Zachte Ontmoetingen | Deel 5 : Yvonne

Hoi lieve Yvonne,

Dankjewel voor jouw prachtige reactie weer,

Zo mooi en persoonlijk schrijf jij ook.

Ik vind het mooi om te delen wat je schrijft,

Zodat anderen hier ook van weer kunnen leren en ook kunnen inzien dat we allemaal,

Ja op een bepaalde manier toch,

Ons niet helemaal altijd waardig voelen,

Twijfelen.

Ook ik,

Yvonne,

Weet dat deze Ruben,

Misschien heb je het al eens gehoord in een van de opnames,

Ik heb dat ook,

Ook nog tot de dag van vandaag wel eens,

Minder dan voorheen,

Jezelf niet goed genoeg vinden en zeker tot ongeveer mijn 35ste was het altijd zoeken wat dat betreft en heel erg verlegen zijn,

Niet durven spreken,

In groepen bijvoorbeeld,

Totdat daar die spirituele zoektocht begon en er meer en meer helderheid kwam en eigenlijk,

Zeker op het moment waarop het heel duidelijk werd dat in een kort moment van verstilling alles oké is,

Vanaf dat moment is er heel veel gaan shiften in mijn leven.

Zo werd het plotseling mogelijk om wel voor groepen te spreken,

Voor meerdere mensen,

Daarin te ontspannen,

Omdat er heel duidelijk geweten werd vanaf dat moment dat er altijd,

Hoe zenuwachtig ik ook zou zijn,

Hoe bang ook,

Er altijd weer een moment zou komen dat er even rust kwam,

De gedachten als het ware konden stoppen,

De angst door het lijf kon razen en natuurlijk weer een nieuwe gedachte kwam,

Ja,

Maar oh,

Wat spannend,

Wat spannend,

Ik wil hier weg,

Bijvoorbeeld.

Maar daar kwam,

Doordat ik die beoefening deed in mijn leven op dat moment,

Kwam er weer een opening,

Een herinnering om volledig te stoppen,

Niets te interpreteren.

Ja,

Dat is fantastisch geweest,

Want daarmee is er zoveel meer mogelijk geworden voor die Ruben,

Die al diep van binnen wist dat hij heel graag deze boodschap zou willen uitdragen,

Maar dat tot die tijd nog niet durfde,

Daarmee in de knoop zat,

Totdat die knoop elke keer even los kwam en er een diep vertrouwen ontstond dat wat er ook gebeurt in het leven,

Dat dat oké is,

Dat dat een perfecte expressie is van alles.

Dus ook wanneer er nu in mijn leven,

Als het ware,

Een knoop ontstaat,

Ook dan ontstaat er telkens weer een kort moment van verstilling,

Van verzachting,

Van helderheid.

Ja,

En ontstaat die zucht als vanzelf.

Ik heb het al vaker aangegeven in verschillende bijeenkomsten en cursussen,

Dat het vergelijkbaar is met het leren rijden van een fiets,

Dat wanneer je een tijdlang dat oefent,

Je op een gegeven moment als vanzelf die fiets opstapt ook niet meer erover nadenkt.

Dat werkt ook zo met die korte momenten waarop je telkens ontspant en verzacht,

Door te luisteren,

Dat is dat fietsen in dit geval,

Door telkens weer iemand te horen,

Die aangeeft,

Nu ook weer Yvonne,

Of als je ook luistert naar deze opname,

Nu ook weer is dat moment daar,

Hier,

Kunnen we even ontspannen,

Verzachten,

Van de gedachte een kort moment weggeven,

Doe dat maar eens.

En dan zijn er nog sensaties in het lijf,

Gevoelens,

Emoties,

En dan zijn er nog sensaties in het lijf,

Gevoelens,

Emoties.

En als je daar even keer op keer geen woorden aan geeft,

Dan kun je wat meer zakken in die ruimtelijke ervaring,

Waar eigenlijk niets werkelijk een probleem is.

En in sommige gevallen is dat lastig,

Natuurlijk wanneer er heel erg lichamelijke pijn is,

Of een diepzware depressie,

Als die mind heel onrustig is en maar niet lijkt te stoppen.

Op die momenten kan het heel lastig zijn om werkelijk te ervaren dat iets in het leven altijd oké is.

Het is misschien goed om mee te nemen dat die rust en die openheid als vanzelf weer zal ontstaan,

Omdat alles komt en gaat.

Vandaar ook deze cursus om arme dood en kom tot leven,

Waarin we mogen ervaren dat het leven vergankelijk is,

En dat die vergankelijkheid klopt,

Dat het weinig zin heeft om daartegen te vechten.

Het is heel mooi als je op een gegeven moment meer en meer in je leven,

Zelfs ook en juist,

Die gedachten die telkens weer zo ons naar beneden lijken te halen,

Als daar helderheid in komt en dat dat ook niet meer gezien wordt als een probleem.

Ook die negatieve gevoelens niet meer worden gezien als een probleem,

Boosheid of angst,

Verdriet.

Het is echt heerlijk als dat er helemaal kan zijn en mag zijn en ook niet veroordeeld wordt.

En zelfs als het weer veroordeeld wordt,

Dat daar ook weer een duidelijkheid in komt,

Dat veroordelen ook prima is.

Het is oké,

Het is oké,

Kom maar.

Ik heb weleens aangegeven dat het soms heel behulpzaam is om ermee te gaan liggen op bed,

Als er een drukke mind is,

Om al die gedachten uit te nodigen,

Al die gevoelens,

Al die beelden die langskomen te vergroten,

En tegelijkertijd die herinnering vers te houden dat iets in het leven altijd oké is,

Niet veranderd,

Onaangetast is,

En altijd zal blijven.

En wat daarbij ook kan helpen is even toch een briefje naast je neer te leggen waarop staat ik ben onveranderlijk.

Mijn essentie is liefdevol,

Zacht,

Iets in die woorden,

Iets waar je naar uit kunt reiken als je op bed ligt en alles toelaat en het wordt toch iets te spannend dat je weet,

Ah,

Ik kan dat even pakken om te lezen.

Heeft mij in mijn leven erg vaak geholpen om op die manier door dingen heen te gaan,

Me voor te stellen,

Als ik angstig was om bijvoorbeeld te spreken voor een groep in de periode dat dat net zo begon,

Stelde ik me voor dat ze bijvoorbeeld met rotte tomaten naar me gooiden,

Dat niemand enthousiast was,

Dat mensen me aan het uitlachen waren,

En terwijl ik daar lag op bed was er die mogelijkheid om het volledig door me heen te laten stromen,

Omdat daar diep geweten werd dat die essentie zo fantastisch,

Liefdevol en rustig is.

Jouw bericht zal ik dadelijk voorlezen.

We draaien het deze keer iets om,

Ook dat ontstaat als van zelf.

En als je luistert naar deze opname en je bent geen Yvonne,

Probeer je dan eens te openen voor deze fijne boodschap die Yvonne deelt,

De eerlijkheid die verwoord wordt.

Ja,

Ik denk dat we daar allemaal van kunnen leren en kunnen zien dat we als mens,

Zoals je dat ook gaat beschrijven,

Zo stoeien met dezelfde dingen.

Het is mooi om dat te delen met elkaar en daar de rust voor te nemen,

En op die manier met elkaar in contact te komen,

En met onszelf,

En met name aan dat gevoel die ik te zijn,

Dat persoontje,

Als we daar meer en meer in kunnen openen en kunnen zien dat daar,

Als het ware,

Iets aan vooraf gaat,

Dan komt daar ruimte in ons leven en komen we meer in die natuurlijke stroom van het leven terecht.

Dat is fantastisch in mijn ervaring.

En dan lopen we weer vast en dan voelen we ons weer wat vrijer,

Komen er weer uitdagingen op ons pad,

Voelen we ons plots weer erg van slag.

Zo gaat dat op en neer,

Die vergankelijkheid is daar zo duidelijk merkbaar.

Ik zal het nu gaan voorlezen en eindigen met een paar minuten stilte,

Zodat we met elkaar weer op die manier kunnen zakken en genieten van alles wat het leven zich toont.

Dankjewel Alphastifonne en jij ook die luistert.

Fijn om op deze manier weer even hier aanwezig te zijn en te ervaren dat we zijn,

Want ook dat vergeten we nogal eens.

Die drukke,

Denkende gedachten maken in mijn ervaring toch dat we ons niet vaak dat realiseren.

Ah,

Ik ben hier,

Wat mooi.

Ah,

Iets is,

Zelfs als weer een volgende gedachte komt,

Dat wat niet denkt,

Is er al.

En is zo prachtig en wonderlijk aanwezig.

En ook dat wonderen lees ik ook hier in de tekst van Yvonne.

Yvonne,

Je schrijft,

Lieve Ruben,

Dankjewel voor jouw reactie in de vorm van gesproken audio.

Dat maakt het erg persoonlijk,

Mooi is dat.

Ik merk dat het mij ook weer inspireert omdat ik voel dat het vanuit het hart ontstaat,

Dat jij je intuïtie bent gaan volgen en ik kan horen hoe bevrijdend dat is.

Ik merk bij mezelf zo vaak nog angst om iets niet goed genoeg te doen of te zeggen,

Waardoor ik in mijn hoofd in plaats van mijn hart terechtkom.

Pff,

Schrijf je,

Dan komt twijfel,

Somberheid en zwaarte om de hoek kijken met vele kritische stemmen.

Het proces om met vergankelijkheid bezig te zijn doe ik dan ook niet goed genoeg,

Tussen aanhalingstekens.

Wat is dat toch diep geconditioneerd in mij,

Maar ook in ons als menselijke vorm.

Angst onder ogen zien,

Welke gedaante het heeft,

Hoe het voelt in mijn lichaam en dan verzachten,

Ook nu.

Perfect willen zijn en mij imperfect voelen op momenten.

En weer mogen verzachten.

Eigenlijk is dat misschien wel sterven.

Het ego beetje bij beetje laten sterven.

En tussen haakjes zelf,

Liefde,

Toelaten.

Zelfliefde.

Zo mooi Yvonne,

Je eindigt nog met dank voor je prachtige bijdrage op IT vanuit een gevend hart.

En je schrijft nog dat je een vriendin ook hebt laten kennismaken,

Heel fijn,

En dat het voor haar ook ondersteunend en verzachtend is.

Mooi.

Ik denk dat heel veel mensen zich zullen herkennen in wat je schrijft Yvonne,

En ik vind het daarmee ook erg mooi om het hierbij te laten vandaag.

Angst onder ogen zien,

Welke gedaante het heeft,

Hoe het voelt in mijn lichaam en dan verzachten.

Niet één keer,

Maar telkens weer,

Ook nu.

Perfect willen zijn,

En mij imperfect voelen,

En weer mogen verzachten.

Eigenlijk is dat misschien wel sterven.

Het ego beetje bij beetje laten sterven en zelfliefde toelaten.

Ik wens je een hele fijne dag,

En ik hoor graag weer van je als het je uitkomt.

Mooi hoe dit mag ontstaan.

Laten we nog eindigen met een diepe ademhaling samen.

Ademhaling in,

En heel langzaam uit.

Dankjewel.

Ik zal deze opname ook weer posten als gratis opname op mijn profiel.

Het zal denk ik al de derde zijn,

In contact met jou,

Heel fijn.

Bedankt om ook heel veel andere mensen op die manier te inspireren.

En ook jij als je luistert nu,

Ik wens je ook een hele fijne,

Zachte en inspirerende dag.

Tot de volgende.

Ondertitels ingediend door de Amara.

Org gemeenschap