Dankbaar Slapen In De Zachtheid Van Het Bos

Dankbaar slapen in de zachtheid van het bos Welkom,

Ik ben Nanda Yona en ik heb een ontspannende meditatie geschreven voor jou over dankbaarheid.

Dus kom lekker liggen en voel hoe je lichaam contact maakt met de ondergrond.

Merk op dat je wordt gedragen zonder dat je daar iets voor hoeft te doen.

Laat je schouders maar zwaar worden.

Alsof ze een klein stukje dieper zakken in je matras.

Breng je aandacht naar je kaken.

Laat ze los.

Ontspan de kleine spiertjes rondom je ogen.

Er is op dit moment niets wat je moet oplossen,

Niets wat je moet onthouden.

Je bent gewoon hier,

Op dit moment.

Adem rustig in door je neus en voel hoe je buik opkomt en adem langzaam uit.

Maak contact met deze golvende natuurlijke beweging van je ademhaling.

Ik nodig je uit om met mij mee te reizen naar het bos.

Sluit je ogen een beeldje in dat je in het bos bent.

Naast je wuift het riet en je ligt in het gras.

De zachtheid onder je,

De ondergrond voelt comfortabel.

En je blik richt je naar boven.

Er scheren libelles langs en de vogels fluiten je vanaf de boomtoppen toe.

De energie van deze plek neem je in je op.

Het voelt als een omhelzing.

In de lucht hangen roze wolken als gesponnen suikerspinnen.

En het einde van de middag nadert.

Om de dag af te sluiten loop je naar de uitkijktoren in het bos.

Een houten toren met drie trappen,

Van waar je boven uitkijkt over het bos en verder.

Je zet je voet op de eerste houten treden van de toren.

De trap kraakt en je houdt je stevig vast aan de leuning.

Bij elke stap kom je wat hoger en na drie verdiepingen bereik je de top van de uitkijktoren.

Je vingers omvatten de reving en je duurt over de boomtoppen,

Langs de dijk en je blik blijft hangen op het gladde wateroppervlakte.

Het water dat verbonden is met de zee,

Kilometers verderop.

De adem van de wind waait heel zachtjes langs je gezicht,

Kalmerend.

Het wateroppervlak is vlak en een rust daalt over je neer,

Terwijl je blik blijft hangen op de weerspiegelingen.

Je ademt steeds dieper en lager,

Helemaal vanuit je buik.

De zon zakt en langzaam kust de zon de zee en verderop golven zwerme spreeuwen als een.

De lucht verandert van roosch naar persik en geel naar grijsblauw.

De laatste zonnestralen van de dag neem je in je op en het vult al je cellen met positiviteit.

Je besluit om terug te gaan en je klaar te maken voor de nacht.

Bij de eerste treden naar beneden focus je je op waarvoor je dankbaar bent.

Er vormt zich een zin in je hoofd die je voor jezelf in stilte opzegt.

Ik ben dankbaar voor de kalmte in mij.

Ik ben dankbaar voor de kalmte in mij.

Bij elke treden die je aftaalt voel je steeds meer kalmte in je buik,

Alsof het zaadje van kalmte door deze aandacht groeit.

Je arriveert op het tweede niveau van de uitkijktoren en opnieuw vorm je een dankbaarheidsgebed in jezelf.

Ik ben dankbaar voor het contact met de natuur binnenin mij.

Ik ben dankbaar voor het contact met de natuur binnenin mij.

Bij elke treden die je vervolgens neemt voel je wat er in je lichaam gebeurt en geef je het de ruimte.

Je weet dat je niets hoeft vast te houden,

Maar juist mag ervaren.

Net zoals planten en bomen zich openen naar het licht,

Doe jij dat ook.

Bij het laatste niveau borrelt er opnieuw een zin van dankbaarheid in je op.

Ik ben dankbaar voor de helderheid in mijzelf.

Bij elke treden die je neemt neem je de wolk in je hoofd af en vult het zich met stilte als een strakke heldere hemel.

Stilte om te ontvangen wat het universum je laat zien.

Het laat je zien dat je hier hoort om te leven naar jouw blauwdruk,

Te leven waarvoor jij hier bent op aarde.

Net zoals de zon de zee kust en de wind danst en weer gaat liggen,

Net als de libellen scherend over het water en vogels die hun gezang aanswellen in de lente,

Net zoals wolken die hun kunstwerk in de lucht creëren,

Het schemert en in de verte hoor je een uil roepen.

Langzaam worden de sterren zichtbaar aan de hemel.

Je kijkt op en bestudeert de kleine flonkerende lichtjes,

Melkwegstelsels om te bestuderen of te aanschouwen.

Je beseft dat jij gemaakt bent van deze sterren.

Terug bij je plek naast het riet is je lichtplek veranderd in een bed van de zachtste dekens en kussens.

Satijn en wol omringen je lichaam en je dekt jezelf warm toe.

Maandenschijnsel valt op je gezicht en het laat je steeds meer zakken in een diepe ontspanning.

Naast je wijft het riet niet meer,

Maar vluistert het je zachtjes toe.

Dit,

Hier,

Nu.

Het bos schenkt je zijn aanwezigheid en jij schenkt het de jouwe.

Je sluit je ogen en voelt hoe de rust van het bos door je heen stroomt.

Terwijl de sterren en de maan boven je waken,

Geef je jezelf over aan de nacht.

Je bent veilig.

Je bent thuis.