Met de Rommel en de Ruis Zitten

Laten we eerst beginnen met eens diep in te ademen.

Wanneer we weer rustig uitademen,

Nemen we ook weer onze tijd.

We gaan dan eerst onszelf ontspannen,

Te beginnen met ons lichaam,

Te beginnen met onze ogen.

We ontspannen eerst onze ogen,

Want in meditatie kunnen we nog wel eens de gewoonte hebben onze ogen dicht te knijpen als we gespannen zijn.

Daarom ontspannen we onze oogleden.

Het kan wel helpen om je wenkbrauwen een beetje op te trekken.

Voel de speertjes in je ogen ontspannen.

En dan zijn je ogen een klein beetje open.

Je voelt dat je ogen zacht zijn,

Met een zachte blik.

En dan ontspannen we de rest van ons lichaam,

Van top tot teen.

Ons gezicht,

Ons aangezicht,

Nek en schouders,

Armen tot aan de handen,

Borst en buik,

Rug en huipen,

De benen tot aan de tenen.

Laat je hele lichaam helemaal zacht worden.

Het kan wel helpen als je je voorstelt dat er een golf van ontspanning door je heen gaat.

Of net als dat je een warm bad hebt gehad en je voelt dat je hele lichaam ontspant door het warme en weldadige water.

Als er nog een deel is van ons lichaam dat gespannen is,

Dan laten we dat even zo.

We gaan er niet teveel op inzoomen.

Geleidelijk aan kunnen we ons lichaam een beetje loslaten,

Terwijl onze aandacht meer naar binnen gaat.

Wanneer we ons lichaam een beetje kunnen ontspannen en loslaten,

Dan gaat onze aandacht vanzelf meer naar binnen.

We worden ons meer bewust van onze innerlijke wereld.

Wanneer we ons bewust worden van onze innerlijke wereld,

Merken we dat er allerlei gedachten door ons heen gaan.

Die gedachten zijn soms aangenaam en soms onaangenaam,

Soms gespannen,

Soms ontspannen.

Het is nu zaak dat we alle gedachten evenveel waarde toekennen,

Dat we ze allemaal met dezelfde gelijkmoedigheid laten komen en gaan.

Net als dat we de blauwe lucht zijn.

Het blauwe luchtruim open en bijt.

En onze gedachten zijn als de wolken die door de lucht heen drijven.

En het kan zijn dat onze gedachten ons soms heel erg lastig vallen,

Maar toch laten we ze hun gang gaan.

Als we erdoor zijn afgeleid,

Keren we gewoon weer terug,

In het hier en nu.

We hoeven onze aandacht niet vast te pinnen.

Het is heel normaal dat we nu en dan afgeleid zijn.

En dan beginnen we gewoon weer opnieuw.

Geleidelijk aan merken we dat wanneer we niet langer ingaan,

Niet langer voortbeduren,

Niet langer tegen onze gedachten ingaan,

Dan merken we dat er meer rust is.

En het heel aangenaam kan zijn,

Niet langer te hoeven reageren op onze eigen gedachtenwereld.

We merken dat onze ademhaling wat langzamer wordt en onze gedachten ook minder actief.

We voelen geleidelijk aan meer ruimte,

Meer openheid,

Meer lege ruimte in onszelf.

Lege ruimte die plaats maakt voor iets nieuws.

We hoeven niet te gaan zoeken of te gaan pushen om rustiger te worden.

We kunnen soms het gevoel hebben dat we onze meditatie wat perfecter willen maken,

Maar we vergeten dat alle meditatie vanzelf perfect wordt wanneer we simpelweg met de rommel en de ruis in onszelf zitten.

Er mee zitten wil zeggen,

Er mee zitten,

Er gewoon mee zijn.

We zitten en we zijn.

Want we kunnen niet altijd perfectie verwachten.

Soms dan is er wat pijn,

Mentaal of fysiek.

Soms dan zijn we afgeleid,

Dat hoort er allemaal bij.

Maar als we simpelweg,

Consistent in het hier en nu blijven,

Terugkomen en we onze gedachten de ruimte geven zonder er ons voor te interesseren,

Dan worden we vanzelf steeds meer open,

Ruim en steeds meer stil.

De kern van meditatie is dus eigenlijk helemaal niets doen.

En de meditatie voelt steeds eenvoudiger.

Wanneer we van binnen ons meer open en ruim voelen,

Is de tijd aangebroken om onze aandacht aan het onderwerp van de meditatie te wijden.

We merken dat onze ademhaling inmiddels wat subtieler is geworden,

Hoeven dan ook niet meer diep in te gaan ademen,

Of onze ademhaling te gaan beïnvloeden.

Maar wat we wel merken is dat onze ademhaling natuurlijk altijd nog naar binnen gaat en weer naar buiten.

En telkens wanneer dat gebeurt voelen we de verbinding aan het einde van onze inademing,

De verbinding met de middenruimte,

De plaats aan het einde van onze inademing.

Als we onze ademhaling voorstellen als een soort van baan,

Dan loopt één baan naar het midden van onze buik en wanneer we weer uitademen dan gaat onze ademhaling weer terug langs dezelfde baan.

Dan zullen we merken dat er in het midden van onszelf,

In het midden van onze buik,

Een plaats is.

In de kern van ons wezen,

In de midden van onszelf,

Is er wat we noemen de middenruimte,

De plaats waar ons bewustzijn begint en ons bewustzijn eindigt,

De plaats waar lichaam en geest met elkaar in verbinding staan,

De plaats waar onze ademhaling keert.

En we merken dat enkel hiervan bewustzijn,

Enkel gewaar te worden dat er deze middenruimte in onszelf is,

Wat een soort van meditatie is.

Met een hele zachte en zorgzame aandacht worden we ons bewust van het bestaan van deze middenruimte,

Deze middenruimte in onszelf.

In de Thaise taal zeggen ze Chai-pen-thaad-samrit.

Chai-pen-thaad-samrit betekent dat onze geest van een aard is dat het dingen tot werkelijkheid brengt.

Wanneer we ergens aan denken,

Dan is onze aandacht daar meteen en onze geest reist als het ware daar naartoe.

Wanneer we ons bewust zijn van het midden,

Gaat onze geest daarmee een verbinding aan.

Toch kan het soms een beetje abstract lijken,

Om onze aandacht te wijden aan iets wat we niet kunnen zien,

Niet kunnen voelen.

Daarom kunnen we ons ook voorstellen dat we een beeld,

Een visualisatie,

Of beter gezegd,

Een herinnering,

Voorstellen in de midden van onze buik.

Bijvoorbeeld kunnen we een zonnetje laten schijnen in de midden van onze buik.

Als we ons de zon herinneren,

Zoals die aan de hemel staat,

Of de maan tijdens de volle maansnacht,

Of een mooi sterretje dat misschien glanst en glinstert,

Of misschien een lichtje,

Een taartje dat schijnt,

Of enkel het vlammetje.

Wanneer we zoiets herinneren,

Is het niet heel duidelijk.

Het is simpelweg een herinnering die we leggen op de plaats in de midden van onszelf.

Wanneer we de herinnering daar neerleggen,

Kan het zijn dat we er soms bewust van zijn,

En soms ook weer niet.

Soms voelt het al,

Of de herinnering daar nog steeds is.

Het is een balans van het vinden van de juiste aandacht.

Sommige leraren spreken daarom ook wel van nonchalant mediteren,

Met een nonchalante aandacht,

Een klein beetje aandacht,

Speels en onbevangen,

Maar wel consistent.

Geleidelijk aan worden we ons meer bewust van de middenruimte,

Terwijl we steeds meer en dieper ontspannen.

Vergeet nooit hoe we niet per se iets te visualiseren.

Soms dan lukt het,

Soms ook niet.

Maar tevredenheid en de kanten is er altijd.

Laten we samen verder mediteren in stilte,

Terwijl we met een zorgzame aandacht gewoon zitten en zijn.

Wanneer we zo geleidelijk aan steeds meer bekend worden met de middenruimte,

Kunnen we merken dat de middenruimte op ons inwerkt,

En dat we ons van binnen soms meer verfijnd gaan voelen,

Alsof er in onszelf iets geleidelijk aan meer verfijnd wordt.

We voelen ons soms ook meer open en ruim dan zo eerder.

Maar het is belangrijk dat we ons realiseren dat we soms gewoon afgeleid kunnen zijn,

En we soms ook teveel onze aandacht vast pinnen.

Het is een balans.

Als we teveel aandacht en te weinig ontspanning in onze benadering hebben,

Dan voelen we ons soms geforceerd en rigide.

Maar als we te weinig inspanning gebruiken en we voelen ons heel snel afgeleid,

We dromen weg voor lange tijd,

Of we dutten in,

Dan voelen we soms dat we teveel van de meditatie missen.

Dus het is een kwestie van de juiste balans.

Zoals de Engelsen zeggen,

Je kunt het paard naar het water toe brengen,

En dan naar het water om het water te drinken,

Maar je kunt het paard niet forceren te drinken.

Het zal een tijdje rondstappen rond het beekje.

Het zal een tijdje naar het beekje kijken,

En dan na enige tijd vertrouwt het paard het beekje en begint het vanzelf te drinken van het water.

We hebben vanaf kind af aan geleerd om altijd op te letten,

En met die geforceerde houding zijn we soms een beetje kwijt hoe we eigenlijk op een natuurlijke manier opletten.

Opletten doen we door heel zachtjes,

Stap voor stap,

Te leren in het hier en nu te zijn.

We maken ons huis,

We maken ons thuis,

Hier in het midden,

En als we ons aangenaam voeden,

Dan blijven we ook voor lange tijd hier,

Maar als we van onze middenruimte een militaire kazerne maken,

Dan houden we het niet lang vol.

Nu komen we geleidelijk aan het laatste deel van de meditatie,

Waarbij we de zachte energie van de meditatie delen met onze medemens.

Dit doen we door eerst te beginnen met de zachte energie van meditatie,

Het gevoel van verfijning,

Om dat te laten verspreiden over ons geheden lichaam,

Over ons ganzen lichaam,

Alsof de energie ons hele lichaam doordringt,

Ons hele lichaam doordringt.

En dan glimlachen we naar onszelf en we herhalen de gedachte dat ik gelukkig mag zijn,

Dat ik vrij mag zijn,

Van lijden,

Dat ik met de energie van deze meditatie gelukkig mag zijn,

Dat ik vrij mag zijn van lijden.

Sommige mensen hebben dat nog nooit tegen zichzelf gezegd,

We herhalen de gedachte in onszelf,

Om te kijken wat het doet opkomen,

Om te kijken wat het doet opwellen.

Het is niet een soort van mantra,

Die we maar heel vaak moeten zeggen,

Om goede dingen aan te trekken,

Het is meer een oefening,

Een oefening om de liefdevolle kant van onszelf te bereiken en te ontwikkelen.

Dan laten we de zachte energie van verfijning naar alle richtingen om ons heen zich verspreiden,

Zich verbreiden,

Zich uitdijen.

Dat iedereen om ons heen die ons dierbaar is,

De mensen die we graag mogen,

Dat zij allen gelukkig mogen zijn,

Vrij van lijden.

We herhalen opnieuw deze gedachte en kijken wat het met ons doet.

Iedereen om me heen gelukkig mag zijn,

De mensen die mij dierbaar zijn,

Bijvoorbeeld onze vrienden,

Kennissen,

Familie enzovoort.

Dan stellen we ons alle mensen voor,

Die niet heel erg bekend voor ons zijn,

De mensen die we nu en dan op straat ontmoeten,

De mensen aan de toonbank,

Dat iedereen die we niet kennen om ons heen,

Dat die allen gelukkig mogen zijn,

Vrij van lijden.

Dat jullie allen gelukkig mogen zijn,

Vrij van lijden.

En tenslotte stellen we ons de mensen voor waarmee we het moeilijk hebben,

Met wie we soms of vaak in conflict zijn,

Dat jullie gelukkig mogen zijn,

Vrij van lijden.

Dan laten we de energie van de meditatie zich verder verspreiden,

Voor zover we ons dat kunnen voorstellen.

Naar ons dorp of stad,

Verder naar onze provincie,

Verder naar ons land,

Alle mensen in ons land,

In buurlanden,

En voor zover we ons dat kunnen voorstellen,

Verder in de wereld om ons heen,

Dat iedereen in de wereld gelukkig mag zijn,

Vrij van lijden.

En zelfs de dieren,

De zoogdier,

Vogel,

Vis,

Dat iedereen en alles wat leeft,

Gelukkig mag zijn,

Vrij van lijden.

Dan komen we geleidelijk aan het einde van deze meditatie,

We worden ons bewust van de geluiden om ons heen,

We worden ons bewust van ons lichaam,

Onze ledematen,

We worden ons bewust van de beweging van ons lichaam,

We worden ons bewust van de temperatuur hier,

In de ruimte waarin we nu zitten.

En dan inspireren we onszelf en maken we onszelf erop attent dat we deze meditatie nu en dan weer opnieuw kunnen bezoeken.

Nu en dan kunnen we weer gedag zeggen tegen onze middenruimte en daarmee voelen we dat we de energie van de meditatie een beetje kunnen blijven met ons benemen.

Dan doen we geleidelijk ons ogen open aan het einde van deze meditatie en we kijken met een net wat andere blik naar de wereld om ons heen.