Jan Kortie over Verlangen, de 2e stap uit de Latifa
by Anna Liem
In deze sessie hoor je Anna Liem in gesprek met Jan Kortie over de 2e stap uit de Latifa meditatie: Verlangen. Jan Kortie is de grondlegger van stembevrijding en heeft zijn 2 jarige opleiding gebaseerd op de 7 stappen uit de latifa. Deze interviews zijn onderdeel van het online programma SingInsideOut. Laat je weten wat je ervan vond en wat je erbij ervaarde?
Transcript
Mijn eerste vraag is eigenlijk,
Jan,
Wat is verlangen?
Oeh,
Anna,
Dat is meteen een grote vraag,
Hè?
Verlangen is een soort van innerlijke beweging,
Het is misschien wel een vuurtje vanbinnen,
Wat ons eigenlijk iedere keer weer aanzet om zelf ook in beweging te komen.
Dus er is iets wat eigenlijk roept,
Er is meer.
Er is meer mogelijk,
Er is meer te ervaren,
Er is meer te doen.
Het is de uiting van het leven eigenlijk,
Het is de uiting van leven.
Leven is eigenlijk steeds beweging naar,
Oeh,
Wat zou het volgende zijn?
ZING INSIDE OUT Verlangen wil bevredigd worden.
Nou ja en nee,
Dat kan je wel helemaal niet gaan denken dat dat zo is.
En onze persoonlijkheid grijpt dat ook altijd aan,
Gaat ook proberen om het verlangen te bevredigen.
Maar eigenlijk is het allerbelangrijkste van verlangen dat het gevoeld wil worden.
Het wil ervaren worden,
Het wil ruimte krijgen.
Het wil kunnen leven,
Dat is eigenlijk veel belangrijker.
Het wil geuit worden.
En het wil vervolgens in contact gebracht worden,
Ja.
Ja,
Dus jij zegt geuit,
Maar uiten is natuurlijk altijd gericht op contact.
En wij uiten dingen omdat we er contact over willen krijgen.
Omdat we er niet alleen bij willen blijven.
En eigenlijk,
Als ik zeg we willen niet alleen blijven,
Dat is alweer een verlangen wat ik dan uitspreek.
Dus ik las ooit ergens,
Dat vond ik heel verhelderend wel.
Eigenlijk hebben wij mensen twee soorten verlangers.
Het ene verlangen is dat we willen kunnen zijn wie we zijn.
Het tweede verlangen is dat we contact willen hebben.
We verlangen naar,
Je zou kunnen zeggen negatief geformuleerd,
We verlangen naar niet alleen zijn,
Niet alleen blijven.
Maar je kan ook zeggen we verlangen naar deel uitmaken van een groter geheel.
We verlangen naar gemeenschap,
We verlangen naar contact,
Naar relatie,
Naar verbinding.
Ik zeg zing,
Zing je vrij.
En het hele interessante van die twee verlangen is dat ze alleen maar in die volgorde kunnen worden bevrijdigd.
Het is altijd van belang dat je eerst durft te zijn wie je bent,
Zodat je jezelf op die manier waarachtig in kunt brengen in een relatie.
Als je begint in een relatie maar overgeslagen wie je zelf bent,
Komt er of een soort leegte in die relatie,
Of er komt een forceren in.
Of er komt een te grote gerichtheid op de buitenwereld in.
Dus het begint eigenlijk altijd met eerst naar binnen,
Voelen wie ben ik,
Wat leeft er in mij,
Wat verlangt er in mij.
En alles wat er in jou leeft verlangt naar gekend worden,
Verlangt naar kunnen leven.
En dan komt altijd het verlangen dat het ook gehoord wordt en in relatie kan leven.
Ik zeg zing,
Zing je vrij.
Zing zij aan zij.
Mooi,
Wat vertel je dat mooi.
En als we dan eens kijken naar zing inside out.
De luisteraar doet dat alleen over het algemeen.
Dus je hebt je oortjes in of een geluidsbox aan en je zet de sessie aan.
Maar die tweede stap,
Verlangen,
Is ook zo belangrijk dat dat gehoord wordt door iemand anders.
Dat dat in contact gebracht wordt met een ander.
Zou je dan misschien,
Als ik dat zo vraag,
Misschien komt er iets in je op.
Een opdracht meegeven als ze de sessie hebben gedaan,
Hoe ze dat dan in contact kunnen brengen met een ander.
Snap je wat ik bedoel?
Ja ik snap het.
Ik denk daar hoef je je eigenlijk niet eens heel erg mee bezig te houden.
Dat kan overigens heel fijn zijn.
Maar het geweldige is dat als wij in onszelf iets laten leven.
Ook als er helemaal geen ander bij is.
Maar we verstaan het onszelf steeds meer toe dat het leeft.
Dat is dat zijn,
Durven zijn wie je bent.
Jazeker.
Dan zal dat eigenlijk meer of meer als vanzelf zijn weg vinden naar anderen.
Al is het maar omdat je zelf voelt dat je daar naar verlangt.
Ja,
En dat durft te erkennen.
Ja,
En ook als dat niet meteen bevredigd wordt,
Als dat niet meteen vervuld wordt dat verlangen.
Wat heeft dat met onze verlangens?
Kunnen we helemaal niet direct vervullen.
Nee.
Soms ligt de vervulling van het verlangen echt heel ver weg.
En is het verlangen toch aanwezig.
Dus het durven toestaan van je verlangens betekent eigenlijk ook het durven vertrouwen op je eigen vermogen.
Om die verlangens er te laten zijn zonder dat je weet of ze vervuld gaan worden en zo ja wanneer.
Dus het vergt eigenlijk ook voor ons dat we het gemis durven nemen zou ik kunnen zeggen.
Dat we de afwezigheid van de vervulling durven erkennen,
Durven nemen.
Dat we daar het gemis van kunnen hanteren.
Dat we trouwens ook dat gemis ook nog weer in ons zingen durven meenemen eventueel.
Het kan ook echt heel fijn zijn om datgene wat je mist niet als een soort verwijt naar buiten te brengen.
Maar als verlangen naar buiten te brengen.
En dus als je zou kunnen zeggen de pijnlijke afwezigheid naar buiten te brengen.
Dus ik noem maar iets iemand die echt verlangt naar een relatie hebben.
En dat het op dit moment niet heeft.
En daar iets van eenzaamheid in ervaart.
Dat kan echt ook pijnlijk zijn.
En dan kun je je verlangen bezingen,
Maar je kan ook de keerzijde ervan bezingen.
Namelijk de pijn ervan.
En eigenlijk doe je dan hetzelfde.
En dan kan het ook heel fijn zijn om gewoon te klagen.
Klagelijk te zingen,
Te jammeren zou je kunnen zeggen.
Over je alleen zijn.
Zonder dat dat verwort of vervormt tot slachtofferschap.
Oh wat heb ik het toch moeilijk.
Nou,
Dat zit heel dicht aan tegen.
Oh wat heb ik het moeilijk,
Maar zonder verwijt.
Zonder het leven ervan de schuld te geven.
Maar wel tot je te nemen dat het wel zo is.
Dat die eenzaamheid,
Die pijn of die angst of die schaamte of wat het ook is.
Dat die er nu wel gewoon is.
En die kan bezongen worden.
Als je denkt aan de Portugese fado muziek bijvoorbeeld.
Dat is een en al jammerklacht die daar geuit wordt.
In het Portugees komt de klank au ook heel veel voor.
Heel veel woorden eindigen op au.
Dat is een hele fijne klank om op te zingen.
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au!
Au
Maak kennis met je leraar
4.5 (4)
Recente Beoordelingen
Marie
September 27, 2024
Mooi interview en heldere overwegingen, uitleg. Ik ga 'm zeker nog eens beluisteren! Het meest opvallende voor mij was, als graag wil verlangen en er niet bij kan, dat dat dan al een verlangen is...daar wordt ik blij van. En ook dat het verlangen hebben dus eigenlijk energie geeft om te leven, living forward (focusing methode) en dat ze dus van wezenlijk belangrijk met als eten en plassen...heel mooi. Dankjulliewel ♥️
More from Anna Liem
Gerelateerde Meditaties
Verwante Leraren
Trusted by 35 million people. It's free.
Get the app