Een moment van zelfzorg vlak voor het slapen gaan

Luister nooit naar dit soort opnames terwijl je auto rijdt of met machines werkt.

Luister alleen in een omgeving waar je veilig kunt ontspannen.

Voor jezelf zorgen en echt aardig zijn voor jezelf is zo essentieel en belangrijk.

En wat ik om me heen opvang en opmerk wanneer ik aan het werk ben,

Is dat zoveel talentvolle bijzondere mensen eigenlijk veel liever kunnen zijn voor zichzelf door meer zelfzorg en oprechte aandacht voor het eigen welbevinden en het vergroten daarvan.

Het is alsof ze voor de hele wereld zorgen en dit wat minder goed voor zichzelf lijken te kunnen.

En hoe mooi en hoe waardevol is het wanneer je dit herkent en jij je hierin ontwikkelt,

In zelfzorg.

Want als je dat kunt en dat doet,

Ben je meer in contact met jezelf,

Ben je attenter voor jezelf,

Bescherm jij jezelf beter en vergroot je je eigen veiligheid waardoor het sneller mogelijk is om je grenzen aan te geven of om op een vriendelijke manier nee te zeggen en jezelf van je eigen behoefte en broodnodige rust eens een keer voor te laten gaan.

Waarbij je ja zegt tegen je eigen verlangens en behoeften en meer,

Dat lukt me nu niet uitspreekt,

Om je eigen ruimte en energie te beschermen waardoor je kalm blijft in plaats van overprikkeld,

Overbelast en soms uitgeput raakt.

Welkom beste luistervrienden,

Mijn naam is Paola Pizouk en in deze sessie moedig ik je op allerlei wijzen van harte aan om te groeien in zelfzorg in al haar mogelijke facetten.

Want de belangrijkste persoon in jouw leven,

Dat ben jij.

Alle start en eindigt bij jou en met jou en vanaf nu mag en kun je een start maken met er meer voor jezelf te zijn.

Om te ontdekken wat dit voor een kalmte,

Rust,

Zelfvertrouwen en tevredenheid brengt in de komende periode en ook daarna,

Een proces dat gestadig stap voor stap verloopt,

In een geheel eigen tempo,

Jouw eigen,

Precies bij jezelf passende tempo.

Waarbij het de eerste stap nu is om je heerlijk comfortabel te nestelen op die prettige plek waar je uit rust en verder tot rust gaat komen.

Een plek waar je geheel ongestoord jezelf kunt zijn en met jezelf kunt zijn.

Waarbij jij jezelf mag bedekken en omhullen met liefde en zorg voor jezelf.

Een lang gerekt moment van me-time waarin je ervoor kiest ruimte en tijd voor jezelf te maken,

Omdat je het helemaal voor 100% waard bent om dit voor jezelf te doen.

Alsof je toegedekt wordt door de liefste op aarde,

Waardoor je zoveel veiligheid ervaart en jij je nu veilig en nog veiliger voelt bij jezelf.

Alsof je in jezelf aankomt en woont,

In je eigen verwarmende huis en heilige plek waar het zo goed toeven is,

Waar je volledig kalmeert en meer en meer tot rust komt.

Waar je de ruimte neemt,

Alle ruimte voor zelfzorg.

Waar jij in contact bent met je eigen kalmerende ademstroom.

De adem die helemaal vanzelf komt en vanzelf weer gaat.

En je merkt met aandacht op hoe de adem langzaam en zeker naar binnen stroot.

Helemaal tot in je buik en zich daar geheel lijkt om te keren,

Om vervolgens rustig naar buiten te stromen.

En ik nodig je nu uit om helemaal in contact te zijn met deze geruststellende,

Kalmerende stroom.

Je ademhaling bewust gewaar te zijn.

Drie keer in en drie keer uit.

En ik nodig je uit om je ademhaling liefdevol en met zorg te volgen,

Terwijl je bij elke uitademing dieper wegzinkt in kalmte en vredevolle rust.

Waarbij de prachtige muziek op de achtergrond je begeleidt en aanmoedigt.

Uit zelfzorg mag jij je nu even gewaarschijn van de verschuiving in rust die zich uit eigen beweging heeft ingezet gedurende het bewuster bijzijn.

Je bewustzijn van je spontane ademstroom die er vanzelf is.

Een levensstroom,

Een levensader die er altijd voor je is en als een anker voor jou kan dienen,

Om je rust en kalmte terug te vinden op al die momenten dat je dat nodig hebt.

Je adem als bron,

Eeuwige bron om voor jezelf te zorgen.

Net zoals je in fijn contact kunt zijn met je lijf,

Je lichaam,

Dat er vanzelf voor zorgt dat je kunt doen wat je doet,

Waarin elk onderdeel nodig is,

Een functie heeft om jou te laten bewegen,

In balans te laten bewegen door de dagen heen.

En hoe mooi is het dat je,

Nu je hier zo kalm en rustig ligt,

Je lichaam vanuit zorg kunt ieren,

Door je aandacht,

Liefdevoel,

Vanuit zelfzorg en dankbaarheid naar elk stukje in je lijf kunt laten gaan,

In een rustig,

Meditatief,

Slaapopwekkend tempo.

Breng je aandacht naar al je tien tenen.

En als je de aandrang voelt,

Beweg je zo een paar keer,

Wiebel je zo een beetje,

Vanuit dankbaarheid,

Voor de stabiliteit die ze brengen,

Het evenwicht,

Het gewicht dat ze dragen en dat ze er zijn,

Zodat jij je kunt voortbewegen.

Je brengt nu je focus naar de voeten.

En ook nu beweeg je ze een beetje als je merkt dat je dit prettig vindt.

Jouw prachtige voeten die je mobiel maken,

Je voeten die zorgen voor stabiliteit,

Jou dragen,

Schokken opvangen en die jou balans bieden bij het staan en lopen.

Met rust verplaats jij je aandacht naar je enkels,

Waarmee jij je voeten kunt buigen,

Strekken en draaien.

Deze vrele,

Complexe gewrichten,

Deze scharnier tussen je voeten en onderbenen,

Die maken dat je kunt lopen,

Kunt rennen en springen.

Leid je aandacht kalm naar je onderbenen,

Zowel de voorkant,

Je schenen,

Als de achterkant naar je kouder en wees je nu even bewust gewaar van dit gebied.

Dit gebied dat net als je voeten,

Je enkels zorgt voor mobiliteit en stabiliteit,

Waardoor je staand kunt functioneren en het vervoert bloed en voedingsstoffen door je lijf.

Verplaats je attentie naar je knieën,

Die zich zo ongeveer in het midden van je benen bevinden.

Dit wonderbaarlijke gewricht dat zoveel bewegingen mogelijk maakt,

Als lopen,

Rennen en springen.

En het kunnen buigen doordat dit gewricht het onderbeen met het bovenbeen verbindt.

Het maakt dat je soepel kunt bewegen,

Kunt hurken,

Kunt zitten.

Breng je liefdevolle aandacht nu naar je bovenbenen en wees je gewaar van zowel de voorkant als de achterkant,

Door er een cirkel van aandacht omheen te draaien.

Je bovenbenen zijn zo cruciaal voor beweging,

Balans en stabiliteit.

De voorkant van je bovenbeen maakt dat je je knieën kunt strikken en de achterkant van je bovenbeen maakt dat je je knieën kunt buigen.

De spieren aan de binnenkant maken dat je je benen naar binnen kunt bewegen.

Je lichaam is zo geweldig opgebouwd.

Het kan zoveel.

Het maakt zoveel mogelijk.

Zo bijzonder om je stap voor stap gewaar te zijn,

Terwijl je hier licht en rustig ademt,

Waar je liefdevol je lijf scant en eert en er op die manier voor zorgt,

Een vorm van zelfzorg.

Met aandacht bij je lijf,

Met aandacht bij je ademstroom die er zijn om jou te dienen,

Waarbij je aandacht zich rustig verplaatst van je heupen naar je romp,

Je gehele romp,

Die je vult met levensadem,

Zodat de zuurstofrijke lucht je voet en door je lijf heen stroomt.

Door je romp,

Die je liefde volvult met deze levensadem.

Je romp,

Die een stevige steunpilaar is en vele organen in zich draagt,

Je hart,

Je longen,

Je lever en zoveel meer.

Je romp,

Dat ook een thuis biedt aan al je wervels,

Je ribben.

Het is het centrum van je lijf dat voor jou zorgt en jouw zelfzorg en toegenijgen op merkzaamheid nodig heeft.

Vervolgens mag jij je attentie en focus verplaatsen naar je armen,

Je handen,

Je vingers,

Waarmee je zoveel kunt als vasthouden,

Omarmen,

Duwen en trekken.

Schrijven,

Een muziekinstrument bespelen,

Sporten,

Het brengen van eten en drinken naar je mond.

En via aanrakingen en gebaren kun jij je emoties uiten,

Door je armen,

Door je prachtige handen en vingers.

En tot slot verplaats jij je aandacht langzaam naar je nek en hoofd.

Je mooie nek,

Die trots en fier je hoofd draagt en bewegingen mogelijk maakt,

Door haar flexibele nekwervels,

Waardoor je naar links en rechts kunt draaien.

Je prachtige nek,

Die je hoofd met je lichaam verbindt,

Het hoofd waar je hersenen wonen.

Je brein dat denkt,

Voelt en al je zintuigen stuurt,

Waardoor je kunt horen,

Zien,

Raten en voelen,

Waardoor je het leven kunt ervaren in al haar kleurrijke facetten.

Het leven in al haar kleurrijke facetten,

Wat zich altijd weer spontaan aandient.

En terwijl allerlei kleuren zich bedaagd één voor één in je bewustzijn onthullen,

Ontvouwt zich in jou een diep weten dat die kleuren niet alleen maar een vorm van licht zijn,

Maar souvenirs van de aarde zelf,

Waarbij de herinnering eraan je optilt en mij neemt.

Het is nu alsof jij je in een bos bevindt,

In de late herfst.

Een woud waar het licht zacht door de bladerkronen valt,

In tinten die warm en diep en vol van betekenis zijn voor jou.

Die memoreren aan dierbare ervaringen die je in je hart bewaart.

Je ziet mogelijk goudtinten,

Koper,

Dieprood,

Tussen het zachte mosgroen dat zich gedurende de komende maanden blijft manifesteren en daarnaast het warme bruin van aarde.

De aarde die alles draagt,

Die jou draagt uit zorg voor jou.

Kleuren om je heen,

Allerlei kleuren die zich nooit haasten,

Nooit zoeken of denken,

Maar die eenvoudig aanwezig zijn,

Net als jij,

Hier.

En in het herfstbos zie je hoe de bladeren één voor één hun grijp loslaten.

Niet omdat ze verliezen,

Ook maar iets verliezen,

Maar omdat ze voldooid zijn.

Ze laten los,

Precies op het moment dat de tijd er rijk voor is.

Er is geen strijd in hun beweging,

Alleen een stille overgave aan wat komt en aan dat wat gaat.

En voel hoe jouw lichaam helemaal vanzelf meeademt met dit ritme,

Alsof je innerlijke wereld ditzelfde seizoen kent,

Zo goed kent.

Een seizoen waarin je aan niets hoeft vast te houden wat zijn taak al vervuld heeft.

Of wat zijn rol in jouw leven heeft gespeeld en dus nu mag gaan.

Laat maar komen wat zich aandient en laat maar los wat je zachtjes wil laten vertrekken.

Er is niets wat je hoeft te duwen,

Van je af hoeft te duwen.

Er is niks wat je hoeft te controleren,

Dat doet de natuur je zo mooi voor.

Ze weet de natuur weet en doet alles in haar eigen ritme en jij weet dat ook,

Ergens diep in jezelf,

Diep vanbinnen.

En wie weet,

Misschien voel je een kleur die staat voor iets wat je liever niet meer met je mee draagt.

Een oud verhaal,

Een verwachting,

Een oud gewicht dat op je schouders drukt.

Het kan zich ook tonen als een schaduw van een kleur,

Of als een vorm die langzaam vervaagt en vervliegt of oplost.

Je hoeft het niet te benoemen,

Je hoeft alleen te kijken of voelen,

Zacht,

Liefdevol,

Aanwezig.

En terwijl je kijkt of voelt,

Verwachtingsvol toekijkt of voelt,

Zie je ook hoe dit blad loskomt van het dak.

Het ligt heel langzaam,

Maar misschien is dit het moment dat het bijna als vanzelf lijkt te gebeuren en dan laat het los.

Het komt los van jou en het beweegt omlaag,

Draaiend in de lucht en het diffuse licht.

Vrij,

Helemaal vrij,

Bevrijd,

Gedragen door de wind van jouw adem,

Dwarrelend,

Dwarrelend tot het neerkomt,

Het ergens land.

Laat het maar rusten op de bodem van dit innerlijke bos.

De aarde neemt het aan,

Zonder enig oordeel.

Alles wat je loslaat,

Alles wat je kunt laten gaan,

Wordt opgenomen in een groter geheel,

Om te transformeren,

Te verteren,

Te worden tot iets nieuws,

Wanneer de tijd daar is,

De tijd er klaar voor is.

En met elk blad dat je loslaat,

Dat je los kunt laten,

Nu merk je dat je zachter wordt van binnen,

Door zelfzorg,

Ruimer,

Lichter,

Alsof er binnen in jou een stille,

Open plek ontstaat,

Waar rust woont,

Waar de stilte en stilte ademt.

Waar je mag zijn,

Mag en kunt zijn van jezelf,

Zonder ook maar iets te moeten.

Voel maar,

Merk maar,

Hoe je dieper en dieper zakt en zingt in deze rust,

Dieper in jezelf,

Dieper in de kleuren die nu warmte rondom je heen pulseren,

Als een heerlijke omhulling,

Als een zachte mantel waarin het thuiskomen is.

En terwijl je ademt,

Mag je voelen en kun je voelen dat je gedragen wordt door de aarde,

Door het seizoen,

Door je eigen eeuwige innerlijke bronnen en wijsheid.

Je hoeft niets te sturen,

Alleen maar toe te staan dat je verder ontspant en verder zakt,

Naar de diepte,

De veilige diepte van je eigen stilte.

Hier is het helemaal goed,

Hier mag je rusten,

Hier mag je reizen,

Reizen naar kalmte en slapen.

En terwijl je daar nog steeds in dat stille herfstbos blijft rusten,

Daar waar het licht warm langs de bladeren stroomt en waar de grond zacht is en de lucht gevuld is met de stille wijsheid van verwachting en verandering,

Benieuwd en uitkijkend en uitreikend naar dat wat komen gaat,

Merk je misschien dat er al iets in de atmosfeer verschuift,

Langzaam en onopvallend en subtiel,

Zoals een zachte vibratie,

Een toon die je nauwelijks met je oren hoort,

Maar vooral met je lichaam,

Met name met je hart,

Alsof er in de verte een licht gloeit,

Zacht,

Warm,

Kalmerend.

Het is geen licht dat je hoeft te zien,

Het is een licht dat je voelt,

Een licht dat je herkent van een lang geleden,

Een verleden dat je blijstemt.

Het is een soort ongrijpbare,

Lieflijke aanwezigheid waarvan je lichaam vanzelf ontspant,

Nog voor je begrijpt waarom.

En misschien merk je dat ergens in de ruimte om je heen,

Bij wijze van spreken,

Een kleur begint te ademen,

Een kleur die uit meer dan één kleur bestaat.

Het is een delicate dans tussen aquamarijn en smaragdgroen,

Twee tinten die subtiel in elkaar overvloeien,

Zoals water en lucht,

Zoals stilte en adem,

Zoals heling en rust.

Aquamarijn,

Helder,

Koel en verlichtend.

Smaragdgroen,

Diep,

Kalmerend en omhullend.

De kleuren bewegen om je heen en bewegen ook van binnenuit,

Alsof je lichaam zich herinnert hoe harmonie voelt,

Alsof iets in jou zich opent door deze hedende lichtstraal die de weg naar je hart vrij maakt,

Moeitseloos en zonder haast.

En in dat harmonieuze samenvloeien van kleuren ontwaar je een energie,

Heel verfijnd en heel liefdevol,

Heel diep.

Een fijnmazige aanwezigheid die niets van je vraagt,

Verwachtingsloos,

Een pretentieloos voorbeeld van het alleen maar zijn.

Alleen zijn.

Deze aanwezigheid van vloeibaar licht is als een hand op je hart,

Zo licht,

Zo licht als zonlicht dat het water aan raakt.

En heel langzaam,

Heel geleidelijk begint een naam te ontstaan,

Niet uitgesproken door een stem,

Maar door herinnering en herkenning.

Het is aartsengel Raphaël die het smaragdgroene licht verbeeld,

Als een vaag figuur,

Als een fijne vorm,

Als een harmonie verspreidend veld.

Het is als heling in beweging,

Als vrijde die ademt in en rond jou.

Raphaël,

De engel van harmonie,

Genezing,

Vernieuwing en hoop.

De engel die reizigers begeleidt op hun innerlijke wegen.

De engel die waakt over hem die op pad zijn naar zichzelf.

En je voelt,

Je weet dat jij een van die reizigers bent.

De energie die de engel verspreidt is als een helend stromend medicijn.

Een verzachtende balsum voor je ziel en alle plekken in jou die moe zijn.

Een licht dat spanningen je spieren,

Je zenuwen laat wegsmelten.

Een diepe rust die het lichaam herinnert aan hoe het voelt om volkomen veilig te zijn.

En je merkt dat je schouders zich verzachten,

Dat je middenrif ruimer ademt en dat je hart iets loslaat,

Iets ouds laat gaan waarvoor woorden onnodig en overbodig zijn.

Rafaël nodigt je niet uit om te kijken of te begrijpen of te volgen.

Rafaël nodigt je slechts uit om te rusten in zijn helende aanwezigheid.

Alsof de engel je zonder taal maar voelbaar laat weten dat je kunt laten gaan wat jou niet langer dient.

Vasthouden wordt loslaten en je kunt loslaten,

Nu wat jij wil,

Uit zelfzorg.

En op dit moment beweegt de herfst om je heen als een inspirerende leraar die het voor zichzelf zorgen aan jou voorleeft en bladeren laat je spontaan los.

Niet omdat ze ook maar iets verliezen maar omdat hun taak vervuld is.

En ze vallen nooit in een keer,

Ze vallen nooit abrupt,

Maar ze vallen in schoonheid,

Gracieus en rustig dansend,

In vertrouwen en met volle overgave.

Zo mag en kun jij ook loslaten wat teveel was en zo zorg je goed voor jezelf.

En Rafaël blijft bij je om je te steunen door er alleen maar te zijn en je aan te moedigen met die subtiele,

Geluidloze energie die nooit overweldigt maar wel diep kalmeert en ontspant.

Zoals warm water de spanning uit spieren laat glijden,

Zoals een diepe uitademing die vanzelf ontstaat helpt los te laten.

En in Rafaëls aanwezigheid wordt iets duidelijk,

Een woordeloos weten dat je zowel nee als ja kunt zeggen.

En het is altijd beide goed,

Je bent en blijft oké,

Een mooi mens.

Wetende dat je zaken over kunt dragen,

Over mag dragen,

Waardoor je wordt ontlast.

Wetende dat jouw energie kostbaar is en dat jouw grenzen heilig zijn.

Wetende dat jouw rust eerlijk,

Heerlijk en nodig is om te helen en jezelf op te laden.

En als je lichaam dit nu begrijpt,

Diep en instinctief,

Verschuift er iets bij je van binnen,

Een oude spanning smelt weg.

Te veel aan verwachtingen van jezelf en van anderen vloeien weg.

Een achterhaalde druk verdampt als nijvel in het ochtendlicht.

Een Rafaëls maaracht groene licht wast door je heen,

Als een sensitieve en toch sterke stroming die je schoonspoelt.

Het neemt stress mee en je bemerkt dat het vanzelf je lichaam verlaat.

Waardoor jij je kunt herinneren hoe het voelt om vrij,

Bevrijd te ademen.

En het gemoedelijke groene licht omhult je als een warme mantel.

Beschermend,

Kalmerend,

Verzachtend,

Tot diep in je kern.

Alsof elke cel,

Elke vezel in je lijf je wezen weet,

Ik ben veilig,

Ik mag rusten,

Ik mag helen.

En dat doe ik,

Dat kan ik,

Door goed voor mezelf te zorgen.

Voor je in het heerlijke herfstbos vormt zich een open plek,

Een ronde ruimte in het bos omringd door hoge bomen,

Waar het licht van de late middagzon neertaalt als kleine gouden vonken.

De grond is als een bont tapijt,

Bedekt met gevallen bladeren,

Een fluwelig tapijt dat warmte uitstraalt en kleur.

De aadsengel nodigt je uit om midden in die ruimte te gaan staan.

En zodra je stilstaat,

Precies in het midden,

Merk je dat het bos stiller wordt.

Alsof de tijd zelf een adempauze neemt,

Alsof alles luistert naar jou,

Zodat jij jezelf kunt horen en voelen kunt,

Want dit moment is heilig en helder,

Omdat je helemaal in contact bent met jezelf,

Alleen maar bent.

Hier mag en kun je je onthechten van dat wat je wilt laten gaan,

Datgene wat je te lang,

Met moeite,

Met druk en enig ongemak verrichtte,

Waardoor je soms overleefde en van jezelf inleverde.

Rafaël staat naast je en het lijkt alsof je de aanmoedigende hand van de engel voelt op je rug,

Heel lichtjes en ondersteunend,

Aanwezig,

Terwijl het niets van je vraagt.

En dit keer fluistert het etherische,

Doorschijnende,

Smaragdgroene wezen.

En je voelt het,

Doorvoelt het,

Een echte eerlijke energie die alles in je lichaam raakt.

Je mag en kunt voor jezelf zorgen,

In plaats van te dragen wat jou niet dient.

Je mag en je kunt in contact zijn met jouw grenzen en deze eren en dat begrenzen wat echt nodig is.

Je mag en kunt uit zelfzorg rusten wanneer dat nodig is,

In jouw ritme,

Jouw ruimte en jouw tijd.

Je mag en kunt uit zelfzorg zorg ontvangen en het is net zo vanzelfsprekend als dat je het geeft,

En zo kun je evenwicht vinden.

Misschien vind je dat nu nog lastig,

Maar als je,

Zoals nu,

Ruimte maakt voor jezelf,

Zul je groeien,

Beetje bij beetje en zeer zeker.

Deze zoete,

Troostende en bemoedigende woorden,

Vol van waarachtige waarheid,

Bewegen als helend kwiksilver door heel je wezen.

Ze verzachten plekjes die je misschien lang niet hebt gevoeld.

Ze openen kamers in je hart en elders in je lijf waarvan je vergeten was dat ze bestonden.

Kamers die nu volstaan met licht,

Volstaan met zachtheid en zelfcompassie en vol ruimte om de helende lucht die je inademt te laten stromen,

Waardoor het nu lijkt alsof je in die helende lucht baat.

En Raphaël,

De Engel,

Blijft nog even bij je om je liefdevol te begeleiden naar slaap.

Deze Engel,

Die geen gestalte heeft en geen vorm,

Maar een veld van heling is,

Waarin je drijft,

Of zo je wilt,

Gedragen wordt.

Je gedragen weet,

Terwijl je nu langzaam en zeer zeker dieper wegzaakt in een regelmatige rust,

Waarin de adem komt en de adem gaat,

Waarin je merkt hoe je lichaam zwaarder en zwaarder wordt van slaap.

Hier tussen de zachte lakens,

Warm en veilig,

Voel je hoe je aangename ademhaling vanzelf nog rustiger wordt,

Hoe gedachten allang opgelost zijn en zijn als bladeren die door het water werden gedragen en zijn weggevoerd.

Voel hoe de energie van het wondere woud je nog ondersteunt,

Hoe de aarde je draagt en hoe Raphaëls onzichtbare aanwezigheid als een verzorgende nachtelijke hemel boven je rust.

Alles achter je gelaten en je rust alleen nog maar,

Alleen maar dat,

Rusten.

Niets hoeft en niets moet,

Alles in jou mag rusten.

Je bent heel,

Je bent genoeg,

Je wordt en voelt je gedragen en terwijl dit schitterende veld bestaand uit louter harmonie je omhult als een beschermende deken die warmte en beschutting biedt,

Mag en kun je nu gewoon wegbij komen terwijl je kalm en vredig ademt en dieper en dieper zakt.

En slaap wegzakt,

Heel diep in een herstellende slaap,

In deze liefdevolle warmte waar geen haast bestaat,

Enkel serene rust.

Raphaël waakt bij je,

Terwijl alle bomen in het bos ademen,

Net als jij,

Gedragen door de aarde.

Je droomt,

Je slaapt,

Je drijft weg,

Heerlijk,

Heerlijk wegdrijven in slaap.