Bergmeditatie (MBSR)

Welkom bij deze bergmeditatie.

Kijk of je voor deze meditatie een plekje op de grond kunt vinden,

Op yoga mat of op een deken.

Je kunt op een kussen gaan zitten,

Een meditatiekussen of een gewoon kussen,

Waardoor je misschien nog iets comfortabeler kunt zitten.

En kijk of je de onderkant van je lichaam een stabiele basis kunt laten vormen,

Van waaruit je bovenlichaam zich opheft met een rechte rug.

En als het niet lukt om op de grond te zitten,

Kun je uiteraard ook op een stoel gaan zitten.

Voel hoe de basis van het lichaam plaats inneemt en het lichaam draagt.

Het hoofd staat recht op de nek en schouders,

Boven het hart zou je kunnen zeggen.

De schouders zelf zo ontspannen mogelijk.

Je kunt ze misschien even optillen en laten vallen.

Kijk of je je handen ontspannen kunt laten rusten in je schoot of op je bovenbenen.

En kijk of je houding iets van waardigheid en rust kan uitstralen.

En als je er klaar voor bent,

Dan kan je de ogen sluiten of de blik op de grond voor je richten en de aandacht brengen naar de beweging van de adem.

Merk op hoe de lucht die je inademt je longen vult en hoe je borst en buik reizen en dalen op het ritme van de adem.

Stel je dan in je fantasie een berg voor.

Denk er niet te lang over na.

Neem het beeld dat in je opkomt.

Het kan een berg zijn die je misschien kent van een vakantie,

Een reis die je hebt gemaakt,

Een berg waar je wintersport hebt gevierd,

Die je beklommen hebt.

Het kan een plaatje zijn uit je jeugd of een beeld van een berg dat gewoon zomaar bij je opkomt.

En neem de kwaliteiten van de berg in je op,

Zoals je hier nu zit.

Stevig,

Rustig,

Met je basis op de stoel of op het kussen en met een waardige houding.

Waardig zoals bergen ook zijn.

Stevig,

Onwankelbaar.

En je voelt je als het ware veranderen in de berg die je net in je fantasie voor je zag.

Zie eens hoe onbewegelijk en massief de berg is.

En hoe prachtig.

Of je nu van dichtbij kijkt of van veraf.

Dat mooie,

Dat heeft iets te maken met wat bij alle bergen hoort.

Iets universeels van berg zijn,

Zou je kunnen zeggen.

Kijk nu of je je een kunt voelen met de berg,

Zodat jij die berg wordt.

Je hoofd is de top,

Je schouders zijn de flanken en je zitvlak en je benen worden de basis van de berg.

De basis is je kussen op de grond of in je stoel.

Misschien kun je voelen dat je lichaam iets van de kwaliteiten van de berg aanneemt.

Zoals je hier nu zit.

Rechtop reizend,

Stil,

Waardig.

Je zit als een stevige,

Rustige berg.

Er zijn geen woorden meer bij,

Geen gedachten.

Je bent helemaal aanwezig.

En terwijl je zo zit,

Word je je bewust van het feit dat als de zon door de lucht reist,

Het licht en schaduwen en de kleuren veranderen,

Vrijwel van moment tot moment,

In de granieten stilte van de berg.

Nacht volgt dag en dag volgt nacht.

De nachtelijke hemel vol met sterren,

De maan en dan het opnieuw opkomen van de zon.

Door dit alles heen is de berg gewoon en ervaart voortdurend verandering,

Op elk moment,

Maar blijft altijd gewoon zichzelf.

De berg blijft stil en onbewegelijk,

Terwijl de seizoenen in elkaar overvloeien en terwijl het weer van moment tot moment en van dag tot dag verandert.

Kalmte omvat elke verandering.

Zomers bijvoorbeeld is er misschien geen sneeuw op de berg,

Misschien alleen op de top en de zinderende hitte slaat neer op de flanken.

De zon schijnt in haar volle kracht.

De dieren zoeken schaduw tussen de bladeren van de bomen en wandelaars swoegen zich een weg omhoog met het zweet op het voorhoofd.

En dan in de herfst,

Wanneer er prachtige kleuren rondom de berg te zien zijn,

Oranje,

Geel,

Rood,

Bruin en groen van alle verschillende bladeren.

En wanneer de regen en de storm neerslaat op de berg,

Ook dan is die berg zichzelf en is die berg gewoon berg.

En in de winter,

Wanneer de berg bedekt is met misschien een dikke laag sneeuw en ijs en de koude wind om de flanken heen waait.

Of misschien is het wel een drukte van je welste met wintersporters die om de berg heen zich zagen.

En de berg die is gewoon berg in elk seizoen.

In de mist,

Als er wolken om de berg heen zijn,

Tijdens hagelbuien of wanneer het stortregend.

En mensen komen misschien de berg bekijken en spreken over de pracht van de berg.

Of ze zijn teleurgesteld.

Omdat ze de berg niet kunnen zien,

Misschien is het seizoen niet juist en het weer slecht.

En het maakt de berg allemaal niks uit.

Die blijft altijd zichzelf.

Het maakt de berg niet uit of je gezien wordt.

In de zon,

In de wolken,

In gloeiende hitte of ijzige kou.

De berg is er gewoon en is zichzelf.

Onwankelbaar,

Massief,

Stil en rustig.

En als de lente dan komt en de vogels weer gaan fluiten en eieren leggen en de bladeren weer groeien aan de bomen,

De knoppen van de bloemen uitkomen en de sneeuw smelt,

De berg blijft gewoon zichzelf en blijft er gewoon zijn.

Onbewogen door al het leven wat zich op de oppervlakte afspeelt.

Op dezelfde manier kunnen wij in meditatie leren de berg te ervaren.

En dan kunnen we dezelfde onwankelbare stilte en geworteldheid bellichamen,

Te midden van alles dat verandert in ons eigen leven,

Of het nu over seconden,

Uren of jaren gaat.

In ons leven en in onze meditatiebeoefening ervaren we continu verandering.

Ons denken verandert,

Ons lichaam verandert,

Onze emoties veranderen,

De wereld om ons heen verandert.

Ook wij hebben onze eigen periode van licht en donker,

Onze momenten van kleur en sprankel en onze momenten van somberheid.

Zo ervaren we stormen,

Soms mild,

Soms krachtige stormen.

Stormen in de buitenwereld en in onze eigen geest en lichaam.

En worden we geteisterd door harde wind,

Kou en regen.

En doorstaan we periodes van somberheid en pijn,

Evenals de momenten van vreugde en hoop.

Door de berg te worden in onze meditatie,

Kunnen we ons verbinden met de kwaliteiten van de berg,

Kracht en stabiliteit.

En kunnen we deze overnemen.

Zo kunnen we de bergenergie gebruiken om ons te ondersteunen,

Om zo elk moment met opmerkzaamheid,

Gelijkmoedigheid en helderheid tegemoet te treden.

Dat kan ons helpen om in te zien dat onze gedachten en gevoelens,

Onze zorgen,

Onze emotionele stormen en crisis,

Zelfs de dingen die ons overkomen,

Ze komen en ze gaan.

Net zoals het weer op de berg.

We hebben soms de neiging om het allemaal persoonlijk te nemen.

Maar in essentie is alles onpersoonlijk.

Het weer van ons eigen leven is er niet om te ontkennen.

Het is er om geëerd,

Gevoeld en gekend te worden voor wat het is,

En in bewuste aandacht ontmoet.

En door het op die manier te leren kennen,

Zorgt dat voor een diepere stilte en wijsheid.

En dit is wat bergen ons kunnen leren,

Als we maar komen tot diep luisteren.

Dus als je voelt dat je de kracht en stabiliteit van de berg in jou aanwezig hebt,

Dan kan je het beeld van de berg van tijd tot tijd gebruiken in je meditatiebeoefening,

Om jezelf eraan te herinneren wat het betekent om aandachtig te zitten,

Met vastberadenheid en opmerkzaamheid,

In ware stilte.

En zo kan je nu verder gaan met deze meditatie,

In de resterende tijd,

In stilte,

Van moment tot moment,

Totdat je het geluid van de bel hoort.