Na Verloop van Tijd | Gedicht Veronica Shofstall vertaald

Soms bevestigt een gedicht iets wat je al weet,

Dus behalve dat het je een inzicht kan geven,

Kan het je ook op andere manieren raken.

Het volgende gedicht heb ik vertaald en is van Veronica Shustle,

Na verloop van tijd.

Na verloop van tijd leer je het subtiele verschil tussen het vasthouden van een hand en het vastketenen van een ziel.

En je leert dat liefde niet betekent dat je kunt leunen en gezelschap niet altijd betekent dat het veilig is.

En je begint te leren dat kussen geen contract zijn en cadeautjes geen belofte.

En je begint je afwijzingen te accepteren.

Met het hoofd geheven,

Je blik vooruit,

Met vrouwelijke gratie in plaats van met kinderlijk verdriet.

En je leert je paden te plannen op vandaag,

Omdat de grond van morgen te onzeker is om op te plannen.

En toekomstbeelden de neiging hebben om onderweg ergens te versplinteren.

Na verloop van tijd leer je dat zelfs de zon verbrandt als je er teveel aan wordt blootgesteld.

Dus leg je je eigen tuin aan en hang je jezelf de slingers om.

In plaats van te wachten tot iemand je komt versieren.

En je leert dat je echt kunt verdragen.

Dat je echt sterk bent.

Dat je echt iets waard bent.

En je leert.

En leert.

Met elk afscheid leer je.