Je vrouwelijke bron helen en haar kracht omarmen

Transcript

Deze meditatie gaat over het verbinden met de vrouwelijke kracht in jou.

Helemaal diep contact maken met jouw vrouwelijke kern.

Ik ben Diana van der Werf en ik neem je hierin mee.

Wat me opvalt als ik werk met mensen,

En ook uit mijn eigen ervaring,

Weet ik dat het heel lastig is om echt goed contact te maken met de buik.

Met wat zich diep in jouw buik afspeelt.

Daar echt bewust contact mee maken,

Informatie op kunnen doen,

Daarin kunnen ontspannen,

De kracht voelen die dat gebied bezit.

En die als het ware weer mee naar boven nemen,

Naar jouw dagelijkse leven,

Naar de buitenkant.

Dus deze kracht kunnen benutten in je dagelijkse leven.

Dus ik wil je graag meenemen in deze meditatie.

En kijk maar of je het even heel comfortabel voor jezelf kan maken,

Dat je ontspannen kan zijn.

En dat je met je ademhaling je lichaam even steeds rustiger maakt.

Je bent veilig,

Je mag ontspannen,

Je mag helemaal jezelf zijn.

Je hoeft even helemaal niets.

We gaan een mooie reis maken samen,

Naar een van de gebieden in jouw systeem,

Wat het diepst gelegen is.

En kijk maar of je daarin mag ontspannen.

Adem een aantal keer heerlijk uit.

Zucht,

Voel hoe vrij je bent.

Ontspan elke cel.

Elke cel stel je open om jezelf te ontvangen.

Dan neem ik je mee op deze ontdekkingsreis naar je vrouwelijkheid,

Naar je diepe verbondenheid met de natuur.

En elke keer als je daar contact mee maakt,

Kan je een intens diepe,

Bijna tastbare stilte ervaren.

En ik neem je nu mee naar deze plek in jou.

Een plek die vergeten lijkt te zijn.

Toch is het een altijd aanwezige plek die er is,

Voor jou,

Om die helemaal ten diepste te ontdekken.

Het is geen plek die uitreikt.

Het is een plek die ontvangt.

Een plek waar alles is.

Waar je alleen kan zijn in volle aanwezigheid,

Omwille van jezelf.

Maak je zacht,

Licht,

Ontspannen.

Laat je ademhaling verder licht dwarrelen naar de aarde.

We gaan het pad volgen naar je buik.

En ik neem je stap voor stap mee.

Maak nu contact met je innerlijk oog.

En stel jezelf voor dat jij met een velerlichte tas aan je arm de reis naar binnen zal gaan maken.

Je bent opgewekt,

Vol verwachting en je hebt er zin in.

Er verschijnt misschien een glimlach op je gezicht.

We gaan nu eindelijk de reis maken.

Diep,

Diep,

Diep in je buik.

De plek die niet roept.

De plek waar je alleen maar kan zijn.

En zo dwaal jij met een velerlichte tred het pad af.

En het eerste waar je terechtkomt is je keel.

Deze plek kijk je even rond,

Houd je even stil.

En in dit gebied ben je even volledig bewust van alles wat je keel niet heeft gezegd,

Niet heeft gedaan,

Niet heeft gemaakt,

Niet heeft gevraagd.

Misschien omdat ze het niet durfde,

Niet mocht,

Er niet aan toe kwam.

Maar laat al deze flaardes,

Al deze gedachten,

Beelden,

Emoties,

Verder ligt in je tas dwarrelen.

Die neemt het mee,

De tas blijft echter verder ligt.

Die zegt dankjewel tegen je keel en je vervolgt je pad.

Bij je hart gekomen voel,

Ervaar je,

Je weet,

Je ziet de momenten dat je hart gesloten bleef,

Niet kon geven of ontvangen.

En ook deze momenten glippen als vanzelf en verder ligt in je tas.

Je zegt dankjewel en vervolgt je pad.

Bij je zonnevlecht ontmoet je de plek waar je stukken tegenkomt waarin je zo hard bent geweest voor jezelf,

Waarin je zo gigantisch je best hebt gedaan,

Waarin je hebt geduwd,

Getrokken en het misschien steeds niet lukte.

En ook hier zijn de momenten waarop je stevig voor jezelf had mogen opkomen en nee had mogen zeggen en dat je dat toen niet hebt gedaan.

En ondanks dat je tas je misschien wat overvol dreigt te raken,

Blijft het net zo licht en ruim als toen je startte met je reis.

Je voelt je dankbaar,

Je dank je zonnevlecht en vervolgt je pad.

Je merkt nu dat je in een stil donker bos bent gekomen.

Je weet niet meer goed of het dag of nacht is.

Alles is heel verstild.

Je voeten lopen zacht op een mosachtig pad.

Het voelt heel fijn en comfortabel aan je voeten.

Het geluid van je stappen wordt zachtjes de aarde in gezogen.

Het pad komt uit bij een deur,

Die had je bijna niet waargenomen.

De deur zit verborgen achter dichte bladeren,

Boomwortels,

Takken en bloemen.

En nog voordat je de ergene hebt,

Verandert het vederlichte tasje om je pols in een wolk van de meest prachtige vlinders die je ooit hebt gezien.

Ze fladderen weg en ze gaan op in het tafereel van bladeren,

Wortels en bloemen die de deur bedikt.

Je voelt je opeens opmerkelijk licht.

En terwijl je bewust bent van deze lichtheid.

Merk je op dat de deur is open gegaan.

Je stapt binnen door de boomwortels en komt in een aardedonkere gang terecht.

Even beneemt het je de adem.

Zeker als je merkt dat de deur zich geluidloos achter je heeft gesloten.

Je besluit je over te geven en je wordt in één klap helemaal één met de diepe,

Donkere stilte.

Je ziet niks,

Je denkt niets te voelen,

Maar zodra je je daar op focust,

Komt je hele wezen tot leven.

En merk je juist dat alles in jou extreem levendig is.

Elke cel vibreert vol leven.

Er verschijnt een grijns op je gezicht.

Hoe gaaf is het om deze gigantische boom aan energie die jij bent,

Volledig te kunnen voelen nu.

In die donkere stilte.

Je neemt even de tijd om hier helemaal op af te stemmen,

Op deze donkerte,

Op deze energie.

Je voelt en ervaart hoe alles in jou pulseert en beweegt.

Je volgt het ritme,

De beweging en merk nu op hoe jouw systeem zich als vanzelf opnieuw uitbalanceert.

Het lijkt of alle cellen zich uitlijnen,

Opschonen,

Resetten,

Alsof de puzzel opnieuw wordt gelegd.

En je hoeft hier niets voor te doen.

Je volgt de beweging,

Je volgt het pulseren.

En als alles lijkt te kloppen,

Lijkt het laatste puzzelstukje gelegd.

Je voelt je uitgeleind,

Compleet,

Sterk en krachtig,

Verfrist en nieuw.

En zo wordt je uit de donkerte getrokken.

Je staat nu naakt en fris in een ruime grot.

Aan de wanden branden fakkels.

De lucht is zacht,

Bijna zoet.

Het lijkt of je het bijna kan voelen op je huid.

Het is alsof je zachtjes,

Heel zachtjes wordt aangeraakt.

En voor je zie je een poel.

Je loopt er naartoe,

Over fijn zand.

Je weet,

Intuïtief,

Dat elke stap die je nu zet,

Belangrijk is.

En je voelt bij iedere stap,

Elke zandkorrel onder je voeten.

Je voelt elke beweging in je lichaam.

Bewust zet je je stappen,

Tot je aan de rand komt van de poel.

En uit het niets staan er opeens twee figuren naast je.

Je voelt een sprongetje in je hart,

Want je weet,

Deze twee figuren zijn mijn hele leven altijd bij mij.

Dit zijn mijn helpers.

En jij weet zelf,

Welke vorm jouw helpers hebben.

Je herkent ze,

En ze maken zich ook kenbaar aan jou.

Je voelt een diepe,

Diepe verbondenheid.

En dan stap je in het water.

Zodra je de stap hebt gezet,

Voel je de verbinding met het water.

Je komt direct tot rust.

En je laat je langzaam op je rug drijven.

De vloeistof voelt zacht op je huid.

Je voelt je gedragen.

Je blijft moeiteloos drijven,

Met je armen en benen lichtgespreid.

Je bent totaal op je gemak.

Bij elke uitademing voel je spanning uit je lijf wegstromen.

Keer op keer voel je je steeds verder ontspannen.

Je voelt ook dat je kracht toeneemt.

Je voelt je mentaal,

Fysiek,

Emotioneel en enigheidisch steeds sterker worden.

Je lichaam begint nu heel lichtjes over haar as naar links te draaien.

Je voelt jouw oerkracht verbonden met de oerkracht van de aarde.

En nu,

Als door een wolk van lichte mist,

Aanschouw je de vrouwen die ooit op aarde zijn geweest.

En die er nu nog zijn.

Je voelt hun waardes.

Je voelt hun verdriet.

Hun blijdschap.

Hun idealen.

De verwarring.

De helft.

Je ziet het.

Je weet het.

Want het is ook allemaal in jou.

En terwijl je heel langzaam links omdraait door deze wolk,

Deze mist,

Ben je je volledig bewust van alle vrouwelijke aspecten in jou en moeder aarde.

En in alle vrouwen op deze wereld.

En je voelt de kracht die hiervoor nodig is,

Die hiermee gepaard gaat,

Als een oerstille kracht,

Een diep donkere kracht,

Diep,

Diep,

Diep in jou.

Een diep donkere kracht,

Diep,

Diep,

Diep in jou.

En deze kracht komt volledig samen in de diepte van jouw buik.

De Pool en jij zijn één.

En dan lig je weer helemaal stil.

Je ligt zo stil,

Dat het bijna lijkt of je geen adem meer haalt.

Alsof je één bent met het water.

En je laat alles even helemaal op je inwerken.

Terwijl je je helemaal één voelt met de Pool.

En dan begin je langzaam rechts om te draaien,

Rechts om je as.

En terwijl je.

.

.