De Spontane Podcast 8: Donkere Wolken Of Een Heldere Hemel?

Een hele goede morgen zonder zorgen hier,

Was het maar waar dat we in het leven zorgeloos kunnen bewegen.

Nu is dat wel een mogelijkheid,

Zo ervaar ik het althans.

Die zorgen die Ruben gekend heeft vroeger,

Die manieren van zorgen maken,

Die is totaal verdwenen.

Dat is heel prettig en ik hoor het ook terug van mensen die luisteren naar deze boodschap.

Dat er anders gekeken wordt naar het leven,

Waarmee ook de zorgen anders aanvoelen,

Zogezegd.

Wanneer je telkens weer even volledig stopt,

Ontspant,

Alle gedachten kort weggeeft en ervaart dat je hier bent,

Dat pure zijn,

Misschien kun je dat nu eventjes toelaten.

De gedachten een kort moment weggeven en dan ontstaat als vanzelf die diepe ademhaling.

En in dat korte moment is het zorgeloos,

Vallen alle zorgen weg en ervaar je dat je bent,

Enkel dat feit.

Ik ben is genoeg in dat moment,

Kun je dat ervaren nu.

Ook als je rondkijkt,

Zonder te labelen,

Zonder iets te interpreteren.

Het zijn,

De isheid van het leven,

Dat je bent,

Brengt hier een glimlach op het gezicht.

En daarna komen al die gedachten weer en al die gevoelens,

Sensaties,

Dat komt allemaal daarna.

En als die er zijn,

Is ook dat zijn er,

Dat pure zijn.

Die ervaring dat je bent,

Is er.

En die gaat voorbij aan die ik.

Ook al zou je kunnen zeggen ik ben,

Dan gaat het nog niet over dat gevoel dat je dat ik je bent hier.

Wat weer van alles moet,

Maar dat simpele feit dat je bent.

En daar is die ademhaling weer.

En terwijl ik even verder wandel in deze nieuwe podcast,

De achtste inmiddels,

Zo lijkt het.

Dan wil ik je graag uitnodigen om dat telkens tot je te nemen,

Te ervaren dat je bent.

De gedachte even te laten.

Ik zal dat in deze podcast wat meer dan normaal aangeven,

Dat die mogelijkheid er is,

Te ervaren dat je bent.

Vanuit die ervaring,

Ontstaat die glimlach,

Die kriebel in de buik.

Dan wordt het leven gezien als zoiets wonderlijks,

Zo'n prachtig mysterie.

Hoor je meer,

Zie je meer,

Ervaar je meer.

En wordt het leven daarmee minder zorgelijk,

Omdat alles wat je ziet en wat je ervaart,

Gezien wordt als een perfecte expressie van het leven.

Ja,

Mooi is dat.

Heerlijke ochtend hier.

Nog wat regendruppels die van de bladeren vallen,

Misschien kun je het horen.

Ja,

Mooi.

Ik ben weer onderweg richting het bankje.

Althans,

Zo lijkt dat weer.

Want als we weer goed intunen op die essentie van het leven,

Dan kunnen we ook zien dat we nergens naar onderweg zijn.

Dat er altijd iets verschijnt vanuit die essentie van het leven.

En die verschijning verschijnt tijdloos,

Locatieloos.

En is daar dadelijk,

Zogezegd dadelijk,

Een verschijning van dat bankje,

Van die omgeving die we in dit geval Carolina Berg noemen.

Hier is het poortje.

Woody blijft nog even achter.

En laat ik je nogmaals uitnodigen om even alle gedachten te stoppen,

Een kort moment.

Kun je ervaren dat je bent?

Ook wanneer die gedachten er niet zijn.

Je moet je alle herinneringen waar we het vorige keer over hebben gehad in de zevende podcast,

Als ook die even gelaten worden.

Doorgaans wordt het duidelijker als we de gedachten even helemaal stoppen.

Wordt die essentie van het leven heel duidelijk.

Ontstaat er een ruimtelijkheid.

Valt die ballast van de schouders.

Ontstaat die ademhaling,

Die zucht,

Die weer lucht geeft aan een hart vol smart.

Hmm,

Dat dus.

En dat meerdere keren per dag herhalen zorgt ervoor dat er meer helderheid ontstaat in het leven en dat die menselijke vorm wakker wordt.

Er ontstaat zachtheid en die zachtheid zorgt voor helderheid.

Er wordt geweten dat er niet zoveel vanuit de wilskracht gedaan hoeft te worden.

En dat kan soms periodes geven waarin de interesse van het leven wat minder duidelijk is.

Dat er misschien ook een periode in het leven ontstaat,

Die heb ik zelf zeker ook ervaren en ik weet dat anderen dat ook ervaren hebben,

Waarin de interesse in bepaalde dingen totaal wegvalt.

Ik herinner me nog dat er een tijd was dat ik heel graag naar musea ging.

Erg van al die kunst kon smullen.

En dat daar totaal geen interesse meer in was dan de een op de andere dag bijna.

Omdat de aandacht uitging naar de essentie van het leven,

Dat onderzoek.

Met mijn vriendin destijds kwamen we dan nog wel eens bij een museum.

En er zijn momenten geweest waarop ik buiten bleef,

Luisterde naar die boodschap en zijn naar binnen ging.

En dat waren natuurlijk wat lastigere situaties als je in een relatie bent.

En daarmee veranderde de relatie ook en die relatie ging ook weer voorbij.

Tot op de dag van vandaag zijn we nog hele goede vrienden,

Omdat dat ook weer mooi samen kwam.

En dat is iets wat op dat spirituele pad vaker gebeurt,

Dat de mensen om je heen lijken te verdwijnen.

Omdat er binnen je hele systeem toch een andere interesse ontstaat,

Een andere vibratie.

Die je ook andere mensen aantrekt,

Omdat je op nieuwe locaties terechtkomt.

En dat kan ook weer behoorlijk chockerend zijn,

Als je ziet dat heel je vriendenkring verandert.

Er wellicht ook een tijd is dat er veel minder vrienden zijn.

En dat je vrienden je leraren worden,

Als het ware.

Je gaat luisteren of lezen en daar heel veel inspiratie uit haalt.

En dat is allemaal tijdelijk,

Zoals alles in het leven.

De zon begint hier echt ongelooflijk mooi te schijnen nu.

Een beetje mistig nog.

En ook die zon verdwijnt weer.

En waarom geef ik dat telkens aan?

Omdat dat namelijk een hele mooie manier is om helder te blijven in het leven.

Ik ga even door het poortje,

Woody is aangekomen hier.

Schudt zich weer heerlijk uit.

Wat natte druppels op zijn vacht.

Je hoort het al,

Hier in het water,

Wat drinkend.

Goedemorgen.

Een fotograaf met een verrekijker,

Vroeg in de ochtend.

Ik zal hem met rust laten,

Niet teveel lawaai maken met Woody,

Dus ik loop even terug naar het poortje.

Zo zie je dat het leven beweegt zoals het leven wil bewegen.

Altijd weer verrassend.

Doe maar,

Jongen.

Ook fijn voor Woody,

Want we zijn weer in het losloopgebied.

Kom maar,

Aan deze kant.

In die veranderlijkheid van alles ben jij.

Dat feit dat je bent,

Is er altijd in alles wat altijd veranderd is,

Iets onveranderlijk.

En dat kun je ervaren als je weer die gedachte even laat.

De gedachte stopt.

Een kort moment.

Een kort moment is alweer genoeg om te ervaren dat je bent en dat je onveranderlijk bent in essentie.

En dat je geen je bent,

Dat dat wat je bent geen woorden heeft.

Voorbij gaat aan iedere gedachte.

En daar zit die prachtige shift in.

In het leven.

Te weten dat je bent,

Onveranderlijk bent,

Stabiel bent.

Je gedachte gewoon kunt laten komen en gaan,

Gevoelens er kunnen zijn,

Niets weg hoeft.

En er gelijktijdig,

Ik heb het al eerder ook besproken in de vorige podcast,

Dat er gelijktijdig altijd die onveranderlijkheid aanwezig is.

En dat weten moment na moment,

Omdat dat automatisch opkomt in het leven.

Stel je maar eens voor,

Je bent weer in je dag en er gebeurt van alles.

En in al die gebeurtenissen,

In al die momenten waarop je mogelijk weer aan het wegzwijmelen bent.

In herinneringen,

In gevoelens,

Sensaties.

Je van alles vindt van het leven.

Tenmidde van die situaties ontstaat er automatisch,

Omdat je wellicht weer geluisterd hebt naar deze boodschap,

Ontstaat er weer een kort moment van verstilling.

Wordt dat wegzwijmelen onderbroken,

Ontstaat er zachtheid,

Helderheid.

Probeer maar eens weg te zwijmelen,

Als je even de gedachte stopt.

Zo'n grote shift,

Van een heel leven lang wegzwijmelen en voeten in alles,

Van alles vinden,

Van alles,

Een heel leven lang.

En dan is daar deze eenvoudige boodschap.

O ja,

Dat hoeft niet.

O ja,

Een kort moment verstillen.

Ah,

Ik ben,

Ik ben al,

Voordat al die gedachten,

Al die herinneringen,

Al die gevoelens en sensaties ontstaan.

Ik ben al,

Compleet,

Rustig,

Zacht,

Oké,

Stabiel,

Helder.

Ah,

Voel je dat,

Ook nu,

Terwijl je luistert weer,

Voel je dat dat ruimte schept in heel die beleving van het leven.

Geen gedachten,

Een kort moment.

Je ogen kunnen best open,

Kunnen ook dicht.

In feite maakt het niet uit wat je doet,

Hoe je je voelt,

Maakt niet uit.

Gelijktijdig is daar altijd die helderheid aanwezig.

Ik geloof niet dat ik het in deze podcast nog gedeeld heb,

Maar een eerste keer waarin dat bij mij binnenkwam,

Dat korte moment waarop het zo duidelijk werd dat al die gedachten als vanzelf onderbroken werden.

Het was een tijd waarin ik mijn auto moest wegbrengen naar de garage.

Dat was drie kwartier verderop,

Omdat ik daarvoor nog daar woonde.

De keuring moest daar plaatsvinden,

Het was in België.

En ik belde met mijn vriendin en gaf aan dat ik daar zo tegenop zag,

Geen zin had.

Ik zat nog wel in een donkere wolk die dag,

Misschien wel ook die dagen daarvoor.

En ik had destijds intens geluisterd naar deze boodschap,

Naar die mogelijkheid een kort moment te verstillen.

En terwijl ik met haar aan de telefoon sprak vanuit die zwaarte,

Ontstond daar plotseling automatisch die herinnering waarop die ik helemaal weg viel.

Dat gevoel die ik te zijn.

Die hemel die opende zich,

Die donkere wolken verdwenen.

En was daar automatisch de opmerking,

Hé zullen we vanmiddag wat leuks gaan doen,

Zullen we gaan tennissen,

Dat deden we destijds.

Dan breng ik die auto even naar de garage,

Pik je me daar op,

Gaan wij tennissen.

En dat ontstond op die manier.

En alle zwaarte viel van me af.

Ook al die angsten rondom de financiën en oh oh,

Als er maar niet weer heel veel reparaties komen,

Want hoe ga ik dat betalen?

Moet ik de auto niet beter gaan verkopen nu?

Al die gedachten die zo menselijk zijn,

Die vielen in dat korte moment automatisch weg.

En er was ook niet een Ruben die dacht,

Oh ik ga even een kort moment mijn gedachten stoppen.

Nee,

Het was het leven zelf wat ontspannen.

En doordat er ontspannen werd,

Kwam er ruimte voor een nieuwe inspiratie.

En dat was ook heel eenvoudig,

Die vraag om te gaan tennissen en er een leuke middag van te maken.

Maar wat een fantastische shift was dat,

Zo'n eenvoudig voorbeeld,

Van donkere wolken naar een heldere hemel.

En dat gebeurt elke keer weer,

Wanneer er automatisch weer iets gebeurt.

En automatisch een kort moment wordt verstild en het lijkt er dan op.

Ah,

Dat doe ik.

Ik ben aan het oefenen.

Ik ga nu fijn het leven in.

Ik krijg elke keer weer een herinnering.

Ik doe dat.

Ik stop.

Ik kan dat.

Als je goed kijkt,

Is dat het leven zelf,

Wat doorheen die lichamelijke vorm,

Die menselijke vorm,

Wakker wordt.

En zichzelf weer herkent.

Je zou kunnen zeggen dat God,

Als je dat woord wil gebruiken,

Als je weet dat God is wat je bent.

Altijd weer voorzichtig met dat woord,

Omdat daar zoveel interpretaties in zijn.

Maar die goddelijke essentie van het leven,

Die toont zich keer op keer als vanzelf.

Dat ben jij niet en tegelijkertijd ben je dat wel.

Het is niet een ikje,

Wat telkens weer een kort moment verstilt.

Natuurlijk,

Ook prima als je dat zo ervaart.

Want,

Wauw,

Wat een shift al in het leven.

Maar als je goed kijkt,

Zie je dat het leven heel erg overvloedig is,

Omdat het vanzelf wil wakker worden.

Die menselijke vorm wil wakker worden.

Dat ik je wil laten oplossen.

Dus daar was destijds die Ruben,

Die ging met die auto naar die garage,

Zette hem neer,

Werd opgehaald,

Ging heerlijk tennissen,

Had een fantastische middag.

Bleef nog eten daar s'avonds,

Haalde de auto weer op.

Nam zijn vriendin toen weer mee,

Ging naar Nederland,

Waar ook weer getennist werd.

Er waren dagen van totale vreugde en vrede.

Ontstaan vanuit,

Zou je kunnen zeggen,

Dat korte moment waarop die heldere hemel ontstond,

Waarop die donkere wolken plotseling verdwenen.

Zo fantastisch mooi.

En nooit vergeten,

Dat voorbeeld is nooit,

Nooit vergeten,

Dat heeft zo'n diepe indruk gemaakt op heel dat lichaam-geestsysteem.

Van daaruit ontstonden er nog veel meer van dat soort hele duidelijke situaties.

Ik kan me herinneren dat ik in een zaal zat waarbij deze beoefening ook gedaan werd.

We met z'n allen een tekst voorlazen,

Ieder las een stuk voor en dat ging zo rond.

Ik was zo,

Zo zenuwachtig omdat ik het voorlezen in heel mijn leven al zo lastig had gevonden voor een groep.

Bang was te stotteren,

Verlegen was,

Me niet goed genoeg voelde.

Me schaamde voor als ik zou stotteren bijvoorbeeld,

Want dat was weleens gebeurd in mijn jeugd,

In mijn jonge jaren.

Dus daar zat een hele grote angst op het voorlezen en die angst werd groter en groter,

Want ik was bijna aan de beurt.

Nog één,

Nog één en o,

O,

Daar kwam die en dat lijf ging tekeer,

Die hartslag was hoog.

En omdat de tekst ging over die korte momenten van verstilling,

Het was een iets andere tekst,

Het was allemaal in het Engels.

Omdat het daarover ging en ik dat begon te lezen,

Kwam er weer zo een diepe ontspanning.

Ging dat lijf nog tekeer,

Wilde ik net daarvoor nog echt wegrennen uit de zaal van angst.

Maar in één keer kwam daar rust en die rust voelde niet rustig aan,

Dat lijf ging nog tekeer,

Ontzettend hoge hartslag.

Maar er was wel een mogelijkheid om te blijven zitten,

Om soms even niets te zeggen.

En oehoe,

Dat was toch wel een hele andere ervaring,

Want daar kwam een ervaring van plezier bij,

Een heel liefdevol gevoel stroomde er door me heen.

Wauw,

Ik kan hier zitten en ik hoef niet bang te zijn.

Die angst viel weg,

Er opende zich de mogelijkheid om wel iets voor te lezen.

En dat ging misschien soms wat hakkelijk,

Omdat sommige woorden,

Zeker in het Engels destijds,

Lastig waren.

Maar dat was geen probleem,

Er was een overvloed aan liefde dat door me heen stroomde,

Doordat er geoefend werd.

En weer doordat die boodschap van korte momenten van verstilling,

Zoals ik die zelf later ben gaan noemen,

Er waren.

Moment na moment opkwamen.

Kun je je dat voorstellen in je eigen leven?

Misschien heb je het ook al wel meegemaakt,

Nu je wat langer hebt geluisterd naar Ruben die die boodschap doorgeeft.

Die momenten waarop dat automatisch ontstaat.

Ik zou het mooi vinden als je dat wilt delen in een review of op een andere manier.

Je kunt me altijd wel vinden.

Als je het fijn vindt om te delen,

Ik vind het mooi om te horen wat deze boodschap bij jou weer teweeg kan brengen.

Die jou voorbij,

Die jij,

Die je denkt te zijn.

Samen oefenen,

Ook in dat online klaslokaal,

In al die cursussen.

Ik heb ook kortere cursussen gemaakt.

Allemaal mogelijkheden om even met elkaar in te tunen en te ontspannen.

Dat wat ik ook ooit zelf deed in die groep waar ik zojuist over deelde.

Die samenkomsten met elkaar zijn zo fantastisch.

Het belang van voedende vriendschappen,

Waar de eerste podcast ook over ging.

Als je eenmaal mensen ontmoet die ook deze beoefening doen,

Dan voelt het ook wat minder eenzaam.

Dan snap je ook eerder dat wanneer je mensen tegenkomt die hier op een andere manier mee omgaan,

Die anders in het leven staan.

Misschien wat minder interesse hebben in dat spirituele pad.

Als je die tegenkomt snap je wellicht dan ook beter dat dat ook oké is.

Dan kun je ze laten.

Want die neiging,

Ook bij Ruben,

Is een tijd lang geweest.

Misschien herken je dat ook wel.

Om hier heel veel over te praten met anderen.

Bijna ze te willen overtuigen.

Kijk nou eens,

Zie je nu niet dat het leven in essentie zo fantastisch mooi is.

Dat die mening niet nodig is.

Dat je meningloos aanwezig kunt zijn.

En op een gegeven moment komt daar ook weer een balans in en wordt dat losgelaten.

Wordt het in jezelf rustiger waardoor je ook ziet dat het niet nodig is om anderen proberen dit uit te leggen als ze er niet om vragen.

En in mijn geval is dat langzaam weggeëbd en heb ik die boodschap die zo in me leefde kunnen vertalen naar dat wat ik nu breng.

Tijdens bijeenkomsten of in een-op-een-sessies.

En dan is het een ander verhaal omdat mensen dan naar je toekomen omdat er iets trilt wat al gelijk trilt,

Zo zou je het kunnen zeggen.

Een interesse ontstaat waardoor je met elkaar die diepere lagen heel eenvoudig kunt aanraken.

Dat is fantastisch ook in een-op-een-sessies.

Waarop het heel duidelijk wordt dat het mag stromen met elkaar en ook in groepen.

En zoals ik ook begrijp via alle reviews die ik krijg en alle reacties in de klaslokalen van de cursussen.

Ook daar wordt aangegeven dat deze boodschap zo mooi landt en dat er bij velen ook echt een shift ontstaat in het leven.

Die grote shift die ook heel klein is.

Die moment na moment plaatsvindt en die ervoor zorgt dat er vertrouwen ontstaat in het leven.

Dat je voelt,

Hé ik ben hier met beide benen op de grond.

Heel normaal,

Heel oké en natuurlijk vol uitdagingen en soms weer met donkere wolken.

Maar in die donkere wolken wordt er weer ontspannen,

Gerust en wordt het leven helder.

Weet je weer dat je bent en dat zien dat je bent geeft ook weer een duidelijkheid.

Namelijk dat iets je aantoont,

Dat het heel bijzonder is dat je hier op deze manier bent,

Dat je dit mag meemaken.

Wonderlijk toch?

Je mag hier zijn.

Ook al zijn we zo goed als allemaal door alles wat we hebben meegemaakt gaan voelen dat we niet het waard zijn om hier te zijn.

Die waardigheid die komt weer terug door die beoefening.

En ik noem het beoefening maar het is het leven zelf wat oefent en niet eens oefent.

Het is het leven zelf wat beweegt en niet eens beweegt en zo kun je doorgaan.

Het is het leven zelf,

Laten we het daarbij houden.

Ik ga even richting woody wandelen.

Ik vond het weer heerlijk om even op deze manier aan te haken op het leven,

Het leven zoals het leven is.

Benieuwd naar je reactie als je zin hebt om te reageren.

Ik wens je een hele fijne zachte dag.

Tot een volgend tijdloos moment.

Heel veel liefst.

Zo te zien wil woody nog even wachten tot hij kan spelen.

Wie weet komt er nog iemand.

Hij rent alweer voorbij.