Podcast: Leven na Kanker | Mijn Ervaringen Van Het Inloophuis

Als je een heel intensief traject achter de rug hebt,

Speelt moeheid vaak een grote rol in het leven van iemand die kanker heeft gehad of die het nog steeds heeft.

En uit mijn ervaring in het lesgeven aan mensen die leven met kanker,

Dus of die het hebben gehad of die het voor de tweede of derde keer hebben gehad,

Daaruit blijkt wel dat de vermoeidheid één van de grootste problemen is waar mensen mee moeten dealen,

Waar je eigenlijk mee moet leren omgaan.

En het is eigenlijk heel bijzonder hoe dit alles in zijn werk gaat.

Als je de diagnose krijgt,

Staat de hele wereld voor je klaar en je eigen wereld staat op zijn kop.

Je weet niet wat je overkomt,

Je gaat de medische molen in en je wordt eigenlijk geleefd van afspraak naar afspraak,

Je leeft van uitslag naar uitslag en ondertussen heb je verschillende behandelingen,

Operaties,

Bestraling,

Chemo,

Hormoontherapie,

Het kan van alles zijn.

En iedereen leeft met je mee,

Stuurt kaartjes,

Wil je helpen met van alles,

Toont medeleven.

Maar op een gegeven moment is het klaar.

Je hebt wellicht de laatste positieve diagnose gehad,

Of natuurlijk niet,

Dat kan natuurlijk ook dat je in een fase zit waarbij er niet veel meer kan gebeuren,

Ook dat is vaak een lastige situatie voor de mensen om je heen,

Maar stel je hebt een positief bericht gehad en langzaam komt je haar weer terug,

Je ziet er weer goed uit en dan denkt je omgeving en vaak ook de mensen op je werk dat je eigenlijk gewoon weer de oude bent en niks is minder waar.

En daarom zijn er denk ik ook inloophuizen in Nederland opgericht,

Want dan begint eigenlijk het hele innerlijke verwerkingsproces pas,

Buiten het feit dat je moet leren omgaan met een enorme vermoeidheid die moeilijk is in te schatten en soms ook of vaak ook een chemobrijn.

En wellicht voor mensen die er geen verstand van hebben,

Kun je dat vergelijken met een lichte vorm van dementie,

Al is dat misschien een heel groot woord,

Maar je bent wat vergeetachtiger,

Je kunt je moeilijker concentreren,

Je kunt niet meer alles doen en aan wat je voorheen wel gemakkelijk kon,

Zo zou je het kunnen zien.

En ook die vermoeidheid,

Dat is gewoon een groot probleem.

Voor mensen die geen kanker hebben,

Daar kan ik aan vragen aan het begin van de les,

Voel hoe jouw energieniveau is,

Hoeveel energie heb je vandaag verbruikt en hoeveel energie heb je denk je nog over voor deze les en voor de rest van de dag of de avond.

Die inschatting kunnen mensen gewoon maken.

Maar als je een zwaar behandeltraject hebt gehad,

Of eigenlijk wat voor behandeltraject dan ook,

Dan is het eigenlijk niet meer zo goed mogelijk om echt te voelen hoe jouw energieniveau werkt.

Het kan je dus zomaar overkomen dat je je smorgels nog echt goed voelt en denkt dat je van alles aan kunt,

Maar dat die moeheid je in één keer overvalt en eigenlijk niks meer kan en eigenlijk nog alleen maar wilt liggen.

En dat is natuurlijk niet alleen moeilijk voor jouzelf,

Maar daarbij komt ook nog eens de belasting die je voelt voor je gezin,

Voor de mensen om je heen,

Om dat iedere keer weer te moeten zeggen en te moeten delen.

Want dat wil je liever niet.

Je gunt hen ook de rust dat het voorbij is.

En dat wil je natuurlijk liever zelf ook,

Maar helaas is dat niet zo.

En dan,

Wat voel je dan?

Dan voel je je heel erg eenzaam,

Want je wil enerzijds je verhaal kwijt en erover praten en niets liever met de mensen die dierbaar zijn,

Maar tegelijkertijd wil je hen ook niet meer belasten en dus of tot last zijn,

Want zo voelt dat.

En dan blijf je eigenlijk heel eenzaam over.

En dit is wat ik zie,

Mensen met heel veel innerlijk verdriet en eenzaamheid.

En gelukkig is er dan een inloophuis of in mijn geval geef ik ook nog een andere herstel yoga les waarbij mensen met allerlei soorten leed hun verhaal kunnen doen.

En dit is eigenlijk gewoon één kant van het verhaal,

Dus dat die moeheid niet begrepen wordt waar mensen mee moeten dealen,

Maar er speelt natuurlijk nog iets wat ook heel veel mensen vergeten.

Als jij de diagnose kanker krijgt,

Of een andere ernstige ziekte,

Dan ga je ergens doorheen.

Jouw bewustzijn verandert,

Jouw perspectief,

Jouw visie op het leven verandert.

Denk je nou echt dat als je een zware operatie hebt gehad,

Misschien een deel van je lichaam voor de rest van je leven moet missen,

Om moet gaan met die liptekens,

Om moet gaan met vochtophopingen in je lichaam,

Pijn,

Tintelingen,

Dus blijvende fysieke klachten.

Je hebt heel veel angsten moeten doorstaan,

Heel veel pijn gehad,

Je bent doodziek geweest,

Of misschien wat minder.

Denk je dan echt dat het leven gewoon weer vrolijk verder gaat na zo'n traject?

En dat is wat de omgeving vaak denkt.

Dat je weer op vakantie kan gaan,

Je weer vol stopt met eten en drinken en wil feesten en dat het leven weer onbezorgd is.

Nee,

Zo werkt het niet.

Je hebt een enorme groei gemaakt in je bewustzijn,

Je hebt grote dieptes meegemaakt en daardoor sta je gewoon anders in het leven.

Je kunt als mens gewoon helemaal veranderen.

Je bent in staat om te relativeren.

Misschien kun je zelfs wel meer genieten van bepaalde dingen en juist ook de kleine dingen in het leven.

Maar je komt eruit als een ander mens,

Dus ook dit speelt een rol in het leven.

En dan is er nog een laag die er is en die mensen ook vaak onderschatten,

Vooral de buitenwereld dan.

En waar ik gek genoeg,

De mensen in ieder geval die bij mij komen,

Veel mensen zien wel in dat de reden waarom ze ziek zijn geworden,

Dat die ook vaak ligt,

Ik zeg vaak dus niet altijd,

Aan iets wat hun eerder in hun leven is overkomen en wat ze niet goed hebben verwerkt en dat is gaan blijven zeuren en dat ze zo ziek zijn geworden.

Ik weet dat dit niet voor iedereen aannemelijk is en misschien begrijp je dit ook pas als je het zelf hebt ervaren.

En natuurlijk zijn er ook zeker mensen die hier absoluut niet in geloven.

Maar als ik hoor en luister naar de mensen die kanker hebben en als ze gaan praten over hun leven en wat ze hebben meegemaakt en dat er nooit goede begeleiding voor is geweest voor de trauma's die ze hebben gehad,

Dan zegt mijn gevoel dat een deel van de oorzaak waarschijnlijk ook daaraan ligt.

Misschien niet alles,

Maar zeker een deel.

En dat komt ook door onze samenleving,

Juist omdat we altijd maar hard moeten zijn,

Flink moeten zijn,

Vooral mannen,

Die mogen helemaal hun emoties niet als kind tonen,

Die moeten helemaal sterk zijn en die mogen zich gewoon niet kwetsbaar opstellen.

Want zo zit onze samenleving in elkaar.

En helemaal bij de oudere generaties,

Wat je ook als kind hebt meegemaakt,

Niet genoeg aandacht,

Niet gezien,

Verwaarloosd,

Emotionele verwaarlozing tot aan de meest erge scenario's die je maar kunt bedenken,

Die een mens kan overkomen.

En wat ik merk is dat mensen in mijn lessen er eindelijk voorzichtig in eerste instantie maar over gaan praten en heel veel huilen.

En dat ze zich voor het eerst in hun leven veilig voelen om erover te praten.

En ik ben er zeker van overtuigd dat dat ook helend werkt.

En ook dat er meerdere mensen naar je luisteren en ook dat veel van die mensen in dezelfde situatie zitten en dat er herkenning is.

Zo'n ziekte,

Een diagnose,

Komt ergens vandaan.

En het kan dus zijn dat er iets in je leven is gebeurd,

Een trauma,

Iets ernstigs,

Waar gelijk door de omgeving van is gezegd,

Ja oké het is niet leuk maar je moet verder,

Je moet flink zijn,

Niet aanstellen,

Of het is nooit uitgepraat,

Er is nooit aandacht aangegeven,

Er is nooit liefde voor geweest,

Er is nooit naar geluisterd.

En misschien is er zelfs ook de angst geweest om er niet naar te durven luisteren,

Om het maar niet te voelen.

En heb je het jarenlang weggedrukt,

Weggestopt,

Ja en uiteindelijk gebeurt er dan iets.

En heel veel mensen die kanker hebben,

Die zeggen ook dat hoe ze leefden voorheen,

Dat dat eigenlijk ook niet goed was.

Dat ze vaak wegvluchten in hun werk of in hun bestaan of in wat ze ook deden.

En natuurlijk is dat ook helemaal niet makkelijk,

Het is super moeilijk,

Het gaat met heel veel verdriet gepaard.

Maar je kunt niet,

Althans denk ik erover,

Zo'n heftige behandeling hebben gehad en dan weer verder gaan zonder ook maar even erbij stil te staan van hoe is het nou helemaal gekomen in mijn leven,

Hoe is mijn leven geweest,

Wat heb ik meegemaakt,

Wat zat er in mijn lichaam opgeslagen.

En dat hoort bij het herstelproces,

Het kan bijna niet anders.

Daarom komen mensen vaak pas na hun behandelingen ook bij een inloophuis terecht,

Omdat ze vastlopen en niet meer weten hoe ze verder moeten met hun verdriet eigenlijk,

Met hun eenzaamheid,

Met hun gevoel.

En dat is deels door het hele traject,

Maar deels ook omdat ze er nu klaar voor zijn,

Rijp voor zijn,

Om wel naar het verleden te kijken en erover te praten.

En dat is soms ook lekker fijn als dat anoniem kan in zo'n groep.

En het is fijn omdat je aandacht krijgt,

Je wordt gehoord en dat hield jou en daardoor kan je de thuissituatie weer beter aan,

Want die thuissituatie blijft gevoelig.

Want je wil je dierbaren,

Na zo'n heel zwaar traject waar je al zoveel aan hen hebt moeten vragen,

Waar ze al zoveel voor jou gedaan hebben,

Dan wil je ze eigenlijk ook niet nog met dit allemaal belasten.

En dat is natuurlijk ook begrijpelijk en natuurlijk ook heel mooi en ook heel nobel,

Maar het mooiste zou natuurlijk zijn dat je er samen over praat en samen in dit soort sessies luistert en heelt.

En daarom heb ik ook heel vaak veel respect voor de partners,

De directe familieleden die meekomen en bereid zijn om dit allemaal aan te horen en dat ze ook begrijpen dat dit er ook nog bij hoort.

Dat het allemaal nog niet voorbij is nadat je hebt gehoord van de arts,

Je bent schoon voor nu.

Want dat speelt natuurlijk ook nog een rol,

De angst of het weer terugkomt.

Ook dat is iets wat mensen die kanker hebben gehad met zich meedragen.

En die spanning wordt iedere keer naarmate de scan dichterbij komt,

Weer opgevoerd.

En ook dat beseffen heel veel mensen die absoluut geen kennis hebben van deze ziekte,

Niet dat dat erbij hoort.

Dat dat ook iets is wat mensen die kanker hebben,

Of een andere erge ziekte,

Want eigenlijk geldt dit voor alle ziektes,

Of voor vergelijkbare ziektes,

Dat je steeds weer moet afwachten of er weer iets terugkomt,

Dat je daardoor anders in het leven staat,

Dat je daardoor een ander mens bent.

Je bent niet meer onbezorgd en denkt dat je de hele wereld aan kan.

Je hebt andere dingen meegemaakt,

Erge dingen.

En ja,

Ik denk dat je een mooier mens bent geworden.

Want zijn de mooiste mensen niet juist de mensen die erge dingen hebben meegemaakt,

Maar eruit zijn gekomen,

Sterker,

Krachtiger.

Het leven heeft je misschien iets willen leren door deze ziekte.

En natuurlijk is dat ook een moeilijke boodschap en ook misschien niet leuk om te horen en misschien geloof je hier niet in,

Maar soms zijn juist de moeilijke dingen in het leven iets waar je als mens iets mee moet.

En dat je ook die gedachten als slachtofferzijnde uiteindelijk zou moeten ontstijgen,

Dat je daar voor bijgroeit.

Dat betekent niet dat je je moeheid of die angst voor een nieuwe scan niet meer belangrijk is.

Absoluut niet.

Dat is iets anders,

Maar wel dat je jezelf niet als slachtoffer hoeft te zien.

Maar ook dat is een proces,

Dat gaat ook niet van de een op de andere dag.

Ook dat heeft tijd nodig om in te zien van wat die ziekte jou heeft willen leren,

Welke veranderingen jij in je leven dient te maken,

Misschien zelfs verandering van werk,

Soms ook relatie of andere grote keuzes die je moet maken door die ziekte.

En over dit alles is gewoon heel weinig kennis en begrip in onze samenleving.

En het verdriet dat ik iedere week zie wat al die mensen meemaken,

En ook de angst om hun baan te verliezen,

En dat ze maar proberen hard te werken om die uren te houden zodat ze niet in een ander traject komen waardoor ze ontslagen kunnen worden,

Is gewoon eigenlijk mensonterend.

En helaas is het pas zo dat mensen vaak begrijpen wat een ziekte als kanker met je doet als ze het zelf van dichtbij of zelf hebben meegemaakt.

Hier moet gewoon meer bewustwording overkomen.

En het zou ook mooi zijn als de ziekenhuizen,

De medische zorg hier meer bewust van is.

Het fysieke gedeelte is misschien maar de helft van het hele verhaal.

Er komt nog zoveel meer bij kijken.

Dus als je werkgever bent en je hebt mensen in dienst die voor jou werken met kanker,

Ga dan om de tafel zitten en probeer echt te luisteren.

Kijk of je compassie kunt tonen en kom die mensen tegemoet.

Want uiteindelijk denk ik,

Als ik het zo om me heen zie,

Willen die mensen heel graag betrokken blijven in onze samenleving.

Misschien nog wel meer dan gewone mensen die niet ziek zijn.

En zullen ze misschien ook met veel meer aandacht zelfs nog werken en zijn ze ook nog meer gemotiveerd.

Omdat ze gewoon donders goed weten hoe het leven in elkaar zit.

En dankbaar zijn dat ze er onderdeel van kunnen uitmaken van onze samenleving en ook werkende samenleving.

Deze mensen zijn kostbaar,

Heel waardevol,

Alleen hebben ze misschien iets minder energie.

En gun hun een enorm lange tijd om wellicht weer helemaal terug te komen als dat haalbaar is of wellicht iets minder.

Maar waardevol zijn ze zeker,

Want zij weten hoe het is om buiten de samenleving te staan en er geen onderdeel van uit te maken.

En die ervaring maakt ze juist zo waardevol.

Want ze willen wel heel graag.

Dus met iets meer compassie,

Liefde.

Ik weet het,

Het zijn rare woorden voor heel veel mensen,

Maar dit is wel waar onze samenleving naartoe moet.

Willen we er samen wat moois van maken en ook de kwetsbaren in onze samenleving meenemen.

En tenslotte is er natuurlijk ook nog de angst voor de dood.

Ik heb het net volgens mij in het begin al even genoemd.

Als je gewoon leeft zonder een dergelijke ziekte,

Hoe vaak denk je na over de dood?

Ja natuurlijk,

Als een van je dierbaren overlijdt of een vriend of een vriendin of een collega,

Dan denk je even na over de dood.

En het kan ook zijn dat je ook weet wat rauw is.

Zeker,

Ik probeer dat niet te bagatelliseren,

Maar als je zo'n diagnose als kanker hebt gehad,

Geloof me,

De dood is een big thing,

Is een groot onderwerp.

De angst om dood te gaan draag je ook met je mee.

En ook dat kost energie.

En ook dat speelt gewoon een rol in het hele proces.

Ook als de diagnose je bent weer gezond is geweest.

Want na een tijdje komt die scanner weer aan.

En ik zie genoeg mensen waarbij de kanker weer terugkomt.

En om dan te denken dat iemand gewoon fulltime op zijn oude niveau zijn werk kan doen,

Vrolijk,

Vol met energie,

Is gewoon niet alleen naïef,

Maar ook gewoon mensonterend.

Gewoon eigenlijk,

Ik kan er gewoon niet eens bij met mijn hersenen.

Dat je mensen zo ziet,

Zo zonder compassie.

Of dat je dan als familielid of vriend het gewoon compleet negeert en er niet meer over vraagt.

Want diegene ziet er weer goed uit,

Heeft zijn haar weer terug,

Het is allemaal weer oké,

Lacht weer,

Maakt grapjes.

Yeah,

Right.

Zo werkt het dus niet.

En daarom dit verhaal vandaag.

In de hoop om iets meer bewustwording te creëren.

Dat er iets liefdevoller en met meer compassie naar deze mensen mag worden gekeken en dat je ze ook zo benadert.

En ik blijf met veel plezier en compassie mijn wekelijkse lessen geven om deze mensen een hart onder de riem te steken.

Ik bied een veilige omgeving waarin mensen hun verhaal kunnen doen,

Hun zorgen kunnen delen en er gelukkig ook nog heel wat wordt afgelachen.

Want humor is ook helend.

En wie weet helpt dit verhaal ook jou om jouw familielid,

Partner of collega of werknemer of wie dan ook vanaf nu iets anders te benaderen.

En dat kun je op jouw eigen liefdevolle manier doen.

Daar hoef ik geen voorbeelden voor te geven.

Iedereen kan vanuit zijn of haar hart iets waardevols betekenen voor iemand anders die dat nodig heeft.

Namaste