Talk: Het is nog niet zo gemakkelijk om te gaan zitten mediteren (incl tekst Dagmar van der Neut)

Deze talk gaat erover dat het nog niet altijd zo eenvoudig is om ons ertoe te zetten om te gaan mediteren.

Onze geest kent daarin heel veel vermijdingsstrategieën en ook de meest ervaren meditatiebeoefenaar komt dit tegen.

En dat het lastig is om te mediteren ligt niet in het feit dat de oefening aan zich moeilijk is.

Want het is zitten,

Ogen sluiten eventueel en ademen.

Heel simpel op een natuurlijke manier.

Het vereist ook geen extra inspanning of een speciale lichaamshouding.

Er wordt ons niet iets gevraagd om iets te doen.

En daar zitten misschien de crux in.

Eigenlijk wordt van ons gevraagd om te ontdoen en een ervaring binnen te stappen van niet doen.

En we hebben een enorm ontwikkelde doemmodus.

Wij zijn heel erg gewend om bezig te zijn,

Om onderweg te zijn,

Om in de doemmodus te zitten.

En ons denken komt dan vaak met vele redenen aangedragen waarom we ons vooral niet aan onze goede voornemens moeten gaan houden,

Om te gaan zitten en te gaan mediteren.

En vooral wanneer er onaangename dingen naar boven komen,

Of wanneer je geen zin hebt om met lastige gevoelens of gemoedstoestanden te zitten.

Als er bijvoorbeeld een sluimerende onrust aanwezig is,

Dan weet je onbewust wel dat je als je dan gaat zitten in die stilte,

Dat je geconfronteerd gaat worden met die onrust.

Of als er diep in jou iets van verdriet of twijfel of iets anders lastigs aanwezig is,

Dan is de menselijke neiging om eerder te gaan vermijden,

Dan er naartoe te gaan en het te gaan benaderen.

En naarmate je meer mediteert en je die neigingen van de geest beter hebt leren kennen,

Groeit daarmee ook je wijsheid.

Je ziet helder wat er gebeurt.

Je ziet helder welke vermijdingsstrategieën er ingezet worden om het vooral niet aan te gaan.

Je ziet helder wat je aan het doen bent en je bent de stilte aan het vermijden.

En basisprincipe 1 is om altijd vriendelijk te zijn tegen jezelf en tegen je ervaring.

Dit is een hele menselijke ervaring.

We kennen dit allemaal.

Zoals ik al zei,

De meest ervaren meditatiebeoefenaar komt dit tegen.

Ik kwam het zojuist zelf ook weer tegen.

Ik zit er daarbij allerlei acties in.

Ik pakte mijn telefoon er nog maar weer eens bij.

Ik liep weer naar de keukenkastjes om nog wat lekkers te pakken.

En ik wist dat ik aan het vermijden was.

Ik wist dat ik het uit de weg aan het gaan was.

Ik moest ook wel een beetje lachen om mezelf.

En misschien herken je dit.

En wijsheid ziet het gebeuren.

En wijsheid weet inmiddels ook dat het sterker is.

Dus ik ging zitten.

En ook nu,

Maar ook wel vaker,

Moest ik denken aan de woorden uit een tekst van Dagmar van der Neut.

En zij zegt onder andere,

Stil worden is als een stervensproces.

En dat is het ook.

Het is de realiteit aankijken en durven loslaten.

Het is de moed hebben om de leegte in de ogen aan te blijven kijken.

En ontdekken dat als je even volhoudt,

Na al die stuiptrikkingen en verzet,

Dat er na die strijd met de stilte ruimte ontstaat.

En ik wil deze tekst graag met jullie delen.

Mijn lijf wordt onrustig als ik even stil zit en alleen maar adem.

Mijn geest zoekt een uitweg.

Hij doet alles om mij weer te verleiden de leegte te vullen.

Ik zoek prikkels.

De televisie gaat aan.

Ik kijk op mijn mobiele telefoon en ik hoop op een bericht.

Ik ben wat ik hoor,

Zie en meemaak.

Als ik niets doe,

Ben ik niets,

Roept mijn ego.

Te verdwijnen is mijn grootste angst.

Toch wil ik dat het lawaai ophoudt.

Dat de drukte in mij en om me heen af en toe stopt.

Rust en ruimte in mijn hoofd.

Ik verlang naar ruimte,

Maar vrees de leegte.

Of is het verschil eigenlijk niet zo groot?

We moeten door de angst voor leegte heen om een bevredigende leven te kunnen leiden.

Wie stil kan zijn,

Ziet de dingen namelijk scherper,

Ervaart intenser en laat zich minder lijden door dagelijkse beslommeringen.

En hij kan beter bepalen wat echt belangrijk is in het leven.

Misschien wel niet elke avond wegkruipen achter de tv of niet leven van appje naar appje.

Stil worden is als een stervensproces.

Iedereen die mediteert kan dat ervaren.

Er is verzet,

Er is pijn,

Er zijn laatste stuiptrekkingen.

Je moet durven loslaten.

Maar als je het aandurft om de leegte in de ogen te blijven kijken,

Als je even volhoudt,

Dan zul je merken dat na de strijd met de stilte ruimte ontstaat.

Je bent er nog steeds,

Meer zelfs dan voorheen.

Het is geen einde,

Maar een nieuw begin.

Soms moet je een beetje durven sterven om weer echt tot leven te komen.

Misschien kunnen we nu samen even de ogen sluiten,

Voor zover je dat nog niet had gedaan,

En samen de stilte ingaan.

Maak het jezelf heel comfortabel in de houding waarin je nu zit of ligt.

Als je de aandacht op het lijf richt,

Dan merk je dat je misschien ergens nog wat kan verzachten of kan ontspannen.

Of nog ergens iets kan loslaten.

In jezelf toestaan dat je nu even niks hoeft te doen en dat je gewoon mag zijn.

En dan zo het ervaren van de adem.

Het opmerkzaam zijn van elke in- en van elke uitademing.

Het reizen en het dalen in het lichaam.

Het reizen en het dalen in de borst of de buik.

En zo ruimte maken voor de stilte.

En je bent er nog steeds,

Meer zelfs dan voorheen.

En elk moment is een nieuw moment.

Elk moment kan je weer opnieuw beginnen.

Weer contact maken met je adem.

Weer innerlijk pauseren en even stil zijn.