Meer Meditatie

Deze meditatie is de meer-meditatie,

Hij is vrij naar de tekst van Dzongkapa Tzin en Edelmax.

In deze oefening wil ik je uitnodigen om je uit te strekken als een uitgestrekt meer.

Dus als het kan ga je comfortabel liggen.

Het is niet de bedoeling om je voor te stellen dat je een meer bent,

Want je bent geen meer.

Je hoeft ook geen meer te visualiseren.

Hoewel veel mensen automatisch in hun verbeelding een meer zullen zien,

Zodra het woord meer valt,

En anderen niet,

En dat maakt voor deze oefening geen verschil.

Het beeld dient alleen maar om je aandacht te brengen naar een aantal dingen die je misschien gemeenschappelijk hebt met een meer.

Een eerste element daarvan is dat een meer om zich uit te strekken daar absoluut geen enkele moeite voor hoeft te doen.

Je hoeft dus ook niet van houding te veranderen of op een speciale manier te gaan liggen.

Maar net zoals een meer de wetten van de zwaartekracht volgt en terechtkomt,

Moeiteloos en vanzelf in zijn eigen bedding,

In zijn eigen oefers,

Moeiteloos en vanzelf zijn eigen vorm inneemt,

Zo wil ik je uitnodigen om zelf,

Zo moeiteloos en vanzelf,

De wetten van de zwaartekracht te volgen en te liggen.

Je te laten openvloeien en zo in je eigen vorm,

In je eigen bedding uit te komen,

Zodat je kan liggen,

Uitgestrekt als een uitgestrekt meer,

Met een onwaarschijnlijke precisie,

In je eigen vorm.

Perfect je vorm innemen,

Je laten openvloeien en zijn als een meer,

Als een uitgestrekt meer.

Het is best mogelijk dat er flink wat bedrijvigheid is rondom het meer.

Misschien zijn er steden en dorpen aan de oefers van het meer.

Misschien loopt er een weg of een snelweg langs het meer.

Maar al die bedrijvigheid rondom het meer belet het meer niet om zich uit te strekken en gewoon te zijn,

Gewoon in het landschap te zijn.

De drukte in de steden,

Alle activiteiten,

De auto's op de wegen,

Ze hoeven allemaal niet stil te vallen.

Het leven kan gewoon doorgaan.

Ondanks al die drukte kan het meer zich uitstrekken en moeiteloos aanwezig zijn in het landschap.

Ongehinderd door alle bedrijvigheid rondom.

Dat betekent niet dat het al dit rustig is op een meer.

Ook op een meer kan het stormen.

Net zoals het in ons leven kan stormen.

Er kunnen heftige emoties zijn.

Er kan een harde wind staan en hoge golven.

En het hele meer kan veranderen in één grote kolkende massa met golven en schuimkoppen.

Ik wil je uitnodigen om je aandacht te brengen naar twee aspecten van de storm op het meer.

Een eerste daarbij is een eigenschap van water.

Water kan al die verschillende vormen aannemen.

Water kan de vorm aannemen van hoge golven,

Van schuimkoppen.

Water kan de vorm aannemen van regendruppels.

Misschien is het water eerst een opwillende bron geweest.

Een kabbelende bergrivier.

Of misschien is het water met veel gedruis naar beneden gestort in een waterval.

En water kan al deze vormen aannemen.

En in al deze vormen onveranderd water blijven.

Onveranderd zichzelf blijven.

En ik wil je dan ook uitnodigen om contact te maken met dat vermogen in jezelf.

Om al die veranderingen,

Al die wendingen van je leven,

Al die vormen die je leven aanneemt,

Net als water onveranderd water te blijven.

Onveranderd jezelf te blijven.

En al die stromen en rivieren waarin je leven terechtkomt.

Onveranderd water.

Onveranderd jezelf te blijven.

Er is een tweede aspect aan de storm op het meer.

Dat is,

Hoe heftig de storm ook is,

Hoe hoog de golven ook zijn,

De storm is altijd alleen maar aan de oppervlakte van het meer.

De wind raakt alleen maar het wateroppervlak.

De golven staan alleen aan de oppervlakte van het meer.

En zodra je een paar meter dieper komt,

Een paar meter onder het wateroppervlak,

Kom je op een plek waar de storm niet bij kan.

Een plek die niet door de storm geraakt wordt.

Een plek waar het ook bij de heftigste storm altijd bewegensloos,

Roerloos stil is.

Dus ik wil je uitnodigen om contact te maken met die plek in jezelf,

Waar het ook bij de heftigste storm,

Bij de heftigste emoties,

Windstil blijft.

Een paar meter onder de oppervlakte.

Dat neemt niet weg dat het bovenaan het oppervlak blijft doorstormen,

Doorkolken.

En ook terwijl de storm verder raast,

Enkele meters onder het wateroppervlak,

Is het een plek waar de storm niet bij kan.

De plek waar de wind niet bij kan.

Maar ook stormen blijven niet duren.

Niet op een meer en ook niet in ons leven.

Er komt altijd een moment dat de wind weer gaat liggen.

Waarop de storm weer stopt.

Maar het is niet omdat de wind gaat liggen,

Dat de storm meteen voorbij is.

En zeker wanneer de wind plots gaat liggen,

Kan het gebeuren dat het windstil is.

Als je naar het meer kijkt,

Je nog ziet dat het volop in beweging is.

Dat de golven er nog steeds zijn.

De golven hebben hun tijd nodig om uit te golven,

Om uit te deinen.

En je kan dat proces niet forceren,

Je kan het niet versnellen.

Je kan er niks aan doen.

Je kan het alleen zijn eigen tijd gunnen,

Zijn eigen proces gunnen.

Als je zou proberen de golven plat te duwen,

Zou je alleen nog maar meer deining veroorzaken.

Dus het enige wat je kan doen,

Is dat proces zijn eigen tijd laten.

De golven de tijd geven om uit te deinen,

Om uit te golven,

In hoogte af te nemen,

En om uiteindelijk weer te gaan liggen.

Zodat het wateroppervlak uiteindelijk weer glad,

Glad als een spiegel wordt.

En niets gelijkwaardigs speelt zich af aan de oevers van het meer.

Want daar kan het dat het water troebel is geworden.

Doordat in de storm de ondiepe plekken omgewuld zijn,

En het stof en het zand van de bodem het water troebel heeft gemaakt.

En ook als het wateroppervlak glad is geworden,

Glad als een spiegel,

Duurt het nog even voordat het stof en het zand bezinkt.

En ook dat kan je niet forceren.

Je kan het stof niet met je handen naar beneden,

Naar de bodem terugduwen.

Dat zou alleen nog maar meer stof doen opwaaien.

Het enige wat je kan doen,

Is dat proces zijn eigen tijd laten.

En het stof de kans geven,

De tijd geven,

Om te laten bezinken.

Het water weer te laten klaren,

Totdat het uiteindelijk weer helder wordt.

Helder als kristal,

Glad als een spiegel en helder als kristal.

En dan zal het meer alles wat voorbij komt,

Onvervormd weerspiegelen.

De wolken die passeren,

Worden onvervormd weerspiegeld.

Als er vogels overvliegen,

Worden ze onvervormd weerspiegeld.

Dus ik wil je uitnodigen,

Om contact te maken met dat vermogen van je geest.

Om zo glad als een spiegel te zijn.

Helder als kristal.

En alles wat komt,

Alles wat passeert,

Glashelder,

Onvervormd te weerspiegelen.

Het maakt het meer niet uit of het een witte zwaan is die voorbij vliegt.

Of een zwarte kraai.

Of een simpele mus.

Het meer zal geen enkel beeld afwijzen.

Geen enkel beeld vasthouden.

Zal er niets aan toevoegen en er niets van afhalen.

De vogels passeren ongehinderd bij het meer.

En het meer zal alles onvervormd weerspiegelen.

Er is een oud zendgedichtje dat hierover gaat.

De wilde ganzen hebben niet de bedoeling om hun spiegelbeeld af te werpen.

Het water heeft geen geest om hun beeld vast te houden.

En zo kan je je dus uitstrekken.

Uitgestrekt als een uitgestrekt meer.

En alles wat opkomt en voorbij komt,

Ongehinderd,

Onvervormd weerspiegelen.

Laten komen,

Laten zijn als een uitgestrekt meer.