Het Pad van de Lantaarn

Sluit zacht je ogen en voel je lichaam zwaar worden,

Gedragen door de ondergrond.

Je schouders zakken en je adem wordt dieper,

Alsof je het systeem begrijpt dat het avond is.

Stel je dan nu voor dat je aan het begin van een pad staat.

De lucht is getint met het laatste licht van de dag,

Zacht paars en goud,

Langzaam overgaand in donkerblauw.

De wereld is rustig,

Alsof alles even pauze neemt.

En in je hand houd je een kleine lantaarn.

Ze gloeit met een warme gouden vlam.

Niet fel,

Maar precies genoeg om de weg voor je te verlichten.

Je zet in eerste stap en de grond onder je voeten voelt stevig en koel,

Bedekt met bladeren die zacht ritselen.

Bij elke stap hoor je het fluisteren van de aarde,

Alsof ze je draagt,

Stap voor stap.

En met elke ademhaling laat je iets van vandaag los,

Alsof de uitademing de last van je schouders stilt en het achterlaat op het pad.

Niet vergeten,

Niet weggeduwd,

Alleen maar even neerleggen.

De lantaarn werpt cirkels van licht om je heen.

In dat licht voelt alles veilig en rustig.

Alsof de lantaarn niet alleen de weg verlicht,

Maar ook je hart verwarmt.

Kijk eens om je heen in dit zachte schijnsel.

De bomen buigen licht mee in de avondwind en hun bladeren fluisteren verhalen van rust.

De lucht ruikt naar aarde,

Naar hout,

Misschien naar bloemen die zich sluiten voor de nacht.

Je loopt verder en merkt hoe je lichaam lichter voelt.

Elke stap is een kleine overgave,

Elke ademhaling een loslaten.

Misschien verschijnt daar in de gedachten van vandaag iets wat nog bleef hangen.

Laat het er gewoon zijn en plaats het dan als je wil in die lantaarn.

Voel hoe het oplost in het gouden licht,

Getransformeerd tot warmte.

Zo draag je geen last meer,

Alleen zachtheid.

Het pad buigt langzaam af naar een open plek,

Maar hier zet je de lantaarn neer in het gras.

Haar licht strijlt nu om je heen,

Groter dan eerst,

Alsof ze je volledig omarmt.

Je gaat zitten of liggen in dit zachte licht en je merkt dat de dag voorbij is.

Alles wat je moest dragen,

Alles wat je moest doen,

Mag hier rusten.

Voel hoe je adem rustig blijft bewegen,

Hoe je lichaam op en neer beweegt bij elke in- en uitademing.

Hoe je lichaam zwaar en veilig voelt.

Hoe je geest zacht wordt,

Net als de avond zelf.

Zachte ademhalingen,

Treizen en dalen van je borst en buik.

De koude luchtstroom die je inademt en de warmere luchtstroom uit.

En wanneer je zover bent,

Adem je diep in en langzaam uit en beweeg je zacht je vingers en tenen.

Weet dat de lantaarn altijd in je hart blijft branden,

In stille herinnering dat je veilig bent,

Gedragen bent en dat je mag rusten.

Welt rusten.