Komen Zijn Gaan| Mindful Als Het Paard

Ik keek uit op een grasveld waar paarden stonden en die stonden zo rustig alsof ze aan het mediteren waren.

En toen dacht ik inderdaad,

Hoe zou het zijn om een paard te zijn?

En ja,

Ze stonden ook op een drukke plek,

Veel verkeer,

Veel toeristen,

Maar ze stonden gewoon stil en vredig.

En ik dacht straks dan moet je op een drafje weer terug naar de stal.

Je weet ook niet wanneer dat gebeurt.

Een beetje kunnen zijn als paarden.

Komen,

Zijn en gaan of je heen laten komen.

Zijn met de ervaringen van hier en nu,

Enkel te ervaren.

Zonder dat we iets hoeven verwachten.

Zonder dat we iets doen,

Stil.

Sluit rustig je ogen.

Natuurlijk mag je net als een paard gaan staan,

Maar een paard staat op vier poten,

Dus je mag ook gerust blijven zitten.

Gewoon wat je past.

De zithouding.

Ik praat vaak over opgericht en comfortabel.

En eens even voelen van welke spieren spannen aan om overheid te houden en welke spieren kan ik gewoon ontspannen.

Heb ik die nodig misschien?

Hoe is dat voor ieder van ons?

Je kunt het met of zonder adem ervaren,

Dat je misschien op een inademing de spieren die moeten werken even wat helpt.

Vooral je bovenlijf.

En op een uitademing.

Schouders laag,

Maar vooral het onderlichaam.

Misschien wel een beetje lekker laten hangen.

In een kussen of stoel,

Onderkant van benen of voetzolen.

Opgericht en comfortabel.

En dan is er altijd wel nog iets over dit of over dat.

Of misschien is het al warm.

Ja,

Omdat we ons helemaal op de opmerkzaamheid kunnen storten,

Van niet te veel je best hoeven doen.

Je zou,

Zoals er daarbij zit,

Meditatie vaak doen,

Ook eens kunnen opmerken van geluiden.

Je kunt geluiden gewoon horen in het voorbijgaan of misschien,

Als het wat interessanter is,

Dat je er even naar luistert.

Hoe is dat?

Geluiden.

Ja,

En het is eigenlijk ook een beetje het verschil tussen actief opmerken en ontvangend opmerken,

Waar we bij gedachtes vaak in de zitmeditatie leren om ze voorbij te laten gaan,

Maar dan zou je ook eens kunnen kijken,

Deze gedachte die gaat vanzelf weg,

Of die andere wil nog even blijven.

Iets aantippen van,

Ja,

Plannen,

Of juist,

Oh ja,

Ik moet de plant nog even water geven,

Dat moet ik niet vergeten vanavond.

Zo in het voorbijgaan komen,

Zijn,

Gaan.

En ja,

Ook misschien hoe de stemming is nu,

Eerder nu.

Zijn we nog wat gehaast van alles hiervoor of al geland?

Misschien ergens ertussenin.

En dan de adem,

Altijd als anker.

Wat er ook gebeurt in het voorbijgaan,

Je kunt er altijd op het moment dat je denkt,

Nou,

Bij mij zijn de woorden niet besteed,

Ik wil hier even helemaal in stilte zitten,

Nou dan kan de adem juist een mooi steunpunt zijn.

Zitten met de voorbijgaande dingen,

Voorbijgaande ervaring van dingen,

Als ervaring.

Alles mag komen en zijn en weer gaan.

Het leuke van deze meditatie,

Het leuke,

Het bijzondere,

Dat de opmerkzaamheid niet de doel is.

Maar een middel om te ervaren dat alles veranderlijk is.

Je mag rustig je ogen even openen en merken dat we net elkaar nog konden zien.

En nou is het buiten donker,

Regen,

Alles is veranderlijk opmerken,

Oh ja,

Is net anders.

En misschien kun je mild met aandacht in het hier en nu zijn.

Je hoeft alleen maar hier en nu te ervaren.

Soms merken we dat iets onmiddellijk weer weg gaat en soms blijft het maar,

Ja je zou opmerkzaam zijn van ervaringen als ervaring,

Eigenlijk simpelweg mindfulness kunnen noemen.

En mindfulness heeft twee keerzijden,

Eentje van compassie en eentje van wijsheid.

Compassie is natuurlijk letterlijk een mededogen maar het kan ook medevruchten zijn,

Het kan vriendelijkheid zijn,

Medevriendelijkheid,

Maar het gaat vandaag ook over die andere zijde.

De wijsheid.

Wijsheid waarbij we zoveel gezichten ervan tegenkomen en een daarvan is vergankelijkheid.

Ja,

Dat lijkt zwaar te klinken.

Het is ook,

Toch is het voortdurend onderdeel van het menselijk bestaan,

Van de natuur,

Van de kosmos om ons heen.

En we zien dat eigenlijk terug in de dagelijkse dingen,

Belevens van mensen.

En hoewel het woord vergankelijkheid zwaar klinkt,

Kunnen we van die dagelijkse dingen juist leren dat het helemaal niet beloond hoeft te zijn.

Dat we misschien juist ruimte kunnen ervaren.

Ruimte tussen wij die hier zitten en wat er om ons heen gebeurt.

En misschien kunnen we er met z'n allen even bij stilstaan,

Zelf een beeld oproepen van vergankelijkheid.

Oh ja,

Dat is het zo.

Wie weet uit de natuur of misschien wat dichter bij huis.

Het hoeft allemaal niet zwaar,

Om eens te kijken hoe dat is.

Zo hoorde ik vanmiddag het gerommel en het geklenst en nu het zachte ruisen van regen.

Toch mooi dat dat zo alleen al neerslag zo ontzettend vreemdelijk kan zijn.

Wegsterft,

Straks weer stil wordt.

En het is ook vaak dat we dan het automatische pilootje kunnen loslaten.

Het weder lichtheid van vergankelijkheid leren opmerken.

Mogen begroeten.

In plaats van een,

Als dat niet mocht lukken,

Dan kun je ook naar de adem.

Want als er iets,

Helaas ook vergankelijk,

Uiteindelijk,

Maar in ieder geval vergankelijk is,

Dan is het de adem,

De adembeweging bijvoorbeeld.

En als het dan echt niet,

Ja,

Zo voelt van,

Oh,

Wat is dan die vergankelijkheid,

Dan zouden we ook nog even kunnen stilstaan bij de adem zelf,

Zo'n paar minuten.

De adembeweging is vaak heel voelbaar als het reizen en dalen,

Het vullen en uitzakken van romp of worst of allebei.

Komen in ademend,

Zijn bij de omslag en gaan uit ademend.

Komen,

Zijn en gaan.

Gaan.

En dat klinkt zo dadelijk de klank schaal.