te gaan.

En dat lijkt zo,

Want je bent het al,

Dus je kunt er niet naartoe gaan.

Omdat we hier in het leven te maken hebben met gedachten.

Met allerlei strategieën,

Met plannen die we denken te maken,

Lijkt het erop dat je er naartoe keert.

In feite is het zo dat het leven je wakker schudt,

Als het ware,

Bij je aanklopt en laat zien,

Kijk eens,

Dit ben ik echt.

Dit ben ik zonder een ik te zijn.

Dit is.

In die isheid.

Dat pure Zijn voorbij die Ik.

Het geeft zoveel.

Ruimte,

Ontspanning,

Rust,

Liefde,

Helderheid.

En daarvoor hoeft het dus niet helder te zijn,

Rustig te zijn.

Daarvoor hoef je je niet fijn te voelen.

Maar ik moet toch me gelukkig voelen.

Natuurlijk.

We verlangen allemaal naar een fijn gevoel,

Naar rust.

Maar zou het zo kunnen zijn dat die rust en dat fijne gevoel niet te vinden is in een speciale omstandigheid?

Zou het kunnen zijn dat die rust en die fijne ervaring altijd al aanwezig is.

En dan komen er vragen op,

Uiteraard.

Wat als ik heel veel fysieke pijn heb?

Wat als ik iets gruwelijks heb meegemaakt?

Is er op dat moment,

Wanneer je in dat soort situaties verkeert,

Is er dan een mogelijkheid om die rust te ervaren,

Die helderheid.

Misschien wat lastiger.

Zeker lastiger.

En tegelijkertijd is er ook een mogelijkheid,

Omdat je oefent in het leven,

Omdat je telkens weer aanhaakt op die liefdevolle bron,

Op dat niet-persoonlijke bewustzijn,

Dat er gelijktijdig,

Ook al is het zo moeilijk,

Ook al is het ondraaglijk,

Toch een bewustzijn ervaarbaar is.

Een soort haven waar je naartoe keert.

Als het ware iets waar die menselijke vorm op terug kan vallen.

En die herinnering in die momenten verschijnt als vanzelf.

Plotseling wordt er iets wakker te midden van gruwelijke situaties,

Van moeilijke situaties,

Van fysieke pijn.

Is er op dat moment toch een herinnering die naar boven komt en neemt op dat moment de pijn niet weg,

Maar geeft helderheid.

En die helderheid brengt op een bepaalde manier rust,

Is mijn ervaring.

Er wordt meer gekeken vanuit een andere dimensie,

Zo lijkt het.

Was aan het schalen.

Dan komt er een diepe ademhaling.

En is er wellicht op dat moment ook meer ruimte om verdriet en pijn en het gevoel van onmacht.

Te laten zijn en niet van weg te lopen.

Omdat in die situatie,

Op dat moment,

In dit voorbeeld,

Er een diep vertrouwen is.

Het vertrouwen dat de liefdevolle bron altijd aanwezig is.

Dat je dat bent.

Dat die liefde alles draagt.

Het is alsof de liefde stroomt,

Doorheen de pijn,

Doorheen de onmacht,

Het verdriet,

Wat er ook gaande is.

De liefde laat zich zien,

En niet die romantische liefde,

Maar liefde,

Onvoorwaardelijke liefde.

Helderheid,

Een heldere liefde,

Een pure liefde.

Liefde voorbij,

Het woord liefde.

Misschien herken je dit ook,

Heb je dit ook al mogen ervaren.

Ik wens het je.

Ik wens het iedereen.

Het kan ook zeker behulpzaam zijn om te weten dat het leven niet makkelijk is.

En niet vanuit het denken,

Maar vanuit een dieper weten dat het werkelijk niet makkelijk hoort te zijn.

Het toont zich overal.

En het is heel prettig als je weet dat het zo hoort te zijn.

Dan vecht je minder.

En zie je eerder dat het is,

Dat het ook zo hoort te zijn,

Dat het is zoals het is.

En doe je natuurlijk je best om weer te komen tot helderheid,

Tot rust.

Grijp je in daar waar nodig en is dat ingrijpen niet zo direct verbonden aan die persoon die denkt in te grijpen,

Maar ontstaat er een natuurlijke flow van handelen.

En soms natuurlijk niet.

Soms is er totale paniek en lijkt het allemaal geforceerd.

Ook dat is het leven zelf.

Door te blijven onderzoeken,

Door te blijven luisteren naar boodschappen als deze.

Ik zeg het altijd,

Zeker als je het al hebt gehoord,

Weet je dat ik ook dit vaak weer zeg.

Als we blijven oefenen,

Blijven luisteren of lezen en de informatie tot ons nemen.

Leren te luisteren voorbij de woorden.

Leren te zakken in het hart,

Zoals we dat in het begin van deze opname deden.

De gedachten,

De gevoelens,

De emoties te laten zakken in het hart.

Je zou kunnen zeggen dat het allemaal een voorbereiding is op wat ons ook nog te wachten staat en dat is het leven weer loslaten.

Het sterven.

Het onderzoeken van het leven en ook de dood draagt heel erg bij aan helderheid.

Vele wijze monniken spreken daar veel over,

Geven aan dat het zo ontzettend behulpzaam is om,

Wanneer we overgaan,

Helder te zijn,

Bewust aanwezig te zijn.

Je gaat toch anders kijken als je realiseert dat dit leven eindig is.

Zoals je misschien weet heb ik ook een cursus gemaakt daarover.

Omarm de dood en kom tot leven.

Deze is geïnspireerd op de lessen die ik zelf ontving van monniken,

Boeddhistische monniken.

Er is ook een Engelse versie van Embracing Life,

Death and Impermanence.

En zachtjes ontdekken dood en dood.

Vooral ook de zachtheid daarin,

Het onderzoek.

En het besef dat dit je laatste moment kan zijn in dit leven,

Dat brengt heel veel verwondering ook,

Heel veel dankbaarheid.

Het laat je zakken in je hart.

Als je weet dat het leven zomaar voorbij kan zijn.

Worden alle dingen waar je normaal zo veel belang aan hecht zachter,

Minder belangrijk.

En laat het leven vanzelf zien wat .

.

.

Als het waar echt belangrijk is.

Liefde.

Laten we een diepe ademhaling nemen samen.

Ah ja.

Ik wens je een hele fijne zachte dag.

En tot de volgende keer.

Heel veel liefs.