سلام دوستان عزیز، فرشاد هستم.
امروز میخوام کمی در باید ذهنون لحظه عمل کردهی صحبت کنم.
ما چون از طریق چشم ذهن دنیا رو مشاهده میکنیم، اصلا نمیتونیم حقیقت رو ببینیم.
ذهن پرشده از مفاهیم، خاطرات، تعاویه ها و خیلی چیزهای دیگه.
ما دنیای حقیقی رو نمیبینیم.
فقط یک دنیای تحریف شده قابل مشاهده است و چون دائمان دنیای تحریش شده رو نگاه میکنیم، حقیقت هم تحریف میشه.
وقتی حقیقت تحریف شد، به دنبال اون سرنمش هم تحریف میشه و هرگز واضح و شفاف دیده نمیشه.
اگر شما در یک زرفی شیشه ای، آبی کاملا گلالوت بریزید و جوده چشمتون قرار بدید تصابیر سمت دیگه قابل دیدن نیست.
اما اگر اجازه بدید، این لیوان مددی در حالت سکون قرار بگیره و گلولای تهنیشین بشه، تصابیر سمت دیگه قابل دیدنه.
و همیشه اگر ذهن به سکوت برسه و گردقوبه ها تهنیشین بشه حقیقت قابل دیدن خواهد بود.
پس درک موضع سکوت ذهن اهمیت بسیار زیادی داره.
پس اول باید با محیط ذهن آشنا بشیم.
برای درک محیط ذهن، محیط ذهنو مانند یک سالون سینما در نظر بگیدید که شامل یک پروژکتور، نوار فیلم، پردی سینما و تعدادی سندلیه.
خود ذهن در واقع همون پروژکتوره و این پروژکتور به تنهایی چیزی برای تغذیع خودش نداره.
ذهن یا همون پروژکتور برای این که بتونه کار کنه به یک نوار فیلم نیاز داره.
خالی نوار فیلم برای تغذیع ذهن چی هستش؟ مجموعی از تمام احساسات، خواتره ها، آرزوها، تمایلات در زندگی های بسیار در گذشته و این زندگی که کامل نشدن، اجرا نشدن، معلق هستند و چیزهای بسیار زیادی که ما از اونها اصلا خبر نداریم.
در واقع با تابش پروژکتور یا همون ذهن به این نوار فیلم تصبیری بروی پرده ذهنی افتهه که ما به اون فکر میگیم.
پس در واقع منشه طولید فکر چلین چیزی هست.
حالا این سری از این افکار دوباره به صورت تمایل، احساسات، خواتره ها، آرزوهای برابرده نشده و همین نوار فیلم برمی گردند و یک سری هم به صورت سوال مطرح میشن.
پس در واقع تمام سوالات منشه ذهنی دارند یا به قول معروف میگیم تمام سوالها از ذهن میاد یا به ذهن وابسته هستند.
پس کاملا منطقیه اگر بتونیم محتویات این نوار فیلم رقیق یا به نوعی مهوش کنیم قایدتا فکر هم وجود نخواهد داشت در نتیجه دیگه ذهن وجود نداره یا میتونیم بگیم ذهن در این این که هست نیست یا میتونیم بگیم حالتی بی ذهنی رسیده یا همون حالت ساماتی به وجود اومده.
حال قبل از اینکه ببینیم که چطور میشه این نوار فیلم رقیق و مهوش کرد بحثی رو در باری کنترول افکار مطرح کنیم.
توجه کنید که فکر وقتی متولد شد شما از وجودمون آگاه میشید.
مثلا شما نمیدونید که یک سطح دیگه قرار چه فکری بیاد بنابراین نمیتونید افکار رو کنترول کنید.
رای حل چی استش؟ فقط افکار رو تماشا کنید اجازه بدید که این افکار بیان و برن شما میدونید که یک فکری متبلط شد فقط مشاهده می کنید اجازه میدید که این فکر بیاد و بره هیچ کاری انجام نمیدید هیچ کنترولی انجام نمیشه دقیقا کنید وقتی میگیم کنترول این کنترول به معنای خشونته یعنی این که شما باید به اون فکر یه فشار وارد کنید بذار به این قضیه این طور نگاه کنیم آیا دوست دارید کسی شما رو کنترول کنه؟ قطعا نه چه حسی پیدان می کنید وقتی کسی شما رو کنترول می کنه؟ قطعا یه حس خفگی و خشب تقریبا همچین داستانی هم برای وقتی که تلاش می کنید افکارتون رو کنترول کنید پیش می آد وقتی شما افکارتون رو سرکوب می کنید در واقع تمام احساسات مربوط به اون افکار رو هم سرکوب کردید ماننده این می مونه که شما دارید یک فنر رو حیف فشار می دید و اگر دستتون رو بردارید خب معلومه چه اتفاقی می افته برای درکه بیشتر در نظر بگیرید که یک لیوان خالی در دست شما قرار داده شده و شما قرار این لیوان رو نیم ساعت نگه دارید بعد گذشت یک زمان بسیار کتا درد بسیار شدیدی در دست و کتف و شونتون احساس می کنید نا کنید بحث سنگیم بودن این لیوان مطرح نیست این لیوان اصلا سنگیم نیست بحث اینه که شما نیمی تونید به مدت طولانی به چیزی فشار وادت کنید در واقع هیچیز خشوندامیز و کنترولی به شما کمک نمی کنه حتی اگر دستت فکر باشه این فشار و کنترول چیزی رو از بین نمی بره بلکه فقط در این نوار فیلمی تخیلی ایجاد می کنه پس بحث کنترول افکار قابل قبول نیست رای حل چیه؟ یک استادیوم رو در نظر بگیرید در ورودین استادیوم فرض کنید اگه معمولی نباشه همه حجوم می آرن داخل اما اگر در ورودی این استادیوم معمول یا پولیسی قرار بگیره همه منظم وارد می شن پس قدم اول اینه که ما باید پولیس افکارمون باشیم با این کار افکار حجوم نمی آرن بلکه به یک خط می شن و مرتب وارد خواهن شد فقط باید شاهد باشید فقط باید اجازه بدید که این افکار بیان و برن افکارتون و مانند بچهاتون بدونید یک مادر چطور به بچهاش نگاه می کنه با یه اشقه بسیار زیاد و افکارتون با عشق نگاه کنید اما در اونها شرکت نکنید یوزی از افکارتون نشید و افکارتون انرژی ندید وقتی فکری میاد قضاوت نکنید نگید این فکر بده، این فکر خوبه، این زشته، این کسیفه بگید هیچ مشکلی نیست این ها همه گی بچه های من هستند یک مادر وقتی به یه بچه بیعدبش با یک نگاه محکم برخورد می کنه با همون نگاه این بچه خود به خود متوجه رفتار نادرستش می شه برای افکار هم چنین چیزی صادقه شما وقتی به تمرین مشاهده کردن افکار ادامه بدید و به محض اینکه افکارتون رو بپذیرید آزاد و رهان می شید اما اگر بخوای در افکارتون کنترولی، سانسوری یا سرکوب ایجاد کنید قطعا اثیر رو گرفتار می مونید وقتی تمرین شاهد بودند برای این متزمان طولانی انجام بشه بین افکار یک شکاف یا یک فاصلهی درست می شه که ما به اون شکاف می گیم سکوت یا سایلنس با تمرین و مشاهده بیشتر این شکاف و در واقع این سکوت بیشتر و بیشتر می شه و می توانیم در این سکوت قرق بشیم و حالت بیزهنی رو تجربه کنیم در پادکست بردی در باید این موضوع که چطور بتونیم افکارمون رو بپذیریم صحبت خواهیم کرد همگی در آگاهی استاد عزیزم مهانجی باشیم
