Bergmeditatie| Open&Stevig Ademend

Sluit je ogen of kies een andere manier om dicht bij jezelf te komen,

Dat is altijd even een proces,

Tenminste bij mij wel,

En ervaar de adem eens even als startpunt,

Startpunt zonder veel moeite te doen voor die ademhaling,

Maar tegelijkertijd ervaren dat je comfortabel mag zitten.

Als ik wat vermoeid ben van de dag of van de week,

Dan merk ik zelf dat een bijzondere meditatie helpend kan zijn,

Kan die ook pretentieloos prettig zijn,

Want we gaan in plaats van geluiden,

Gedachten,

Gemoed,

Van alles op te merken,

Gaan we juist een beeld oproepen.

Iets wat majestueus in de natuur staat.

En daar wil ik je vragen om een berg voor de geest te halen.

Misschien ben je nog nooit echt op een berg geweest,

Dat kan,

Is er vast wel ergens een mooi plaatje wat je gezien hebt,

En als je hem wel hebt meegemaakt,

Misschien zelfs beklommen,

Neem dan eerst eens even de tijd voor het beeld van die berg,

Maar dan hoe ze oogt in het landschap.

Hoe oogt jouw berg in het landschap?

En bezie haar eens van de voet tot de top.

Neem haar in je op,

De berg.

Misschien kan je er al een beetje in komen zitten als de berg.

En mogelijk is dat het makkelijkste in een lotushouding,

Onder helft van het lichaam,

Rustend op de aarde,

Armen bij de armen,

Rustend in de schoot.

Schouders laag,

Want de berg is gehaard.

En toch is er ook iets wat reizend is.

De berg staat er.

Dus kijk eens of je met je ademhaling,

Ja,

Je zo elkaar opgericht kunt voelen,

Zonder dat het opgericht is,

Rechtop,

Maar wel gehaard.

Stel je nu eens voor dat lichaamsdelen zo de berg vormen,

Van boven tot onder.

Het kruintje,

Absoluut de toppen,

Waar je normaal de vlag op zou zien staan,

Gaan we nu niet doen.

En van het hoofd via het nek,

Zo rondom,

Tot ergens boven je schouders,

Een rotsvordel.

En de armen,

Daaronder,

Met de romp,

Voor- en achterzijde,

Zijkanten rondom,

Die vormen het middendeel van de berg.

Daar groeit veel bergwijders,

Bossen.

En in de onderhelft van het lichaam,

Vinden we de basis.

Je zou dat zo kunnen verbeelden,

Vanuit de bekkenbodem,

Geaard.

En als het jou niet past,

Doe ik dan gerust een ander beeld op,

Van een berg,

Of van ander iets,

Wat geaard,

Onwandelbaar,

Rustgevend is.

En je mag je verbeeldingskracht nog meer aanspreken,

Want deze berg blijkt een vulkaan in rusten,

Waarin hemel,

Boven je,

En de aardkorst onder je,

Verbonden zijn,

Via zijn kater.

En deze berg,

Als de adem,

Kun je dus ook ondervoeden.

Niet alleen bedenken,

Beelden,

Maar de ademhaling.

Kijk eens of je heel rustig naar onder kunt ademen,

En heel rustig weer los kunt laten.

Je hoeft daar niet je best voor te doen,

Gewoon ervaren wat het is om de diepte in te gaan en de diepte weer terug in en uit te halen.

De diepte in en naar de ruimte uit.

Zo zitten we als de vulkanen rusten.

De adem volgend.

Ach,

En als je voelt dat je daar even wat lastig in komt,

Dat ik nou de hele tijd met die bergen bezig ben,

Laat het beeld gewoon even los.

Je kan rustig je eigen koers varen.

Je kan het tot later wel oppakken.

De adem in en uit.

Naar het diepste binnen.

Het vruchtelijke ruimte om ons heen.

Zo zitten we,

Eenvoudig ademend.

En misschien zie je de dag die aan je voorbij gaat,

De zon die voor je opkomt,

En zo over je heen,

Naar achter,

Weer ondergaat.

Waar het donker wordt,

Maar met een heldere maan.

Sterren.

Zo mild is de hemel.

En we gaan ook gewaar worden dat er prettige,

Onprettige natuurverschijnselen zijn bij de berg.

Weer en ontbijt.

En weer de water van de zon beschalen.

En dan ineens de slaggevers tegen de bergwand.

Windstilte of storm.

Zitten wij onwankelbaar en rustig.

Ook uitvallen van de bladeren van bomen in de herfst.

Of als we de top van de berg in sneeuw zien veranderen in de winter.

De lente waarin alles in bloed staat,

Uitpot.

En de zomer,

Verzingende hitte,

Waarbij we postprand verdragen.

Zelfs een aardbeschrijving.

De berg beweegt mee en is toch onwankelbaar.

En als je afgeleid bent,

Of de deelden zijn wat veel,

Terug naar de adem.

Gezaren dat je leeft.

In en uit.

En zo blijf je als een vulkaan in ruste,

In verbinding van hemel tot aarde.

De adembeweging.

En als dat beeld van de berg voor jou nog heel levend is,

Word u dan even voort op wat je gewaarwoord.

Je kan prettige en onprettige gebeurtenissen op of om die berg merken.

Of het nou mist is,

Of er ruikt van bloemen.

Wat is jouw beeld?

Wat wordt je gewaar?

En ik heb er een gedicht bij.

Voelen wij ons verwaard en verloren?

Kan niets ons hart bekoren?

Weet het gemoed niet dat het adem een lichaam losliet?

Rees dan als de berg.

Het om zich heen,

Misschien een aardbeke gemist,

Is hij op zijn gesticht.

Ademen enkel bewust als een vulkaan in rust,

Omarmd door de hemel boven ons.

Zitten we nog even,

Zomaar,

Onwankelbaar.

En als je na deze meditatie,

Als je even de weg kwijt bent,

Of juist hebt gevoeld dat het prettig is om zo'n beeld of een ander beeld op te roepen,

Gebruik dan vooral de adem.

Denk aan de vulkaan.

Bekrater in rusten.

Anderwij in weer en ontbijt u,

En straks,

Denk aan mijn geest,

Ademen,

Als de berg.

En laat ons medelievend omarmen door de hemel boven ons.