Het appelpitje

Een zacht verhaal over verdriet en verbondenheid

In dit ​r​ustgevende verhaal ontdekt een ​kind dat verdriet bij het leven hoort en dat niemand daar alleen in is.
Een liefdevol verhaal dat helpt om gevoelens toe te laten, zonder ze op te lossen of weg te duwen.

Voor kinderen van ±6–10 jaar die behoefte hebben aan rust, troost en een gevoel van samen zijn.

Transcript

Kijk weer of je goed ligt,

In je bed of wie weet doe je deze meditatie welzittend.

Het maakt eigenlijk niet uit als je maar een manier vindt om even rustig te kunnen luisteren.

Je kunt je handen naast je neerleggen of misschien vind je het fijn om je handen op je buik te leggen.

En adem dan even een paar keer diep in en uit.

Adem maar in door je neus en blaas maar uit door je mond.

Nog een keer,

Adem diep in en laat weer los.

En nog een keertje,

Adem weer diep in en laat weer los.

En nog een keer,

Adem weer diep in en laat weer los.

En laat je lichaam dan heel zwaar worden,

Alsof jouw lichaam een grote,

Zware zak met zand is,

Die rust op de grond.

En voel maar hoe je buik heel rustig op en neer beweegt.

Kun je dat voelen?

Dat is het ritme van jouw ademhaling.

Op de inademing gaat je buik meestal een stukje omhoog.

En op de uitademing laat je je buik weer zakken.

Je mag je ogen sluiten als dat goed voelt.

Ontspan je kaak en laat je tong maar zakken in je mond.

En probeer heel rustig in en uit te ademen door je neus.

En luister maar naar dit verhaal.

Er was eens een meisje.

En zij heette Kisha.

Kisha was erg verdrietig.

Haar verdriet voelde zo groot,

Dat haar hart er heel zwaar van werd.

Ze hoorde dat er een wijze vrouw was die mensen hielp als ze het moeilijk hadden.

Dus ze ging naar haar toe.

Kisha vertelde haar verhaal en de vrouw luisterde heel rustig.

En ze zei,

Ik kan je helpen.

Maar om jou te helpen heb ik iets van jou nodig.

Kisha vond het best en zei,

Ja,

Natuurlijk,

Wat heeft u nodig?

De oude vrouw vroeg haar om een appelpitje,

Dus zo'n klein bruin pitje dat in het klokhuis van appels zit.

Maar,

Zei ze er zacht bij,

Het appelpitje moet uit een huis komen waar nog nooit verdriet is geweest.

Kisha dacht even na.

Een appelpitje vinden,

Dat moest wel lukken.

Dus ze ging op pad.

Bij het eerste huis klopte ze aan.

Zou ik een appelpitje mogen hebben?

Vroeg ze.

Maar alleen als hier nog nooit verdriet is geweest.

De mensen in het huis keken elkaar aan.

Verdriet,

Zeiden ze.

Ja,

Dat kennen wij wel.

Verdriet hebben we wel gehad.

Dus Kisha ging naar het volgende huis.

En nog één.

En nog één.

Overal waar ze kwam,

Hadden mensen hun eigen verhalen.

Over missen,

Over verliezen,

Over pijn,

Over moeilijke momenten,

Over eenzaamheid,

Over gepest worden,

Noem maar op.

Langzaam voelde Kisha dat ze niet meer zo alleen was.

Ze merkte dat haar adem wat rustiger werd.

Niet omdat het verdriet weg was,

Maar omdat ze begreep dat verdriet bij het leven hoort.

Dat iedereen verdriet meemaakt.

Dus ze besloot terug te gaan naar de oude vrouw.

Zonder appelpitje.

De wijze vrouw lachte vriendelijk en zonder iets te zeggen,

Wist Kisha.

Als iedereen soms verdriet heeft,

Dan hoeft niemand het alleen te dragen.

Iedereen heeft wel eens verdriet.

Dat betekent niet dat er iets mis is met jou.

Het betekent dat je een mens bent.

En als je weet dat anderen dit ook voelen,

Wordt het verdriet een klein beetje lichter.

En blijf nog even rustig zitten of liggen.

En voel jouw adem,

Die beweging in je buik.

Namasté