Zelfcompassie in Moeilijke Momenten

In deze meditatie beoefenen we zelfcompassie. We doen dit door ons een moeilijk moment voor te stellen. We verkennen onze gevoelens, lichaamssensaties en gedachten. We beoefenen de drie elementen waaruit zelfcompassie bestaat: mindfulness, gedeelde menselijkheid en liefdevolle vriendelijkheid.

Transcript

Ga comfortabel zitten of liggen.

De rug ontspannen recht als je zit,

Met je handen in je schoot of op je bovenbenen.

Als je ligt,

De armen ontspannen naast je lichaam.

Als je wil mag je een hand op je hart leggen of op je buik,

Als dit comfortabel voor je voelt.

In deze meditatie beoefenen we zelfcompassie.

Misschien heb je het idee dat dit iets zeer moeilijk is.

Misschien maak je dit in je hoofd zeer groot.

Misschien denk je zelfs dat dit niet echt iets voor jou is.

Door zelfcompassie heel concreet te maken,

En vooral te ervaren,

Kunnen we zulke ideeën loslaten.

De praktijk van zelfcompassie is op zich heel eenvoudig.

We beginnen deze oefening met heel bewust onze ademhaling te vertragen en te verdiepen.

We ademen in en ademen uit,

Waarbij de uitademing iets langer duurt dan de inademing.

In,

Uit.

En dit herhalen we enkele keren.

Je mag nu je adem opnieuw vrij laten stromen.

Ik wil je uitnodigen om contact te maken met een stressvol moment.

Iets dat echt is gebeurd.

Misschien zelfs frequent gebeurd.

Kies best niet het allerzwaarste.

Op een stressschaal van 1 tot 10 is een 6 of zo meer dan voldoende.

En stel dit moment heel levendig voor.

Waar ben je?

Wie is er bij jou?

Wat gebeurt er?

Wat kan je zien?

Wat kan je horen?

Wat voel je nu?

Wat voel je in je lichaam?

Welke emoties kan je misschien gewaar zijn?

En welke gedachten gaan er door je heen?

En misschien kan je opmerken dat er een zekere hardheid komt.

Een hardheid die je misschien kan voelen in je gelaat of door een subtiele verkramping elders in je lichaam.

Je handen.

Misschien je schouders.

Of op een andere plaats.

En misschien wil je wel heel erg dat het anders was.

Dat jij anders was.

Misschien merk je dat er harde oordelen opkomen over jezelf of de ander.

Dat je zou willen weglopen of jezelf heel klein maken.

Dat je stilvalt of helemaal blokkeert.

Je lichaamsensaties,

Emoties,

Gedachten.

Verkennen als waren ze een landschap.

Heel nieuwsgierig en open.

Heel mild voor alles wat je nu ervaart.

Hoe ook al is het moeilijk.

Het mag er allemaal zijn.

We geven het allemaal ruimte.

En dit is het eerste element van zelfcompassie.

Mindful erkennen wat er is.

Buiten jezelf en vooral binnen jezelf.

Alles wat je nu voelt en ervaart is heel menselijk.

Het is niet overdreven om te zeggen dat iedereen,

Alle mensen op aarde,

Dit van tijd tot tijd voelen.

En gelijkaardige gedachten hebben.

Het is erkennen dat je kwetsbaar bent.

Net zoals alle mensen.

Pijn hebben en lijden horen bij dit leven.

We kunnen niet leven zonder dit van tijd tot tijd te ervaren.

Als we dit kunnen toelaten en laten zijn.

En zien als deel van ons mens zijn,

Leven we echt.

Deze gedeelde menselijkheid is het tweede element van zelfcompassie.

Zelfcompassie gaat niet alleen over mild toelaten wat er is.

Nee.

Zelfcompassie houdt ook actie in.

En we kunnen die actie nu al heel concreet maken in de vorm van een vriendelijke wens.

Een intentie naar jezelf toe.

Uit te spreken.

Liefdevolle vriendelijkheid is het derde element,

Het derde ingrediënt als het ware van zelfcompassie.

Naast mindfulness en gedeelde menselijkheid.

Ik wil je dus uitnodigen jezelf iets vriendelijks,

Iets goeds toe te wensen.

Dit kan een wens zijn die rechtstreeks gelinkt is aan het moeilijk moment zoals je je voorstelde.

Een wens zoals,

Mogen ik vertrouwen hebben dat ook dit moment passeert?

Of mogen ik dit verdriet,

Deze boosheid,

Of deze vermoeidheid toelaten?

Of mogen ik moedig zijn?

Of mogen ik geduld hebben?

Zie maar welke wens er komt.

En deze wens een aantal keren in jezelf herhalen.

Of misschien komt er eerder een algemene wens naar boven.

Zoals,

Mogen ik gelukkig zijn?

Of mogen ik meer levensgemak ervaren?

Mogen ik me veilig voelen?

Mogen ik gezond zijn?

Of wat dan ook.

En als de woorden mogen ik voor jou iets te uitbollig klinken,

Kan je dit ook doen met woorden die jou beter liggen.

Zoals,

Ik gun mezelf tijd.

Ik wens voor mezelf of veiligheid of geluk.

Een wens een aantal keren door je heen laten gaan.

En misschien wil je wel na een tijdje een andere wens uitspreken.

En dat kan dit natuurlijk.

Maar het is zeker niet de bedoeling om bij elke zin een andere wens uit te spreken.

Laten we het allemaal niet te moeilijk maken.

Het uitspreken van de wens is op zich al middeldijd en zelfcompassie te oefenen.

De wens hoeft daarvoor niet uit te komen.

Gewoon de wens uitspreken en herhalen.

Dat is voldoende.

Je kan er ook voor kiezen om de wens uit te spreken op het ritme van je ademhaling.

Bij het inademen mogen ik,

Uitademen,

Gelukkig zijn.

Inademen.

Ik wens voor mezelf.

Uitademen.

Je moet een zachte wens laten stromen door je heest en door je lichaam op het ritme van de adem.

En wat kan je nu opmerken in jezelf?

Welk gevoel of stemming is er nu?

Hoe voelt je lichaam nu aan?

Misschien is er iets veranderd.

Misschien is er iets verzacht.

Mocht het niet het geval zijn,

Wil dit niet zeggen dat zelfcompassie niets voor jou is.

Deze praktijk van zelfcompassie vraagt tijd,

Vraagt beoefening.

Jezelf deze tijd hunnen is ook zelfcompassie in werking.