Kikker Van Annet Schaap

Kikker is een herschreven sprookje met een verrassend einde. Het is met humor geschreven en geïllustreerd door Annet Schaap. In haar verhalen worden traditionele en stereotiepe genderrollen meer dan eens omgekeerd. Dit is één van de 7 sprookjes uit De Meisjes. Ze zijn voor alle leeftijden, waarbij de subtiele humor vooral door volwassenen, maar naar ik in de andere recensies lees ook door kinderen zal worden opgepikt! Veel luisterplezier!
Annet Schaap heeft me zelf toestemming gegeven om het verhaaltje in te spreken. Het plaatje van de kikker is met toestemming van Vecteezy gebruikt.

Transcript

Dit keer een wat korter,

Nieuw,

Hedendaags sprookje uit het boek De Meisjes van Arnette Schaap.

Deze heet Kikker en deze is ook weer geschikt voor grote en kleine kinderen.

Kikker.

Het meisje is hem natuurlijk nog steeds heel dankbaar dat hij haar gouden bal uit de vijver heeft gevist.

Natuurlijk mocht hij toen bij haar aan tafel zitten,

Van haar bord mee eten en uiteindelijk liet ze hem zelfs bij haar in bed slapen.

Eerst lag ze nog helemaal bij de rand om hem zo min mogelijk aan te raken,

Maar toen ze in de nacht als vanzelf naar elkaar toe waren gerold,

Heeft ze hem uiteindelijk ook maar gezoend met haar ogen stijf dicht en haar lippen vooruit.

Het was lang niet zo vies als ze dacht,

Maar het heeft ook niet veranderd.

Misschien is één keer wel niet genoeg,

Kwaakte hij en ze kusten hem nog een paar keer.

Of misschien moet je het liever doen.

Je moet het echt menen hoor,

Anders werkt het niet.

Ze deed haar best om het echt te menen,

Maar zo lief als ze kon.

Ik vind het ook vervelend,

Zei hij.

Het ligt vast aan mij.

Hij keek er heel treurig bij.

Misschien heb ik gewoon meer tijd nodig.

Ze lieten er wat dagen overheen gaan en nog een paar dagen.

Ze zette de wekker stelkens een uur verder en als hij afging zoende ze.

En dan wachten ze samen zo geduldig als ze konden.

Maar er gebeurde niets.

Ja,

Nou heb ik het gevoel dat het moet,

Zei hij,

En dan kan ik het niet meer.

Dwing me nou niet.

Ze probeerden hem niet te dwingen.

Ondertussen had hij elke dag mee met wat de pot ook maar schafte.

Dronk hij pilsjes met haar vader in de twee grote stoelen bij de haard.

Daar vertelden ze elkaar grappen en boerden om het hardst.

Hij hielp haar moeder met de afwas zo goed als maar lukte met die grote theedoek in zijn pootjes.

Soms plonste hij midden tussen de kopjes in het water.

Daar schrok ze iedere keer opnieuw van en moest iedere keer opnieuw ook weer lachen om dat gekke beest.

En elke middag ging hij uitgebreid in bad.

Hij zei dat dat hielp.

Ik voel dat ik nu echt begin te veranderen,

Liefje,

Zei hij dan.

Zie je het?

Dan knikte het meisje.

Ja,

Misschien een beetje.

Ze probeerde echt om het ook te zien,

Maar ze zag het niet.

Het was ook niet zo.

Hij was een kikker.

Een kikker.

Een kikker.

Wel een aardige kikker toch,

Zei haar moeder.

Ik zou me er maar niet te druk om maken.

Maar ik wil geen kikker,

Zei het meisje.

Ik wil dat hij een prins wordt.

Dat heeft hij beloofd.

Ach,

Mannen beloven zoveel,

Haar moeder zuchtte even met een blik op de kamerdeur.

Maar als je er echt niet aan kunt wennen,

Ga een keer naar mijn zus.

Die heeft van veel dingen verstand.

Tja,

De tante van het meisje schonk haar een kopje groene thee in.

Een kikker is een kikker,

Daar valt niet zoveel aan te doen.

Maar ik wil geen kikker,

Zei het meisje.

Goed,

Dan kunnen er verschillende dingen gebeuren.

Of hij verandert toch nog op een dag.

Niet heel waarschijnlijk,

Maar het kan.

Je hebt hem echt genoeg gezoend?

Het meisje knikte.

Van voor naar achter?

Van links naar rechts?

Oh ja,

Zei het meisje.

En hoe was dat?

Hoe was dat?

Mislukt,

Wilde ze zeggen.

Na elke zoen had ze haar ogen open gedaan en had weer niet gezien wat ze hoopte te zien.

Maar het zoenen zelf,

Breed,

Bekkig,

Groen,

Zacht ook wel.

De rest van hem was veel te klein natuurlijk,

Maar zijn bek,

Zijn mond was precies goed.

Wat is dat lachje?

Vroeg tante,

Die altijd alles zag.

Het meisje haalde haar schouders op.

Nou,

Of dat,

Zei tante,

Dat kan ook gebeuren.

Je gaat aan hem wennen.

Er zijn nadelen aan een kikker als echtgenoot,

Maar er zijn ook zeker voordelen.

Ja,

Maar,

Begon het meisje,

Ik wou een prins.

Ach,

Prins,

Prins.

Heb je wel eens een prins van dichtbij gezien?

Het meisje schudde haar hoofd.

Ja,

Maar ze zijn niet groen,

Zei ze,

Want dat wist ze heel beslist.

De meeste niet,

Dat is waar.

En ze zijn niet zo klein,

Met zo'n brede bek.

Nou,

Ach,

Alles komt wel voor.

Tante liefst opgewekt in haar kopje.

Maar goed,

Als je er echt niet overheen kunt stappen,

Dan moet één van jullie maar gaan.

Gaan?

Ik zou zeggen jij.

Ik?

Tante knikte.

Mannen,

Kikkers,

Zijn nogal huisgebonden.

Maar,

Daar had het meisje niet op gerekend.

Is er niet,

Ja,

Dacht,

Misschien een spreuk of zo,

Of een pilletje?

Voor dat soort dingen bestaan geen pilletjes,

Zei tante.

Geen pilletjes,

Geen kortere weggetjes.

Het leven is nu eenmaal geen sprookje.

Niet,

Vroeg het meisje.

Elke dag bed opmaken,

Tas inpakken en gaan,

Dat is het wel zo'n beetje.

Heb ik gelijk,

Of heb ik gelijk?

Ja,

Maar ik dacht.

.

.

En nu weer ophoepelen,

Nichtje.

Ik heb meer te doen vandaag.

Maar,

Spartelde het nichtje nog even tegen.

Als ik daartoe,

Als ik ga,

Vind ik er dan wel eentje.

Een wat?

Een prins?

Ach,

Vast wel.

Tante dronk haar kopje leeg.

Als je maar goed genoeg zoekt.

Dus de volgende ochtend maakte het meisje haar bed op,

Pakte haar tas in,

Gaf de kikker een zoen,

Wat niets uithaalde,

En ging.

Haar gouden bal nam ze mee.

Onderweg keek ze goed om zich heen.

Bij het zien van de meeste mannen liep ze snel verder,

Maar bij sommigen aarzelde en keek ze wat beter.

Als het haar beviel wat ze zag,

Liet ze,

Expres onhandig,

De gouden bal uit haar handen vallen.

Die bonkte op de tegels en rolde verder,

De stoep over of de goot in.

Ze slaakte er een meisjesachtig gilletje bij,

Keek lief en wat hulpeloos,

En wachtte op wat zich ontvouwde.

De meeste prinsen zagen de bal niet.

Druk als ze waren,

Met op hun telefoon kijken of aan zichzelf denken.

Een paar bukte zich even en legde het meisje met een zwiep van hun haren de bal weer in handen.

Uitkijken,

Schatje,

Mompelde ze.

Blijkt me een duur ding.

En weg waren ze weer.

Eén prins gaf de bal midden in een stuiter een schopje,

Balanceerde hem even op zijn knie,

Tikte hem een paar keer van voet naar voet en schoot hem toe met een keurig poogje precies in haar hand.

Hij keek om zich heen,

Alsof hij applaus verwachtte.

Maar toen dat niet kwam,

Rende hij door op zijn glimmende sneakers.

Ze gaf de bal een extra harde,

Boze set bij de volgende prins.

Hij rolde de stoep af de weg over en verdween tussen het verkeer.

De prins aarzelde geen moment en rende hem achterna.

Hij slaalde soepel tussen auto's en bussen door.

Wat een held,

Dacht het meisje blij.

En bleef verwachtingsvol staan.

Maar hij kwam niet meer terug en haar bal ook niet.

Teleurgesteld ging ze op de stoep zitten.

Geen bal,

Geen prins.

En het werd al laat ook.

Ik geloof dat deze van jou is,

Zei iemand.

Ze keek op en daar stond een man met haar bemodderde bal in zijn hand.

Ik ben de onverlaat ogenblikkelijk achterna gerend en heb hem voor je uitgeschakeld.

Vreselijk dat zoiets voorkomt,

Zo'n lief mooi meisje bestelen.

Een schande is het.

Hij poetste de bal schoon met de slip van zijn overhemd.

Dat kwam onder de modder te zitten,

Maar wat gaf dat.

Hij had grote bruine ogen,

Prachtige wimpers,

Een lieve mond en hij was niet groen.

De prins hielp haar overeind.

Haar hoofd kwam precies tot aan zijn schouder,

Zoals dat hoort.

Een meisje met een gouden bal.

Een mooie stem had hij ook,

Lijkt wel een sprookje.

Het cafeetje waar hij haar mee naartoe nam was vol vriendelijk gerinkel van kopjes en lepeltjes.

Beschave stemmen spraken zacht met elkaar en door de boksen klonk zoete vioolmuziek.

Het meisje en haar prins zaten met hun hoofden dicht bij elkaar.

Hij tingelde zijn kopje tegen het haar.

Wat wil een man nog meer,

Glimlachte hij.

Goeie koffie,

Prachtig gezelschap.

Lekker koekje ook,

Knabbelde het meisje.

Oh,

Ik eet nooit suiker.

De prins kreeg iets strengs in zijn stem.

Zou jij ook niet moeten doen,

Liefje?

Ja,

Nee,

Dat is wel zo.

De meisje legde gauw de rest terug op haar schoteltje.

In haar koffie zat ook suiker,

Anders lustte ze het niet.

Maar gelukkig had hij het niet gezien.

Hij keek haar diep in de ogen.

Weet je,

Zei hij zacht,

Eigenlijk.

.

.

Eigenlijk wat,

Zoemde het meisje.

Eigenlijk zou je je haar los moeten laten hangen.

Dat zou je echt prachtig staan.

O ja,

Ik vind het wel fijn in een staart.

O nee,

De prins liet haar lokken door zijn vingers gaan.

Een vrouw moet lang haar hebben,

Dat over haar schouders valt als een waterval.

Zacht trok hij het elastiekje eruit.

Klittig en verknoopt vielen haar haren naar beneden.

Ze kantte zich al wat netter met haar vingers.

Ik heb de hele dag in de uitlaatgassen gestaan,

Zei ze.

Het zit heus niet altijd zo.

Een beetje knippen zou wel goed zijn,

Sprak de prins.

Wengbrauwen misschien,

Wat bijpunten misschien.

Die zou zo mooi kunnen zijn als je wilde.

Oh,

Zei het meisje,

Bedankt.

Ik neem je wel mee naar mijn kapper,

Goed?

En ik koop een nieuw jurkje voor je.

Wat is er mis met dit?

Niks,

Nou ja,

Kom,

Laten we het niet over dat soort dingen hebben.

Denk je ook niet dat het voorbestemd is dat we elkaar hebben ontmoet vandaag?

Het lijkt wel een sprookje.

Het leven is geen sprookje anders,

Hoorde het meisje zichzelf zeggen.

Niet,

Zei de prins verbaasd.

Elke dag bed opmaken,

Tas inpakken en gaan,

Dat is het.

Wat prozaïes,

Meisje.

De prins schoos zijn stoel een stukje achteruit.

Het snerpte over de gladde vloer.

Ach,

Ze wou wel willen.

Maar ze wilde niet.

Hoe mooi zijn ogen ook waren.

Ze miste de trouwe blik van haar kikker.

Ze had niet eens echt afscheid van hem genomen vanochtend.

Misschien dacht hij wel dat ze niet meer terug zou komen.

Dat wilde ze opeens helemaal niet.

Ze pakte haar bal en haar tas.

Verzon een stamelend excuus.

De prins hield haar ook niet erg tegen.

In de voortuin kon ze haar vader al horen lachen.

De kikker kwaakte vrolijk mee.

Binnen rook het naar geroosterd brood en chocolademelk.

En keken drie paar ogen blij naar haar op.

Hallo,

Lieverd,

Zei haar vader.

Wat was je lang weg.

Ach,

Ze zette haar tas onder de kapstok.

Zo lang was het toch niet.

Het leek lang,

Zei de kikker.

Maar nu ben je weer terug.

Haar moeder stond op.

Ik ga eens aan het eten beginnen.

Zal ik helpen?

Hoeft niet.

Doe straks de afwas maar.

Dan droog ik wel af.

Haar kikker sprong op haar arm en vleide zich in het hoekje van haar elleboog.

Zullen we het dan voor het eten nog even proberen,

Kwaakte hij zachtjes.

Ik heb zo'n gevoel dat het misschien vandaag wel lukt.

Denk je ook niet?

Het meisje keek naar zijn groene lijfje,

Zijn brede bekje.

Nee,

Ze dacht eigenlijk van niet,

Maar ze glimlachte.

Laten we dat doen,

Zei ze.