Adem, ankeren, meebewegen, thuis komen

In deze geleide meditatie nemen we rustig de tijd om in te checken bij onszelf, contact te maken met de adem, de adem te zien als anker dat ons kan behoeden om speelbal te worden van de (soms woeste) golven in ons leven, om niet te pletter te slaan op de rotsen. Om mee te bewegen met wat er gebeurt in de meditatie en thuis te zijn met en bij onszelf.

Transcript

Ik nodig je uit om een comfortabele houding aan te nemen,

Om op een aandachtige manier rechtop en oprecht te zitten,

Of als dat voor jouw lijf beter is,

Om te liggen,

Dat is ook oké.

Het gaat er bij de mindfulness meditaties niet om dat de techniek perfect gevolgd wordt,

Maar dat je weet dat we ons trainen om op een zorgzame manier bewust te zijn,

Aandachtig te zijn.

Dus gewaar hoe je er nu bij zit,

Gewaar van wat er in je omgaat,

En zo misschien merken dat als de dag heel druk was,

Dat je je misschien gehaast hebt,

Of als er misschien zorgen zijn over morgen,

Komende week,

Dat dat soort gevoelens in het lichaam sporen nalaten,

Aanleiding kunnen zijn tot gedachten,

Tot een oordeel,

Te merken hoe dat voor je is en te ontdekken,

Misschien te ontdekken waar jij nu een keuze hebt,

Een keuze om even contact te maken met de adem als anker voor dat befaamde hier en nu,

En misschien te merken dat de adem ook wat reageert op gedachten van spanning of van zorgen,

Door misschien iets hoger te zitten dan je wilt,

Dan je hoopte,

En te weten dat kan dan ook alweer iets op gang brengen,

Van een oordeel,

Iets op gang brengen van met wilskracht je adem willen controleren en zo glijden we van het een in het ander.

Dus herinner jezelf,

Je doet het fantastisch en je bent uitgenodigd te kiezen om zorgzaam aanwezig te zijn en zachtjes mee te bewegen met de adem en met de bewegingen van de geest en zo te merken dat al die golven van gevoelens,

Van gedachten,

Van sensaties,

Van al die dingen die wat reuring maken in ons leven,

Soms hoge golven,

Soms storm,

Dat de beste manier om golven wat kalmer te krijgen is,

Om ze te laten golven,

Te laten deinen,

Te weten dat je een anker hebt,

Zodat je niet de speelbal van die golven hoeft te zijn,

Een anker dat kan voorkomen dat je te pletter slaat op de rotsen.

En de wetenschap dat het plat willen duwen van golven,

Het af willen remmen van golven,

Alleen maar meer deining in je leven veroorzaakt.

Dus mensen zeggen wel eens mediteren,

Dat is toch voor watjes,

Dat is toch zweverig,

Maar als mediteren is het op een vriendelijke manier aanwezig zijn in jouw realiteit,

Dan is dat volgens mij beslist niet voor watjes,

Maar voor mensen met lef,

Voor mensen met een anker,

Die in de storm blijven liggen op hun plek.

En naast het anker van de adem is er ook de uitnodiging om je gewaar te zijn van een eventuele neiging om je helemaal te fixeren op de golven,

Dus dat je er helemaal vast aan gaat zitten.

Want je soms kunt merken in het lijf,

Dat het lijf ook wat gaat verkrampen,

Een neiging krijgt om in contractie te gaan.

En als je bij jezelf die neiging ontdekt,

Dan horg ik je uit de aandacht een heel klein beetje buiten het lichaam te brengen.

Daarvoor hoef je niet eens de ogen te openen,

Het mag,

Het mag echt.

Maar je kunt je ook realiseren,

Je bewust worden van het feit dat er meer mensen op dit moment mediteren.

Of je zou je bewust kunnen worden van het feit dat in het leven van ieder mens golven zijn.

Niet om jouw golven dan maar wat te relativeren,

Maar omdat zoveel mensen zich vaak zo alleen voelen met hun golven.

Een uitstekend ingrediënt voor verkramping en contractie.

Dus merk eens op die beweging iets meer naar buiten,

Hoeveel ruimte dat misschien soms kan geven.

Of misschien dat je merkt dat jij dat moeilijk vindt op dit moment.

Weet dan,

Dat geldt voor meer mensen.

Dit is ook niet voor watjes,

Weet je nog?

Zo kun je zonder in de strengheid te verdrinken,

Zonder ongemak te verdringen,

Kun je tussen verdrinken en verdringen in aanwezig zijn bij dit wat er nu bij jou is.

En merken,

De wens om golven platter te doen,

Het vertrouwen dat dat niet hoeft,

De neiging om in de verkramping te gaan,

In de fixatie.

Het weten,

Het mag wat losser.

Het gevoel dat je er alleen voor staat,

Met jou golven.

Het weten dat je niet de enige bent.

Zoals we in de compassietraining oefenen.

Het is een vorm van gedeelde menselijkheid.

De golven in ons leven.

De stormen.

En gelukkig ook van tijd tot tijd rustiger periode.

Dus de kunst is,

Hoe zorg je goed voor jezelf en al die wederwaardigheden die het leven kan aannemen.

En voor nu,

In deze meditatie,

Zou ik het antwoord willen samenvatten met de woorden,

Meebewegen en niet teveel ertegenin.

En natuurlijk,

Meebewegen en dat is ook een deel van wat we nu oefenen.

Meebewegen wordt een stuk makkelijker,

Als je ook even af durft te drijven in het vertrouwen dat er een anker is dat je stopt.

Merken dat het lichaam zit of ligt.

Het contact met de ondergrond.

Misschien zelfs het gevoel dat je gedragen wordt door de aarde.

Wat je natuurlijk ook wordt,

Maar we voelen het vaak niet.

De gevoelens in het lichaam wat ruimte geven.

Het vertrouwen dat dat oké is.

Jezelf te herinneren,

De weg terug naar de adem,

Naar het zitten,

Naar het weten dat je niet alleen bent,

Die weg terug te vinden.

Inademen en ik kom tot rust,

Uitademen en ik glimlach.

Inademen en ik kom tot rust,

Uitademen en ik glimlach.

Inademen en ik glimlach,

Uitademen en ik ben thuis.

Inademen en ik glimlach,

Uitademen en ik ben thuis in mijn lichaam.

Inademen,

Ik ben thuis in mijn lichaam.

Uitademen,

Ik word gedragen door moeder aarde.

Inademen,

Ik ben thuis in mijn lichaam.

Uitademen,

Ik word gedragen door moeder aarde.

Inademen,

Ik word gedragen door moeder aarde.

Uitademen,

Ik beweeg mee met de golven van het leven.

Inademen,

Ik word gedragen door moeder aarde.

Uitademen,

Ik beweeg mee met de golven van het leven.

Dus laten we tot het belletje gaat,

Nog een minuut,

Twee minuten,

Misschien drie.

In stilte zitten,

In jezelf met zorgzaamheid en compassie uit te nodigen,

Zachtjes mee te bewegen met de wederwaardigheden van jouw leven op dit moment.

Iedere adem een nieuwe kans.

Mocht je het gevoel hebben dat je toch weer een beetje dobbert,

Nodig ik je uit om aan te haken bij je anker,

Het lichaam,

De adem en zo de tijd te nemen voor de overgang naar het einde van de meditatie.

En wees je daarbij bewust van wat je doet,

Van de keuzes die je maakt,

Van wat je achter en volgens vanuit de buitenwereld weer opnieuw binnenlaat.

En wees je bewust van de keuzes die er zijn om bij jezelf te blijven,

Terwijl je het contact met de buitenwereld weer maakt.

En mocht je jezelf gelijk weer verliezen in al die prikkels en al dat gedoe,

Dan weet je hopelijk de weg terug.

Reviews

Heel rustgevend en ik denk deze nog een paar keer te beluisteren. Dankjewel