Het Kwetsbare Kind

Deze podcast gaat over het kwetsbare kind in ons. Als kind moesten we ons via beschermlagen en maskers een weg paden door moeilijke momenten. Dat kwetsbare kind leeft door in ons volwassen leven, tot het moment dat we dit deel in ons kunnen helen en omarmen.

De podcasts gaat daarmee ook over het loslaten van controle en over eerlijk durven kijken naar onszelf (ook dit kwetsbare deel) en naar anderen. Ik geef praktische tips en bespreek manieren hoe je om kan gaan met je innerlijke kwetsbare kind. Hierbij komen onderwerpen als Internal Family Systems (IFS) en leraren als Gabor Mate, Adyashanti en anderen ter sprake.

Transcript

Ja,

Welkom bij deze podcast.

Kwetsbare kind.

In dit onderwerp ga ik ook meedenken hoe je dit kwetsbare kind in ons kan gaan helen.

Dit is een mooi onderwerp,

Maar ook een lastig onderwerp.

Het is niet een onderwerp waar ik pas relatief laat,

Ik schrijf al heel veel jaren blogs,

Spreek dit soort podcasts en meditaties in,

Maar laat mee begonnen ben om daar ook over te spreken.

Ook omdat dit een ongoing proces is dat nog steeds in me speelt,

Dat ik voel dat die kleine markt,

Dat er echt nog wel wat te helen is.

Vaak is het ook fijner om te delen als je iets lastig vond,

Maar dat je het nu overwonnen hebt en het beter begrijpt,

Dat het eigenlijk in bewustzijn,

In gewaarzijn allemaal goed is,

Dat we allemaal verbonden zijn.

En dat klopt allemaal,

Maar het vraagt kwetsbaarheid en openheid om juist waar je nog in zit en wat nog niet afgerond is,

Om daar ook over te delen.

Dus daar wil ik mezelf ook toe aanzetten om dat te doen.

En dat wil ik dus ook doen aan de hand van deze podcast.

Dat is rauwer en het confronteert je met jezelf,

Met dat kwetsbare kind in ons.

Het zijn de kanten die we liever niet zien of proberen,

Maar een beetje,

Nou,

Het gaat eigenlijk wel goed.

En het gaat ook wel goed,

Maar dat is ook.

En enerzijds zie ik dat ik opener en eerlijker en socialer begin te worden en ook meer geniet van het leven,

Wat vrijer daarin kan bewegen,

Mezelf wat meer uitspreek.

En anderzijds kan ik soms echt in een onzekere toestand zo weer terug zijn in die kleine markt die zo bang is om afgewezen te worden.

En dan ook sociaal onhandig en dichtklap en eigenlijk gewoon niet meer zo goed weet wat hij moet doen.

En de enige manier om dat te doen,

Is of te pliezen of mezelf af te zonderen.

En dat is iets waar ik nog op teruggekomen.

Een van de dingen die ik de laatste 1,

2 jaar heb geleerd,

Is om niet te snel af te zonderen.

Prima om soms terug te trekken,

Maar tegelijkertijd ook,

Wanneer een deel van die kwetsbaarheid van die kleine jongen aanwezig is,

Dat te delen.

Gelukkig heb ik een aantal goede vrienden,

Niet alleen zijn die er voor me,

Maar die hebben ook een bepaalde emotionele volwassenheid,

Zou ik er bijna kunnen zeggen.

En dat zeg ik niet te nadelen van anderen.

Vaak is dat omdat die dit kwetsbare deel zo goed herkennen,

Dat die daarmee hebben moeten dealen.

Maar dat is wel heel prettig,

Want die weten dan waar je het over hebt en hebben een bepaalde emotionele volwassenheid moeten creëren om daarbij bij stil te kunnen staan.

Zoek die mensen op.

Dus deze podcast gaat daarover,

Over loslaten van controle,

Kwetsbaarheid,

Eerlijk zijn naar jezelf en dat kwetsbare kind mede daardoor te kunnen helen.

En ik zal daar ook praktische tips in geven hoe dat te kunnen doen.

Ja,

Laat ik beginnen met eerlijkheid en kwetsbaarheid.

Een paar jaar geleden las ik het boek van Fokke Oppema,

Ik moet dat naam even voorlezen,

Dat was een journalist bij de Volkskrant,

Heeft daarna ook een mooi boek geschreven over de zin van het leven.

Ik vond het een heel relaxed leesbaar boekje waarin allemaal mensen interviewden en wat hem heel erg raakte en bijgebleven was in al die interviews met al die mensen was kwetsbaarheid en eerlijk durven zijn.

Dat dat de verbinding is naar onszelf en naar anderen en daarmee ook met ons kwetsbare zelf,

Kwetsbare kind.

Garbo Matten is ook iemand die ik heel inspirerend vind op dit gebied over het kwetsbare kind helen en terug naar onze autistiteit gaan,

Et cetera.

En die praat ook,

Ook Jan Geurts bijvoorbeeld is er ook wel mooi,

Bijvoorbeeld hoe dat kleine jongetje of meisje in ons weer terugkomt in ons volwassen leven en hoe kunnen we daar ruimte voor maken.

En dat is nog niet zo makkelijk,

Maar vaak is de eerste van wanneer proberen we het überhaupt,

Zelden.

Dus dat is de eerste stap,

Dus dat je op een gegeven moment ziet het heeft eigenlijk geen zin om daarvoor weg te lopen en dat je de behoefte hebt en ook het nut ervan in ziet om er ruimte voor te maken.

En dan komt eigenlijk de hoefvraag.

We zijn vaak zo bang voor afwijzing,

Bang voor die kwetsbaarheid,

Bang dat onze omgeving onze zwakte zou zien.

En dat is de andere kant van de medaille.

Kijk of je die angst kan ook aan toelaten en ook kan voeden in je lijf.

Zodat die angst wat minder grip op je krijgt en meer ook het verdriet daar achter of daaronder kan toelaten van die kleine in ons.

En onze cultuur,

En ik merk dat ook wel,

Zeker bij mannen is het nog iets meer,

Dat we heel erg proberen via het rationele denken,

Via logica,

Via ons brein,

Ons een weg uit verdriet en angst en kwetsbaarheid te banen.

Maar dit werkt niet.

En ik heb zoveel onderzoek gelezen dat dit ook steeds weer bevestigt.

En de mooiste bewijs daarvoor is je eigen ervaring.

Dat we dit zo vaak hebben gedaan en hoe ouder we worden,

Dat zie ik veel om me heen,

Hoe meer we denken,

Ja,

Dat heeft eigenlijk geen zin.

Ik druk het weg,

Maar ik betaal daar een prijs voor en die ben ik niet meer bereid om te betalen.

En die gevoelens liggen ook veel,

Ook logischerwijs,

Veel meer opgeslagen in een ouder,

Primairder deel van ons.

Van ons brein ook.

Maar ook van ons in ons systeem.

En dat gaat voorbij ons nieuw menselijke brein.

Dus ons emotionele brein is veel ouder,

Zit veel meer opgesloten erin.

En het belangrijkste wat nodig is om onze emoties toe te kunnen laten is veiligheid.

Dus zolang ons systeem ons brein denkt dat er gevaar is,

Het kan al bij verjaardagen waar best wel wat onbekende mensen zijn,

Het geven van een presentatie,

Bij veranderingen in ons leven of andere triggers,

Dan kan dat al heel snel opkomen.

En dan zal ons systeem meer naar overlevingsstanden gaan zoeken.

En we schieten dan weer terug in onze kindreacties.

Hoe we vroeger hebben geleerd,

En vroeger hadden we het nodig,

Hadden we het keihard nodig om die liefde van onze ouders veilig te stellen.

En daardoor hebben we onszelf vaak een deel van onszelf moeten opofferen.

En we hebben dus ook geleerd om ons te verdedigen tegen gevaren van angst,

Teleurstelling en boosheid.

En misschien zelfs wel als je pech had tegen fysiek of verbaal geweld.

Maar nu zijn we veel verder om dat wel meer te gaan doen,

En om dat te gaan leren.

En leren is eigenlijk een te groot woord.

Het gaat veel meer om het toestaan van wat er is,

Het durven voelen,

Het durven angst te zijn,

En desondanks je uit te spreken op een vergadering bijvoorbeeld.

Er is een hele serie geweest van Garbo Mattei over trauma en traumaverwerking.

En hij heeft daar een aantal prachtige interviews gedaan met Stephen Borges,

Die bekend is van de polyvagaal theorie.

Heel erg nuttig als je merkt dat je in overlevingsmechanismen schiet.

Zeker lezen Pieter Levien,

Die heel veel heeft verteld hoe trauma in het lijf opgeslagen is en hoe dat meer los te gaan laten.

Esther Perel ook.

Dus ook traumas rondom seksualiteit en in relaties.

Het is echt allemaal heel erg de moeite waard om dat uit te zoeken.

En steeds meer studies en onderzoeken waarbij de polyvagaal theorie misschien wel zijn grootste impact heeft gehad,

Laten het belang van veiligheid zien.

En het mooie is,

Ik kom daar op terug,

Dat we die veiligheid,

Die kunnen we meer,

Wat ik net zei,

Met bijvoorbeeld delen met naasten,

Vrienden of misschien wel familie,

Die er ook emotioneel voor ons kunnen zijn,

Wat soms in onze opvoeding niet het geval was.

Maar misschien nog de belangrijkste veiligheid kan je vinden in jezelf.

Daar komen we later nog op terug hoe je dat kan doen of hoe dat werkt.

Een belangrijk ding is,

Zeker in de beginfase als je hiermee aan de slag gaat,

Is dat we überhaupt moeten zien dat we in overlevingsstrategieën schieten.

Dat we in oude mechanismen schieten en pas als we dat door gaan hebben,

Meer bewustheid creëren van wat er in ons denken,

In ons gevoel,

In onze gedrag ook speelt.

Hoe meer we daarmee andere keuzes kunnen gaan maken.

En ik weet hoe lastig dat ook is.

Hoe vaak ik,

Ik denk ben al,

Nou volgens mij ging ik al,

Bijna 15 jaar geleden ben ik al,

Begonnen met meditatie en boeken gaan lezen over Eckart Tolle.

En het heeft me daarna nooit losgelaten dit onderwerp.

Dus ik ben daar echt wel lang mee bezig.

En zoveel retreates en trainingen en ook het voelen in je lijf gedaan.

Maar dat mechanisme van angst en afwijzing heeft zo'n sterke grip gehad en nog steeds.

Dat me dat ook wel verdriet soms doet.

Dat ik denk,

Oh waarom,

Kleine kleine Mark,

Het is oké,

Het is niet meer zo onveilig als vroeger.

Maar om die veiligheid te creëren is het elke keer weer teruggaan naar dat kwetsbare kind.

Ik ben er voor je,

Alle tijd,

Al duurt het de rest van mijn leven.

I don't care.

Met die onverwaardelijke liefde ervoor dat kleine ik je zijn.

Maar weten dat dat dus tijd kost en dat je daar dus soms zo snel in kan schieten,

En soms zo snel in de verdedigingsmechanismen,

Dat het goed is om dat dus door te hebben.

En dan kan je op een gegeven moment er voor je kleine ik zijn.

En ook een aantal praktische dingen die je kan doen.

Je kan ook weggaan.

Dus stel dat het op een gegeven moment echt onveilig is en het lukt je niet om bij jezelf te blijven.

Ga gewoon eerder naar huis.

Of als het echt onveilig is en je hoeft er niet te blijven,

Dan ga je gewoon überhaupt naar huis.

Misschien zit je in een park en je voelt je niet fijn met mensen die om je heen zitten.

Doe dat.

Dus het is niet spiritueel om dan heel erg oké,

Of heel wijs om dan te blijven zitten en te laten zien dat je wel oké bent.

Ben gewoon heel eerlijk naar jezelf.

Dat die kleine ik echt heel erg getriggerd is en dat het super onveilig voelt,

Ga lekker naar huis.

Of ga daarheen waar je je fijn voelt.

In andere situaties kan het ook zijn dat je geneigd bent om juist heel snel weg te gaan van ongemakkelijke emoties.

Dan kijk of je er iets langer bij kan blijven.

Een beetje schuur is niet zo erg.

Dat een beetje ongemak is en dat een beetje onveiligheid is.

En dan kijken of je bij je eigen veiligheid in jezelf,

Of misschien kan je een deel delen als er iemand in de omgeving is of bellen,

Waar je die veiligheid vandaan kan halen op dat moment.

Zodat je onveiligheid of angst of wat dan ook voelt,

En tegelijkertijd ook veiligheid daar omheen gaat voelen.

Super mooi om steeds meer tegen je systeem,

Tegen je kleine kwetsbare kind te laten weten,

I got this,

Ik ben hier.

En het lijf is een hele mooie manier om dat,

Die gevoelens die je dan voelt,

Ook toe te staan.

En er zo op die manier,

Met bewustzijn,

Dat gevoel in je lijf te voelen.

Dat bewustzijn is ruim,

Zeg maar.

Er is zoveel ruimte in om die angst of die afwijzing of wat dan ook te voelen,

Dat verdriet.

En in dat bewustzijn,

In dat veld wat we zijn,

Wat meer is dan ons denken,

Zit ook heel veel compassie in.

Zoveel ongewaarlijke liefde voor wat er op dat moment is.

En als je niet resoneert met bewustzijn en dat je daar geen ervaring mee hebt,

Dan is er compassie hebben voor jezelf,

Zien dat je het waard bent,

Ook een hele belangrijke.

En zelfs als je het niet helemaal ziet of voelt,

Dan doe je het als een oefening.

Leg je je hand op je hart neer en beden gewoon voor jezelf.

Ook als je dat nog niet zo sterk voelt.

Maar een beetje rationeel gezien,

Dat jij net zo goed als ieder ander het waard bent om er voor jezelf te zijn.

We gaan er ook naartoe ademen.

Aanraking,

Wat is het?

Kijk maar wat voor jou prettig is.

En die essentie waar ik het over heb,

De bewustzijn,

Wat we in essentie allemaal zijn,

Zit in ons.

We hebben er allemaal toegang toe.

Het is zelfs zo toegankelijk dat we het over het hoofd zien.

Het is eigenlijk datgene wat nu mijn stem hoort.

Datgene wat nu bewust is dat je voeten op de vloer staat.

Rupert Sparrow noemt het ook vaak weten.

Een soort weten.

En wat dat bewustzijn,

Dat weten precies is,

Is niet zo relevant.

Maar wel dat je weet dat het er is.

Er is iets dat weet wat het is,

Dat er is.

Er is iets dat weet dat er ervaren wordt.

En dat is het enige wat niet in een object gemaakt kan worden.

Wat je niet met je denken kan pakken.

En dat maakt het soms lastig omdat,

Terwijl we het eigenlijk heel helder voelen in dit moment.

Terwijl ik dit nu uitspreek,

Voel ik,

Ervaar ik mijn voet op de vloer.

Voel ik een wat droge mond.

Er is iets dat dat weet.

En dat veld van bewustzijn,

Zou je het kunnen noemen,

Die heelheid,

Daar is zoveel ruimte voor de ons inlijke kwetsbare kind.

En je bent daar veilig in.

Als je dit gaat voelen en steeds meer ervaart dat het er altijd bij je is,

En sterker nog dat je dat bent,

Dan kunnen die pijnlijke emoties daarin heel veel ruimte krijgen en helen.

En de innercriticus,

Die zullen we allemaal kennen,

Ik ken hem ook zeker,

Die zal zeker opkomen.

Zeker,

Misschien nog wel meer als je in het mensenvak zit zoals ik,

Dat je al zoveel cursussen en zoveel retreates hebt gevolgd en zo vaak weet dat die er is.

En dat je het nu toch wel zou moeten snappen of voelen en dat je daar nu niet meer zoveel last van zou moeten krijgen.

En dat is eigenlijk wel grappig,

Want dat is dan ook weer de innercriticus.

Het is prima,

Het leven is nu eenmaal zoals hij is en die gaat zoals die gaat.

Die kan je niet controleren.

En die innercriticus die heeft een taak,

Die is belangrijk voor ons geweest en soms nog steeds belangrijk.

Die is bezig met evalueren om te zorgen dat we de volgende keer niet ons weer tegen dezelfde steen stoten.

Of dat we niet een vergelijkbare fout maken.

En dat is prima.

Maar als de innercriticus de overhand neemt,

Dan wordt het niet meer prima.

Dan wordt het een ondermijnend iets van ons zelfvertrouwen.

Dan komen we steeds verder en verder weg te staan van het hele van ons innerlijke kind.

Er zit ook een illusie in van de innercriticus.

Wat logisch is,

Omdat dat brein ook nou eenmaal geneigd is om naar de toekomst en het verleden te gaan.

Dat is wat hij moet doen.

En de innercriticus is daar een belangrijk instrument voor.

Die wil eigenlijk dat er in de toekomst geen moeilijke momenten meer komen.

En die wil het proberen te controleren.

Nou,

Succes daarmee.

Gaat je niet lukken.

En als je dat op een gegeven moment door gaat hebben,

Dan gaan heel veel van die mechanismes,

Gaan we doorzien.

En zien we de waanzin,

Zou je er bijna van kunnen zeggen.

En ik kan dat heel makkelijk zeggen.

Controle is een illusie.

Ten eerste,

Zeker check het voor jezelf of dat ook jouw ervaring is.

Het kost te veel tijd om daar nu heel uitvoerig op in te gaan.

En ten tweede,

Vraag het ook moed om de controle over je leven en over jezelf en over anderen los te gaan laten.

Het is eng.

En controle geeft ook een soort idee dat we grip hebben op ons leven.

En het mooie is,

Doordat we op een gegeven moment door gaan hebben dat we geen grip op ons leven hebben,

Krijgen we er grip op.

Omdat we geen agenda meer hebben hoe het leven gaat.

We laten beelden los,

We laten verwachtingen los.

We stellen geen voorwaarden meer aan het leven,

Waardoor het leven veel meer kruie vorm kan krijgen en kan liefde eigenlijk alle kanten opgaan.

En kan ook verdriet veel meer omhoog komen,

Omdat we niet zo vast zitten in die controle,

In een soort verkramping eigenlijk.

En we vinden het ook doodseng om onze eigen kutspij toe te geven.

Met controle bedekken we ook die kwetsbaarheid.

Maar het is heel fijn soms om toe te geven,

Ja we zijn kwetsbaar.

Elk moment kan er iets gebeuren.

Je relatie kan uitgaan,

Je kan een laatste verliezen,

Je baan kan in een keer verloren gaan.

En dit lijkt misschien slecht nieuws,

Maar het tegenovergestelde is eigenlijk het geval.

Want vaak doordat we wel zien dat het leven op de voorgrond in ons dagelijks leven constant veranderd en anders kan zijn,

En dat maakt kwetsbaar.

Maar doordat we kwetsbaar durven zijn,

Kunnen we verbinding maken met andere mensen,

Waar eigenlijk de grootste plezier uit komt.

Maar belangrijker misschien nog wel,

We kunnen verbinding maken met onszelf.

Met ons deel in onszelf,

Onze essentie van onszelf,

Ons bewustzijn,

Die niet veranderlijk is.

Het enige wat nooit zal veranderen,

Wat altijd aanwezig is.

Wat onverwaardelijke acceptatie heeft.

Alles wat er is.

Dat is een hele mooie wisselwerking.

Dus het helpt als je daar in contact mee staat om kwetsbaarder in het leven te gaan staan.

En die kwetsbijt helpt ook weer om contact te maken met die essentie in onszelf.

En laat ik nu gaan naar de tips om je interne kwetsbare kind te omarmen en deze toe te gaan passen in je dagelijks leven.

De eerste leer,

Keuze te maken op het moment en je gevoel te volgen vanuit dat moment.

Neem de tijd,

Check wat goed voelt.

En volg eigenlijk die intuïtie,

Die gut feeling.

En als je het niet weet,

Dan weet je het even niet.

Dan laat je het even rusten zo lang als het kan.

En uiteindelijk komt er vaak wel iets van richting uit,

Vanuit je onderwaak.

En daarmee blijf je enorm trouw aan jezelf.

En vaak is het tegenovergestelde dat we keuzes maken vanuit angst,

Vanuit pliezen om die anderen tevreden te stellen,

Uit een,

Dat we in een soort comfortzone blijven.

En wat ik net al zei,

Kan je ook geven aan jezelf toe als je het even niet weet.

En wacht.

Weet dat dat bij ons allemaal kan gebeuren.

Het is niet dat je elke keer meteen hoeft te weten in een vergadering.

En het is heel ontwapenend als je dat kan zeggen aan de andere.

Ik weet het even niet.

Wat een goede vraag.

Of ik kom daar nog op terug.

Of laat me er even over nadenken.

Even bedenktijd vragen.

En er was een cliënt die ooit als motto had,

Fuck it.

En het was haar manier om te zeggen,

Ik ga nu voor mezelf staan en me niet te veel aantrekken van de buitenwereld.

En een soort,

I'm taking a stand.

Ik ga geen millimeter meer bewegen.

Dit is nu waar het ophoudt.

En dat is ook heel belangrijk voor je kwetsbare kind.

Ik heb zo lang gevlucht voor het verdriet en in angst geleefd van,

Vooral,

Dit is iets wat ik de laatste tijd echt merk.

Ik ga het gewoon niet meer doen.

En misschien is dat niet voldoende,

Hoor.

En dan zal ik daar nog inschieten.

Maar het voelde wel als een moment van,

Nee,

Het is echt genoeg geweest.

En nu ga ik ruimte maken voor die verdriet.

En waar die uit komt,

Komt die over 10 jaar,

Komt die over 10 jaar,

Komt die over 20 jaar.

I don't care.

Als het er is,

Dan ben ik er.

En een andere die heel belangrijk kan zijn,

Is het stoppen met perfect willen zijn.

Het werkt niet.

En het kost ook nog bakken met energie.

We zijn allemaal imperfect.

Per definitie zijn we imperfect.

En dat hele streven naar perfectie is echt zonde van onze tijd,

Zou ik zeggen.

En je kan dit wel zien,

Het is wel mooi,

Dat kwetsbare,

Die imperfectie,

Of het streven naar perfectie,

Dat het een strategie is van je kwetsbare kind.

Die had het nodig om geen fouten te maken en niet afgewezen te worden.

En zo te overleven en de liefde van,

En het overleven,

Via je ouders veilig te stellen.

Maar is dat nu nog nodig?

Ben je nu nog afhankelijk van anderen voor je geluk?

En als je antwoord nee is,

Nee,

Ik ben degene die daar de regie over kan pakken,

Dan kijk of je dit mechanisme kan stoppen.

En voel de opluchting erin.

Je mag fouten maken.

Het is oké.

En we doen het allemaal.

En als je een fout hebt gemaakt en je hebt het door,

Zeg je sorry.

Soms kan het leven simpeler zijn dan dat we doorhebben.

En nogmaals,

Doe het op je eigen manier en op je eigen tempo,

Maar je komt uiteindelijk steeds weer terug bij je authentieke zelf door ook dit mechanisme los te laten.

En volgende punt,

Probeer open te staan voor de feedback van anderen.

Soms schieten we zo snel in de verdediging,

Ook een verdedigingmechanisme,

Dat soms te pijnlijk was.

Maar kijk of je nu kan luisteren wat die andere zegt.

En dat het misschien wel belangrijke informatie geeft over jezelf.

En als je het vindt dat het over je grens gaat,

Is het ook goed om goed te luisteren en eerlijk te voelen bij jezelf.

En dan aan te geven dat dat niet oké was.

En kijk of je niet alleen eerlijk kan zijn naar jezelf,

Maar ook naar anderen.

Soms heb ik de neiging en ik zal niet de enige zijn om conflicten te willen vermijden.

En als je dat durft te doen,

Dan vraagt dat een bepaalde kwetsbaarheid.

En dat vindt het ons kwetsbare kind,

Die liever in veiligheid wil blijven,

Soms spannend.

Maar tegelijkertijd laat je aan het kwetsbare kind zien,

Als je dat wel durft uit te spreken.

En dat in verbinding met die handen kan doen,

Dat dat dus heel goed kan.

Laatst was ik in gesprek met een heel leuk iemand en we hadden een heel lang gesprek.

En toen hadden we het over een bepaald onderwerp.

En dat stond heel ver weg van hoe ik in het leven sta.

En dat heb ik gelukkig ook gezegd,

Van ik ben daar wel sceptisch over.

En voor mijn gevoel,

En je zult het nooit helemaal weten,

Heb ik dat zoveel mogelijk gedaan in verbinding met die ander.

Dus ik voelde me daar kwetsbaar bij,

Omdat ik voelde dat die andere dat wel eens niet zo fijn zou vinden.

Ik probeerde,

En ik bedoelde dat niet om die andere af te wijzen,

Maar meer om eerlijk te zijn hoe ik er tegenin stond en daardoor juist bij die ander te kunnen blijven.

Normaal gesproken zou ik het vermijden en dan eigenlijk niet zo goed meer gaan luisteren.

Wat ook niet eerlijk is naar die ander.

En daarmee leer je dat kwetsbare kind in jezelf,

Dat je mag jezelf zijn,

Je mag je uitspreken.

En dat kan in veiligheid gebeuren,

Omdat jij er zelf bij bent.

En de andere is,

Accepteer dat je diepste geloof je pijnlichaam je makkelijk,

Snel en vaak zullen kunnen gaan raken.

En elke keer omarm je die pijn met volledige compassie,

Met warmte.

En misschien ook wel met wijsheid.

Dat je ziet dat wie in essentie bent,

Volledig aanwezig en ruimte heeft en beschikbaar is voor die pijn.

En er is er ook eentje,

Die wilde ik jullie nog wel vertellen,

Die wel grappig is.

Dat sommige zijn de delen vanuit je ouders,

Vanuit je opvoeder,

Die je wel heel erg bekend beginnen voor te komen.

Die je altijd vroeger dacht,

Nou dat heb ik absoluut niet.

En dat is ook goed om die te gaan zien.

Omdat veel ook voortkomt uit ons verleden.

En dat kwetsbare kind in onze jeugd ontstaan is,

En ook de reacties,

Dus de verdedigingsmechanismen,

Hebben we op een of andere manier ook ontwikkeld in die interactie met onze ouders.

En misschien zussen of boersen.

Dus dat geeft je enorm veel informatie om je kwetsbare kind te gaan helen.

En een van de mooiste manieren die ik ken om je kwetsbare kind te helen,

Is Internal Family Systems.

Ik coach er nu al een paar jaar mee.

En dat is een hele mooie manier,

Omdat die ervan uitgaan dat we allemaal verschillende delen in ons hebben.

En je hebt dan de beschermers,

De managers,

De controlerende delen van ons.

En daaronder zitten vaak het kwetsbare kind en andere pijndelen.

En hoe meer we in gesprek kunnen gaan met die beschermers,

En kunnen laten zien dat wij,

Onze authentieke bewuste ik,

Met een hoofdletter,

Aanwezig zijn,

Dat die beschermers steeds meer vertrouwen krijgen dat wij het over kunnen nemen.

En dat daarmee ruimte komt dat helen de kind te helen.

En dat is een heel intuïtief proces wat je niet moet forceren,

Maar juist omdat je heel eerlijk met je eigen systeem in gesprek gaat.

Lees er maar boeken over van Dick Schwartz.

Gaat het precies op dat tempo wat je je lijf aan kan.

En als je lijf zegt dit is te spannend,

Dan kom je misschien nog helemaal nog niet bij dat pijnlichaam,

Bij dat kwetsbare kind.

En misschien ten dele,

Of misschien al heel veel,

Maar het is een enorm intuïtieve krachtige oefening om te gaan doen.

En zoek dit maar op op internet of ga er een boek over lezen.

Als je er echt een keer een sessie mee wil doen,

Ik zou het graag zelf doen,

Maar er zijn ook heel veel collega's die ermee werken waar ik met liefde naar door verwijs.

Andere praktische,

Ik heb er zelf ook in ingesproken,

Maar er zit ook een mooie innerlijke kind meditaties,

Die gewoon heel direct hierop ingaan.

Ik zou hem even opzoeken.

Ja,

Risingwoman.

Com,

Ook voor mannen kan die.

En dan kan je daar your inner child meditation doen.

Het is in het Engels,

Maar hij is heel mooi,

Neemt hij je mee.

Dus je kan er ook gewoon begeleiden,

Meditaties mee doen en ook,

Misschien een laatste tip,

Ook veel mooie therapie vormen die je hierin faciliteer.

Soms is het gewoon lastig om dat voor jezelf te lopen.

En ook toegeven dat sommige conditioneringen zo diep zitten dat je er gewoon even niet bij komt.

En dan is hulp gewoon heel prettig.

Maar wel dat je het verlangen hebt,

Dat je voelt,

Ik wil uit dit overleven.

Ik wil echt gaan leven.

En laat ik eindigen met een mooie quote van Ady Shanti.

True sincerity reveals a powerful form of clarity and discernment that is necessary in order to perceive yourself honestly,

Without flinching or being held captive by your conditioned mind,

Judgment and defensiveness.

Ady Shanti.

Laat ik daarmee eindigen en je heel veel succes.

Wensen om hier meer mee te gaan doen.

En ik hoop dat ik je daarin heb kunnen inspireren.

All right.

Bye bye.