Het kleine vogeltje en het vuur

Kinderverhaal & meditatie

Dit rustgevende verhaal gaat over een klein vogeltje dat iets groots meemaakt. Het leert kinderen (en volwassenen) dat je niet groot hoeft te zijn om een verschil te maken. Een verhaal over moed, eigenwaarde en doen wat jij kunt, precies zoals je bent.

Geschikt voor kinderen van ±6–10 jaar, voor ontspanning, yoga, mindfulness of voor het slapen.

Transcript

Kijk weer of je helemaal goed ligt of zit en adem weer even een paar keer diep in en uit.

Inademen door je neus en blaas weer uit door je mond.

En nog een keertje,

Adem weer diep in en laat weer los.

En nog een keertje,

Adem weer diep in en laat weer los.

En zak maar wat dieper en dieper naar beneden.

Als het goed voelt mag je je ogen sluiten en anders houd je je ogen gewoon open.

Alleen jij weet wat goed voelt voor jou.

En ben je klaar voor het volgende verhaal?

Luister maar.

Het kleine vogeltje en het vuur Lang geleden in een tropisch warm en groen bos ontstond op een dag een groot vuur.

De vlammen werden steeds hoger en het bos werd heet en onrustig.

Alle dieren renden weg en sommigen wisten niet waar ze heen moesten.

Hoog in de lucht vloog een heel klein vogeltje.

En het vogeltje zag het vuur en het voelde iets in zijn borst.

Het was niet boos,

Het was niet bang,

Maar vooral verdrietig.

Het vogeltje ondernam gelijk actie,

Het vloog naar het rivier en nam een paar druppels water in zijn snavel.

Daarna vloog het terug en liet de druppels vallen op het vuur en deed het nog een keer en nog een keer.

Andere dieren kregen het door en keken verbaasd.

Sommigen zeiden,

Waarom doe je dat,

Je bent zo klein,

Dat helpt toch niet.

Het vogeltje luisterde en zei toen heel rustig,

Dit is wat ik kan doen.

En het vloog weer,

Met een paar druppels,

Keer op keer.

En terwijl het vogeltje bezig was,

Gebeurde er iets bijzonders.

Andere dieren zagen het en ze stopten met lachen,

Ze stopten met roepen.

En een voor een begonnen ze ook te helpen,

Niet allemaal op dezelfde manier,

Maar ieder op zijn eigen manier.

En zo werd het vuur steeds kleiner,

Tot het doofde.

En het bos werd weer stil.

En veilig.

Het kleine vogeltje rustte uit,

Het was moe,

Maar zijn hart voelde warm.

En toen viel het in slaap.

Je hoeft dus eigenlijk niet groot te zijn,

Om belangrijk te zijn.

Je hoeft ook niet altijd alles alleen op te lossen.

Als je doet wat jij kunt,

Ook al lijkt het heel klein,

Dan doe dat ertoe.

Want ook jouw stukje helpt mee.

Altijd.

Namaste.