Wandelsessie 4: Lichtflitsen Van Hart Naar Hart

Inmiddels aangekomen op een verhaard stuk weg.

Naar de vogels fluiten.

Ja.

Zacht zijn.

Lettend op de ademhaling.

Minder geloven in alles wat je denkt.

En misschien wel niets meer geloven.

Dat is niet weten.

En vanuit dat niet-weten zakken in het weten.

Zou dat het zijn?

Die Dineke die mij daar laatst een vraag over stelde.

Dat niet weten.

Hoe zit dat?

Hoe kan dat helpend zijn?

Misschien ervaar je het wel nu ook,

Als ik even stilsta.

Dat wanneer je niets meer weet,

Stel dat je niets meer zou weten door middel van het denken.

Dan val je als het ware direct in eenheid.

In het leven zelf.

In dat wat we leven zijn gaan noemen,

Want ook dat is enkel maar een woord.

Dus ook dat woord leven en dat vallen in niets meer weten.

Direct valt het zoeken weg,

Want dat zoeken komt voort uit een willen weten.

Als je dus werkelijk kunt toelaten dat je niets meer weet.

Dan begeef je je als het ware direct op een hele rustige plek.

Die locatieloos is.

En dat niet weten als je daar een,

Zoals Muji zo mooi zegt,

In blijft marineren.

Hij geeft zo'n mooi voorbeeld van een slaapzak.

Ga nou in een slaapzak liggen en ga er lekker in liggen marineren.

En dat niet weten in dit geval.

.

.

.

Of met die vrouw.

Wat is werkelijkbaar?

Vanuit dat niet weten weet je alles,

Zou je kunnen zeggen.

Dan weet je dat dat wat je bent wetend is en enkel is.

En beweeg je weer voort in het leven.

Goed je een ander,

Zie je dat de ander een deel is van jezelf.

Niet van diezelfde,

Van de ik die je denkt te zijn,

Maar van het spel van het leven,

Die droom die we beleven.

Daarin dromen we afgescheiden te zijn.

Dan hebben we de mogelijkheid om daaruit wakker te worden.

Hallo.

Maar het is echt goed.

Dan wordt er gelachen,

Een vriendelijk daggezicht.

Het doet me herinneren aan een verhaal over een bijna doodseervaring,

Waarbij een jongen van zijn skateboard viel.

Een scriptboard,

Zo'n automatische die heel hard ging.

Een zwaar ongeluk waarbij hij niet meer ademde,

Zijn hartslag stopte en hij van bovenaf waarnam dat zijn vriend naar hem toe kwam rennen.

En hij zag van bovenaf dat de liefde van die vriend voor hem licht gaf.

Vanuit die vriend werd er licht gebracht naar het lijf wat daar op de grond lag.

Zo duidelijk weer dat licht,

Die liefde die we zijn.

En dat licht,

Vermoed ik,

Is ook waarneembaar wanneer we een ander,

Heel vriendelijk gedag zeggen.

We zullen het zelf niet allen zien.

Sommige mensen misschien wel hier op aarde,

Die daar gevoelig voor zijn.

Een mooi voorbeeld van hoe het leven uit licht bestaat en liefde zijn.

Alleen al ook een mooi beeld.

Om mee te nemen als je volgende keer iemand tegenkomt en aardig begroet,

En je voelt ook die aardigheid terugkomen,

Te bedenken dat er op dat moment licht wordt overgedragen van de een naar de ander en andersom.

Hier zijn weer schapen bij de schaapskooi in Rheden.

Sommigen mochten blijkbaar niet de wei op.

Oh god,

Wat een mooie plek hier!

Waar één grote boom lijkt te staan,

Maar niets is wat het lijkt.

Dat zijn 1,

2,

3,

4,

5,

6,

7 boomstammen die één boom lijken te vormen.

Daar liggen de schapen ook vaak in de schaduw.

En de voeten weer.

Misschien hoor je ze wel.

Het kan zijn van niet,

Vanwege de bewerking van deze opname.

Voor de rust zou het zomaar kunnen zijn dat ik de achtergrondgeluiden wat meer eruit haal.

Dat gaat nog onderzocht worden,

Waarschijnlijk,

Afhankelijk van hoe het leven wil,

Omdat het beweegt allemaal.

Daar is de vergankelijkheid weer.

Door ook vandaag weer te luisteren naar deze opname of naar andere opnames.

Zal het wellicht ook in jou leven?

Wat meer naar boven komen om de vergankelijkheid te onderzoeken.

Je te beseffen dat het leven niet altijd verloopt zoals je denkt dat het verloopt.

Ook al weet je dat,

Toch vergeet je dat.

Je vergeet het als mens.

Dat het zomaar anders kan worden.

En het is zo fijn als je kunt rusten op momenten dat het plotseling anders wordt.

En op dat moment.

.

.

Naar de ademhaling gegaan wordt automatisch,

Of in mijn geval,

En vele boeddhisten,

De woorden Bhutto,

Bhutto,

Bhutto opkomen.

In situaties van paniek,

Stress.

Een helderheid ontstaat.

De aanschouwer als het ware ingeschakeld wordt.

Altijd als het ware.

Want dat wat aanschouwt,

Gek genoeg,

Is altijd wetend,

Altijd aanschouwend zou je kunnen zeggen.

Zonder te kijken.

Ja,

Ja.

Het wordt steeds interessanter.

Het mysterie van het leven.

En laat ook dat alles weer los.

Al die woorden.

Al die geluiden.

Daar schoot weer een lichtflits van hart naar hart.

Langs een bijzonder huis.

Met twee.

.

.

Ik denk adelaars,

Maar het kunnen ook wel eens uilen zijn.

Studio nummer 11.

Mochtal.

Daar wordt net wat gestart.

En mijn machine.

Langzaam wat meer in de bewoonde wereld.

Richting het station van Rheden.

Om vervolgens als de trein vertrekt in vijf minuten weer terug te zijn.

Indieren.

Voor mij nog een kwartiertje wandelen.

Richting huis.

Mocht je ooit deze fantastische NS-route wandelen.

Dan kun je bijvoorbeeld de auto beschetsen in dieren of in reden.

Afhankelijk van hoe je in wilt lopen,

Of in het veld zelfs.

Want ook daar kun je,

Dat is een iets langere wandeling.

Naar toe via de bochtjes.

En dan ben je zo weer terug.

Bij de auto of misschien wel bij de trein als je met de trein bent gekomen.

Of de fiets.

Hoe dan ook.

Een fijne manier om lange wandelingen te maken.

Veel gelegenheid ook onderweg om wat te eten of te drinken,

Mocht je daar behoefte aan hebben.

Ik vind het altijd fijn om door te wandelen en zelf een boterham of een appeltje mee te nemen.

Om in de natuur te blijven.

Soms als ik met een vriend of vriendin lang wil,

Dan is dat wel eens anders.

Maar ook die momenten zijn soms fijn om te onderzoeken,

Van is het nu nodig?

Om naar een restaurant of café te gaan,

Draagt dat echt bij.

Natuurlijk weer als dat je hoogste gevoel van gelukzaligheid geeft.

Volg het.

Achancha,

Seha,

Ahan.

Zo schrijf je dat.

Dit is de leraar van vele monniken die inmiddels over de hele wereld allerlei kloosters hebben opgericht.

Ajahn Chah zei tegen zijn leerlingen,

Don't get too attached to taste.

Dat vond ik zelf ook wel behulpzaam om te horen.

Hij zei dat op het moment dat een van zijn leerlingen zei dat hij de reis wel erg eenzijdig vond en er niet iets bij zat al wekenlang.

Er wordt gelachen hier op de achtergrond.

Ik ga even de opname pausen.

Niet omdat er gelachen wordt.

Maar weet je wat,

Ik loop even langs de mensen terwijl ik hem laat draaien.

Er is momenteel nog wel druk hier.

Ik kom dadelijk op een wat rustiger stuk terecht.

De weg is ingekomen.

Hallo.

Oh,

Dat is ook wel fijn dan.

Allemaal lichtflitsen weer,

Van hart tot hart.

Kom hier Woody.

Hier staat een prachtige moestuin in bloei.

Bij het bezoekerscentrum.

VVV,

Fietsverhuur,

Brazilië.

En de start van verschillende wandelroutes.

En daar komt weer een grenspad.

Ik geloof dat mijn hond hier.

.

.

Kijk eens,

Je mag even los.

Dat is fijn hè?

Al die tijd aan de riem.

Ik ga ze langzamerhand afronden.

Bijzonder om dit op deze manier te doen,

Een langere wandeling.

Ik weet dat ik destijds ook enorm heb genoten van het maken van verschillende cursussen in de natuur,

Zoals Navigating Intense Moments in Life.

En live forest sessions ook,

En nu eigenlijk doen dat bij je past.

En sowieso alle lossere meditaties vaak opgenomen in de natuur.

Dat is ook voor Ruben een manier om telkens zijn grootste geluk te volgen.

Dat wat hem het meest gelukzaam laat voelen is dit.

Het leven te onderzoeken.

Aan te haken op dat in het leven wat niet verandert.

Ja,

Mooi.

Laten we samen nog een diepe ademhaling nemen.

Haai.

En nog een diepe harenading in de laad.

En dan uit,

Langzaam,

Los.

En ik zou zeggen,

Laat alles wat vandaag gezegd is fijn los.

Er is nu in dit tijdloze moment weer een nieuwe mooie gelegenheid om te rusten.

Even in te checken.

Ben ik aan het doen wat ik het aller,

Aller,

Aller fijnst vind.

Is dat echt zo?

Misschien is dat niet zo.

Kijk dan eens of je binnen dat wat je aan het doen bent iets kunt toevoegen,

Bijvoorbeeld.

Dat is een flesje roof hoor.

Een paar uur iets moet gaan doen dat je niet zo fijn vindt.

Hoe kun je dat fijner maken en toch doen?

Misschien kun je een opname opzetten,

Één oortje in en met een ander oor luisteren,

Als dat nodig is.

.

.

.

Woordschappen doen.

En je realiseren dat je telkens weer dat licht kunt verspreiden,

Die liefde.

Overal waar je gaat.

Het licht.

Vooropstellen in plaats van de denkende gedachten.

Als dat denken weer wat zwaarder wordt,

Wat negatiever.

Je ook weer realiseren dat het.

.

.

Fijn is om dat te onderbreken,

Iets te veroordelen.

Ook negatieve gedachten zijn helemaal oké.

Je hoeft niet streng te zijn.

Je hoeft het allemaal niet snel te verbeteren.

Je hoeft nooit iets te verbeteren.

Je mag helemaal zijn zoals je bent.

En je mag tegelijkertijd ook wensen dat je leven fijn mag gaan stromen en dat er veel positieve gedachten op gaan komen,

Telkens weer,

Moment na moment.

Je rust mag ervaren,

Inspiratie,

Liefde,

Zachtheid en licht.

Ja,

Denk nog maar eens aan die bol of aan die vorm,

Aan dat licht wat je tijdens de meditatie hebt mogen ervaren.

Misschien wel een nieuw inzicht hebt gekregen,

Een antwoord op je vraag.

Omringd door licht,

Beweeg je dadelijk weer door de dag.

Dat je hier liefdevolle aanwezig zijn mag.

Zegt die Ruben Bach.

Heel veel liefst,

Dankjewel voor het luisteren.

Reageer als je het fijn vindt,

Ik haf het al aan.

Tot een volgend tijdloos moment.

Heel,

Heel,

Heel veel liefst.

Woody is wel een eindje verderop.

Die voelt de vrijheid die ook hier wordt ervaren.

Ik hoop dat jij het ook mag ervaren.

Meer en meer vrijheid in je leven.

Hé,

Woody.