#6 Op Zoek naar Veerkracht | Grip op je Gedachtes

Je ziet in de verte een file opdoemen, en er schieten meteen negatieve gedachtes door je hoofd, zoals ‘Ik heb ook altijd pech’. Maar net als het trainen van je lichaam om fit te blijven, kun je jouw brein - en daarmee je gedachtes en veerkracht - ook trainen. Hoe langer je oefent, hoe beter het gaat. In deze aflevering vertelt ex-profvoetballer Jan van Halst hoe hij grip kreeg op zijn gedachtes en wat dat hem bracht. Maar ook over de intense momenten dat het even lastig was.

Transcript

Ik zit hier deze aflevering met Jan van Halst.

Jan van Halst was profvoetballer,

Bekend van FC Twente en Ajax,

Is voormalig directeur van FC Twente,

Voetbalanalyticus en het afgelopen jaar eigenlijk ook heel bekend geworden als deelnemer van Expeditie Robinson.

Dus iedereen die niet zo thuis is in de voetbalwereld,

Die kent hem nu misschien vanuit de Expeditie.

Hallo Jan,

Van harte welkom.

Ja,

Dank je wel Marjon.

Leuk om hier te zijn.

Een podcast over veerkracht.

Als ik dan meteen met de deur in huis val,

Wat is veerkracht dan eigenlijk voor jou?

Nou,

Veerkracht heeft wel heel erg met het mentale aspect te maken.

En daar ben ik eigenlijk mijn hele leven al mee bezig.

Soms bewust,

Heel vaak ook onbewust,

Eigenlijk nog meer.

Maar veerkracht is tegenstand,

Overwinnen en meer doorgaan.

Ja,

Ik denk dat ieder mens daar elke dag mee te maken heeft met tegenslagen of drempels.

Dat de ene tegenstand is of weerslag is wat anders dan de andere.

Maar ja,

Ik denk dat we er allemaal wel mee bezig zijn en het fascineert mij.

Ik vind het leuk.

Ja,

En als ik dan een beetje kijk naar jouw deelname aan Expeditie Robinson,

Om meteen maar bij het laatste deel te beginnen,

Dan leek het allemaal bij jou een beetje van een leiend dakje te gaan.

Dat ik dacht van,

Nou ja,

Andere mensen hebben nogal wat uitdagingen.

Maar als ik naar jou keek,

Dan dacht ik van,

Oh,

Het leek wel alsof je altijd in je kracht stond,

Evenwichtig,

Gebalanceerd,

Bezig met de andere mensen,

Met je team.

Hebben ze nou alle vervelende stukken van jou eruit geknipt of ging het echt zo?

Ja,

Nee,

Nee,

Ze hebben niks eruit geknipt.

Ook niet dat ik moeilijke persoonlijke momenten had.

Af en toe had je natuurlijk wel dat je aan thuis dacht.

Maar goed,

Ik had gewoon heel veel voordeel bij het feit dat ik daar al heel lang mee bezig ben,

Met veerkracht,

Met mentale weerbaarheid.

Voordat je daar in gaat,

Heb ik ook wel wat gesprekken gevoerd met mensen.

Gewoon,

Wat kan je daar verwachten met oud-deelnemers?

En daar heb ik ook wel wat tips mee genomen.

Eén tip was bijvoorbeeld,

Zorg dat je elke dag een schema hebt.

Want als jij op het strand gaat liggen,

Want je hebt heel veel uren niks te doen daar,

Buiten de proeven,

En je gaat op het strand liggen,

Dan ga je zitten malen over thuis.

En dan krijg je heimwee en dan krijg je last van.

Dus zorg dat je elke dag wat gaat doen en wat doen daar.

Dat gaat niet verder dan hout sprokkelen en je bed rechtleggen en in het water lopen,

Kijken of je visje kan vangen,

Maar dwing jezelf daartoe.

Nou,

Dat zijn wel dingen.

Dus blijf binnen die minimale omstandigheden daar wel aan de gang.

En kijken naar kruipende slakken?

Kijken naar kruipende slakken,

Ja.

Nou,

Dat was allemaal op het einde.

Want ik heb er zo'n drieënhalve week gezeten.

En op een gegeven moment kwam ik hier ook in mijn eentje op Winnaars Eiland.

Af en toe kwam er iemand langs,

Maar ik zat daar heel vaak helemaal alleen.

En ik merkte,

Dat was wel een van de leukste dingen die ik bij mezelf merkte,

Omdat ik een beetje een druk persoon ben,

Een beetje neigde af en toe naar ADHD.

Dat ik daar heel rustig werd en dat ik ook dus voldoening vond in het feit dat daar niks was.

En dat ik dus op een gegeven moment,

Doordat je niks hebt,

Ging naar kruipende slakjes kijken en kijken of die elkaar opzochten.

Als ik het nou vertel,

Dan denk ik,

Dat is ongelofelijk.

Maar ja,

Dat was jouw leven op dat moment.

Dat was mijn leven op dat moment.

Dat klinkt als een geweldige meditatie.

Ja,

Nou ja,

Wij hebben al eens eerder contact gehad.

En ik ben eigenlijk niet zo van het mediteren,

Denk ik.

Maar ik heb wel heel vaak wel gemediteerd,

Zonder dat ik het zelf wist.

Maar ik werd daar zo rustig en ik kreeg daar zo'n voldoening uit.

Ik denk dat dit het meditatieve gevoel is van heel veel mensen die dat doen.

Dat ze zo tot rust komen door die oefeningen.

Dat is wel heerlijk,

Als je dat kunt.

Zo in de hectiek van het dagelijks leven hier op de bewoonde wereld.

En ik vond dat wel een openbaring.

Wat heb je eruit meegenomen?

Wat heb je ervan geleerd?

Nou,

Meer een bevestiging van waar ik eigenlijk al de afgelopen jaren mee bezig ben.

Over hoe mensen reageren binnen een groep,

Hoe mensen alleen reageren.

Wat de triggers zijn bij mensen.

Dat gaat toch wel heel erg naar de primaire behoeftes toe.

En ook het magische,

Dat vond ik ook wel heel erg interessant.

Kijk,

Je komt daar met elkaar op een eiland met acht onbekenden.

Ik kende ze niet.

Heel vaag sommige,

Maar verder niet persoonlijk.

En hoe je binnen één,

Twee dagen daar een soort van saamhorigheidsgevoel krijgt.

Bijna familieer.

En doordat je echt op elkaar bent aangewezen.

En dat dat wel kan,

Ondanks dat er allemaal karakterverschillen waren.

En net zoals wij hier in de bewonerwereld hebben,

Dat heb je daar ook.

Maar ja,

Er is geen ontsnapper mogelijk.

Dus je moet wel met elkaar samenwerken.

En dat was magisch,

Hoe snel dat gaat en hoe goed dat ook gaat.

Ja,

En wat ik je eigenlijk hoor zeggen,

Je bent je hele leven al bezig met mentale weerbaarheid.

En in zekere zin ook met veerkracht.

En dan is dit eigenlijk het resultaat,

Zou je dat zo kunnen zeggen?

Ik vond het heel inspirerend om jou zo te zien.

Bezig met het team,

Zorgen voor anderen,

Het inspireren ook tijdens de proeven.

Ja,

Nou ja,

Ik kon daar echt mezelf zijn.

Ik werd niet verrast door allerlei teamontwikkelingen of door rare reacties van mensen.

Omdat ik kon dat heel goed plaatsen.

Omdat ik me heel erg in heb verdiept de laatste jaren.

En dat vond ik ook wel weer rustgevend.

Ik denk,

Nou gebeurt dit binnen een team.

Er was bijvoorbeeld ook op een gegeven moment,

Na één week gingen ze teams wisselen.

Dus dat werd zo dwars door elkaar.

Vlak voor een proef stonden we en voordat de proef begon,

Zeiden ze nou,

Het enige gedeelte van het team moet nou overstappen naar het andere team en vice versa.

Dus je komt in één keer bij allemaal andere mensen in een team.

Nou ja,

Je zou daar bijvoorbeeld de fases van Tuckman op los kunnen laten.

Wat gebeurt er binnen zo'n team?

Iedereen gaat meteen haantjesgedrag vertonen,

Gaat zijn positie pakken.

En nou,

Daar kan je heel geïrriteerd op reageren.

Maar ik heb er glimlachend naar gekeken.

Ik denk,

Ja,

Dit gebeurt er dus.

Als je in één keer naar een ander team wordt overgezet.

Dus ik ging niet mee in de strijd.

Een soort van helikoptertje hing ik daarboven.

En dat gaf me heel veel rust.

En dat vond ik leuk om te constateren.

Ja,

Dus je bleef er als een soort helikopter boven hangen,

Zeg je.

Dus het gaf je rust.

Wat maakte dat je niet getriggerd raakte,

Zoals sommige anderen?

Want ik hoor je ook naar de theorie van de teamfasesontwikkeling refereren.

Helpt dat jou dan,

Dat je kan zien wat er gebeurt,

Zodat je er niet helemaal in meegaat?

Ja,

Dat vooral.

Ja,

Want als jij,

Zeg maar,

Daar helemaal heel geassocieerd mee in meegaat,

Ja,

Dan verlies je ook het overzicht.

En als je naar je persoonlijke gevoel kijkt,

Ja,

Dan word je daar ook in meegetrokken.

En ik vind het heel erg belangrijk,

En dat lukt niet altijd hoor,

Maar om mijn eigen gemoedstoestand te kunnen bepalen.

En dat is een soort spel wat ik speel met mezelf,

Om daar,

Zeg maar,

De touwtjes in handen te houden.

Ik wil niet,

Doordat mensen om me heen heel boos zijn,

Om dan ook mee boos te gaan doen.

Of doordat het weer,

Doordat het buiten regent,

Om dan zachtgereinigd te worden.

En dat lukt niet altijd.

Maar ik vind het wel interessant om daarmee aan de slag te gaan.

Dat had ik daar ook.

En je wordt daar nog extra op de proef gesteld,

Omdat je ook honger hebt natuurlijk.

En wat ik net zei,

Heel af en toe,

Dan komt je heim even boven.

Maar desondanks was ik daar wel redelijk in balans.

En daardoor kon ik heel erg mezelf zijn.

Dat was eigenlijk mijn grootste overwinning daar.

Ja,

Want volgens mij zei je ook,

Als je van jezelf wint,

Kun je nooit van een ander verliezen.

Exact.

Ja,

Ja,

Nou,

Dat vind ik echt.

Kijk,

Ik ben daar uiteindelijk uitgestemd.

En dat wordt dan gezien als een soort van verlies.

Je verliest van je andere mensen.

Maar ik had daar zoveel winst geboekt en een bevestiging gekregen van allerlei dingen waar ik de afgelopen jaar mee bezig ben.

Dus ik had daar een gevoel van,

Ja,

Ik heb van mezelf gewonnen.

Want het is een bevestiging van waar ik de afgelopen jaar mee bezig ben geweest.

Dus dan is het oké.

Kijk,

De buitenwereld heeft allemaal normen naar waarde gegeven aan winnen en verliezen.

Maar die wil ik graag zelf bepalen.

En dat gevoel kreeg ik daar ook weer.

En ik moet wel eerlijk zijn,

Toen ik weggestemd werd,

Overheerst ook heel erg het gevoel van fijn,

Ik kan weer naar huis bellen.

En toen ik het later terugzag op tv,

Deed het meer pijn eigenlijk dan op het moment dat ik weggestemd werd.

Want dan kijk je weer een beetje van de buitenkant.

Dan denk je,

Had die ring nou ingezet,

Man?

Die is nog interessant,

Want dat vroeg ik me nog wel af,

Heeft natuurlijk ook iets met veerkracht te maken.

Dat je dan toch gaat denken,

Had ik maar of als dan.

En jij had een ring waarmee je niet weggestemd had kunnen worden als je hem had ingezet.

En dat had je niet gedaan.

Kom je daar dan nog echt in terecht?

In die mindfuck van,

Oh,

Wat stom en het is mijn eigen schuld of had ik maar.

Ja,

Ik heb er heel goed over nagedacht.

En ook op een gegeven moment kom je in zo'n team.

Dan moet je s'avonds,

Misschien voor de luisteraars die het niet hebben gezien,

Je komt in een eilandraad en je moet iemand uit jouw team wegstemmen.

En ze kwamen naar mij toe en ze waren eigenlijk de hele expeditie.

Iedereen was heel vriendelijk tegen mij en ook toen weer.

En ze vroegen mij toen ook van,

Ja,

Wij gaan op één dame.

Jasmien heette ze.

Daar gaan we allemaal op stemmen.

Doe nou mee Jan.

Ik had een klik met Jasmien,

Dus ik vond het heel erg lastig.

En misschien is dat ook wel interessant.

Het feit dat ik het lastig vond om Jasmien weg te stemmen,

Want dat was mijn zogenaamde expeditievrouw.

Ik ben heel loyaal aan mijn eigen vrouw ook.

Ik ben al 30 jaar bij haar en dat doe je gewoon niet.

Je laat dat niet vallen.

Daar ga je voor door het vuur.

En daar merkte ik ook,

Moest ik mezelf echt even in mijn armen knijpen.

Jan,

Dit is niet het echte leven.

Dit is ook een game.

Daarvoor heb je ook meegedaan.

Ik denk,

Oh ja,

Dus moest ik echt een tikkie in mijn gezicht geven.

Dus dat was al één mindfuck.

En toen ik die beslissing had genomen,

Dacht ik,

Ja,

Maar ze kunnen mij ook wegstemmen.

Ik denk,

Maar ze zijn zo overtuigend en er werd zo geacteerd daar met zo'n overtuiging.

Ik denk,

Nou,

Ik kan nou alleen maar in complotten gaan denken en van,

Ja,

Maar als ze nou achter mijn rug dit en dat en zo.

Ik denk,

Ja,

Daar ben ik niet goed in.

Daar ben ik niet goed in.

Dus nou,

Laat ik gewoon mijn gevoel volgen.

Ik denk dat ze allemaal voor Jasmin gaan.

Ik was ook een beetje aan het rekenen,

Want dan kan ik mijn ring later inzetten.

Ik had nog wat extra stemmen,

Dan kan ik die ook spelen.

En dan zit ik misschien wel in de halve finale.

Zo was ik al een beetje aan het rekenen,

Maar dan moet ik deze eilandraad even door glippen.

Nou,

Dat mislukte.

Maar het is niet zo dat het totaal overdonderd werd,

Want ik had er wel rekening mee gehouden.

Je moet je voorstellen,

Als je die dag daar,

Voordat die avond is die eilandraad,

Je kijkt ook wel eens achterom en dan zie je ze toch een beetje in een groepje samen zitten.

Ik loop net even weg om te kijken of we vissen.

Je zit in het net en je ziet ze met je samen praten en er staat een cameraploegje bij.

Ik denk,

Zullen ze nou niet toch iets bekokstoven achter mijn rug?

Weet je,

Dat schiet allemaal door je hoofd.

Dus je wordt ook wel helemaal gek gemaakt op zo'n dag.

Maar goed,

Ik heb ervoor gekozen.

Ik heb er goed over nagedacht.

Soms win je wat,

Soms verlies je.

En ja,

Het is wat het is.

En hoe zit het dan met,

Want je zegt van,

Goh,

Ik had toch eigenlijk ook wel zo'n voorgevoel,

Luister naar je intuïtie.

Is dat iets wat jou bezighoudt?

Ja,

Ja,

Nou ja,

Daar kom je heel erg in terecht.

Tussen gevoel en ratio.

Maar dat gaat zo dwars door elkaar heen dan.

Want wat ik net vertel,

Dat is allemaal volgens het ratio,

Allemaal alles op een rijtje gezet en beredeneerd en zo.

Maar mijn gevoel zei af en toe ook wat anders.

Ik dacht,

Ja,

Maar ja,

Ze zijn dat toch wel aan het bekokstoven.

En kijk,

Achteraf.

Ik ben ook een keer aangesproken door een cameraman en die zei,

Ga jij je ring inzetten?

Ik zeg,

Nee,

Ga ik niet doen.

Oké.

En toen liep hij weer weg.

En toen dacht ik achteraf,

Oh,

Daar had ik veel meer dat ik moet denken.

Ja,

Dat vraagt hij niet voor niks.

Hij mag ook niks zeggen natuurlijk.

Heeft hij ook niet gedaan,

Dus hij heeft niks verkeerd gedaan.

Maar het feit dat hij het vroeg,

Dat ik dacht,

Ja,

Dan had ik misschien iets meer naar dat gevoel,

Want ik keek wel op dat hij dat vroeg.

Maar ja,

Ik schoof het ook weer zo weg.

Dus ja,

Gevoel is heel erg lastig op zo'n eiland ook.

Je leeft in zo'n andere wereld en nogmaals met die honger en die heimwee.

Ach ja,

Dat is wel ook wel weer interessant om dat te voelen een keer.

Ja,

En wat ik dan zelf wel interessant vind,

Als ik je dan zo zag in de Expeditie Robinson en ik denk terug aan jou als voetballer,

Een echte kuitenbijter,

Zou je kunnen zeggen.

Lastig te rijmen.

Snappen mensen nog van,

Wie is nou Jan van Halst,

Als ze jou als voetballer kende?

En nu,

Zoals je dan,

Misschien was je altijd in het dagelijks leven al wel vrij rustig,

Maar op het veld was je heel anders.

Ja,

Dat is zo.

Nou ja,

Dat is altijd zo gebleven,

Dat fanatisme hoor.

Ik ben altijd wel fanatiek in dingen,

Ook in mijn coaching tegenwoordig.

Ik ben dan ook wel iemand die wil naar resultaat toe werken,

Ook met een team als je daarmee aan de slag gaat.

Maar de nuance heeft wel plaatsgevonden.

Kijk,

Je kan bij mij een beetje een knip maken op mijn 526ste.

Toen ben ik tot besef gekomen van,

Ja,

Wat ik tot nu toe heb gedaan in mijn carrière,

Dat kan echt niet meer.

Ik schopte,

Ik spuugde,

Ik scholt.

Dat was gewoon puur overlevingsmechanisme.

En ik dacht ook dat dat goed was,

Dat ik daarmee een voortrekkersrol speelde of zo.

Dat had ik mezelf helemaal ingeprint.

Maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo.

En hoe kwam je tot dat besef?

Schaamte.

Ik kan nog precies het moment opnoemen.

Wij speelden een keer thuis met Esther Twente voor de Europacup tegen Bayern München en ik sla zo een Duitse speler neer,

Want die had iets gedaan bij een ploeggenoot van mij wat mij niet zinde.

Ik kreeg een rode kaart en het was live op tv en ik werd totaal verketterd in heel Nederland.

Want wat een asociale speler.

Twente moet ze schamen dat ze die onder contract hebben,

Dat soort teksten.

Ik denk,

Nou,

Dit wil ik niet meer.

Dit wil ik niet meer.

Ik bedoel,

Dan kom ik me op de bank terecht of krijg ik geen contract meer.

Maar ik ga vanaf nu dit soort dingen niet meer doen.

En ik voelde me ook altijd een beetje alleen in het team,

Want door die hardheid die ik ook binnen het team etaleerde,

Dan maak je ook niet echt verbinding natuurlijk.

Het woord verbinden vond ik helemaal onzin daarvoor.

Ja,

Dat moet gewoon gepresteerd worden.

Volgens die normen en waarden was ik helemaal opgegroeid in de kleedkamer.

En zo heb ik mijn plekje ook moeten verwerven als profvoetballer.

Maar toen dacht ik,

Ja,

Dit wil ik niet meer.

Ik schaam me gewoon voor mezelf en voor mijn vrouw en mijn kinderen en mijn ouders.

En toen ben ik dat gaan veranderen.

En dat gaat niet van de ene op de andere dag.

Maar eigenlijk wel na een half jaar,

Een jaar,

Merkte ik al het verschil.

Van,

Hé,

Geen lompe tekkels meer,

Niet meer schelden.

Dat kan ook op een andere manier.

En ik merkte ook dat ik eigenlijk prima overeind bleef.

En hoe heb je dat aangepakt?

Nou,

Eigenlijk is dat een beetje gekomen ook doordat ik.

.

.

Ik was heel krampachtig natuurlijk als voetballer doordat ik dat gedrag etaleerde.

En dat sloeg zo ver door dat ik ook.

.

.

Ik was heel erg ook bezig met mijn buitenwereld.

Wat vinden ze van mij?

En ik moet voldoen aan dat imago.

En dat had ik niet zo bewust door.

Maar ik merkte wel dat ik voetbalwedstrijden kon ik bijvoorbeeld 90 minuten bijna niet volmaken.

Ik was heel gauw moe.

Toen had ik door de week.

.

.

Toen was ik gewoon,

Kon ik uren achter elkaar doortrainen.

Je bent ook in de kracht van je leven,

Midden twintig.

Dus de machine was helemaal goed.

Mijn lichaam was helemaal top getraind.

Maar zondags kon ik een wedstrijd helemaal niet volhouden.

Ik denk,

Ja,

Dat is raar.

En daar ben ik me toen in gaan verdiepen.

In mijn eentje,

Want in de voetballerij is daar niet zo heel veel ruimte voor,

Voor die mentale ontwikkeling.

Tenminste,

In die tijd helemaal niet.

Het wordt tegenwoordig wel veel beter hoor,

Die mental coaching.

Hoewel er nog wel steeds een beetje een taboe op zit.

En toen ben ik me daar in gaan verdiepen.

En toen ben ik er ook achtergekomen dat ik onbewust dus alleen maar met mijn omgeving bezig was.

En ja,

Ik heb daar een model in gevonden en dat zijn de 5G's.

Waarbij ik constant,

Niet alleen op wedstrijddagen,

Maar eigenlijk ook in het hele dagelijkse leven daarop terug kan grijpen.

Dat ik door krijg,

Dat is bewustzijn creëren.

Van nou,

Wat zijn nou mijn gedachtes?

En wat doen mijn gedachtes eigenlijk met mijn lichamelijke gevoel?

En wat zijn eigenlijk de gevolgen daarvan?

Ja,

Misschien interessant.

Want wij doen eigenlijk in elke podcast aflevering een oefening met de mensen.

Om eens te kijken of we zo'n oefening op dit moment kunnen doen met die 5G's.

Ja,

Ja.

Of is het een hele ingewikkelde?

Ja,

Dat is wel een hele ingewikkelde.

Nou ja,

Ik kan wel vertellen hoe ik dat als voetballer deed.

En later ook in het dagelijkse leven.

Ik zal er kort twee voorbeelden noemen.

Kijk,

De 5G's,

Die staan voor de eerste geest,

De gebeurtenis.

Er gebeurt altijd wat in onze omgeving.

Daar hebben we niet zo heel veel invloed op.

Maar het is wel zo dat je binnen een honderdste van een seconde krijg je daar een gedachte over.

Of de zon schijnt,

Of je ziet een leuke collega,

Of een vervelende buurman of zo.

Je krijgt meteen een gedachte.

Nou,

Die gedachte zorgt voor een bepaald gevoel.

Dat gevoel zorgt weer voor een bepaald gedrag.

En dat heeft altijd gevolgen.

Dat is de 5G.

En de crux zit hem in die tweede G.

Kun jij bewust zijn over jouw gedachtes?

En kan je ook wat anders denken?

Of laat je het gewoon met de stroom meegaan en laat je het zo allemaal maar overkomen?

Nou,

Dat wilde ik niet meer.

Dat alles mij maar overkwam.

Dus ik ben heel erg bij die tweede G maar gaan realiseren.

Wat denk ik nou eigenlijk?

Nou,

Tijdens het voetballen was ik dus alleen maar,

Als ik zondags op het veld liep om half drie.

Dan keek ik alleen maar naar de tribunes.

Dacht ik alleen maar,

Oh gelukkig,

Er zit niet zoveel publiek.

Kunnen ze me ook niet uitfluiten.

Ik keek naar de trainer.

Ik denk,

Wat zal hij tegen me zeggen als ik een verkeerde paas geef?

Ik keek naar de perstribune.

Ik denk,

Oh,

Welke journalist zit erop?

Want maandag zullen ze er wel weer over gaan schrijven.

Hoe zal mijn vrouw na afloop van de wedstrijd op me reageren?

Ik was alleen maar met mijn omgeving bezig.

Onbewust.

Ik had het niet zo door,

Maar dat had ik mezelf aangeleerd.

Een soort angst.

Maar ik wilde eigenlijk dat jongetje zijn,

Wat vroeger is begonnen met voetballen.

Die vrij,

Vol met plezier.

De kerst op de taart,

Dat zou het eigenlijk moeten zijn,

Zondags.

Daar train je de hele week voor.

Dat je daarna uitkijkt en daar vrij kan voetballen.

Dat was eigenlijk op donderdag altijd de leukste training.

En dat donderdagochtend gevoel,

Hoe krijg ik dat nou naar de zondag toe?

En nou ja,

Met oefeningen kan je dat doen.

Ik was dus in die boekjes aan het lezen hoe je dat dan zou moeten doen.

Een oefening was dan,

Dan moest ik een uur voor de wedstrijd in een kamertje liggen in het stadion ergens.

Een donker kamertje,

Een ballerhok of zo.

Ik hoopte dat niemand kwam,

Want ik schaamde me ook een beetje daarvoor.

En dan ging ik met mijn ogen dicht die donderdagochtend training helemaal naspelen.

Waarin ik een heerlijk partijtje had gedaan.

Ik had twee doelpunten gemaakt.

Ik had lol gemaakt.

Ik was echt een kind die lekker aan het voetballen was.

En met een grote glimlach lag ik daar op een bankje.

En af en toe kwam er weleens iemand binnen.

En ja,

Die zie je dan in een keer die Van Hals daar liggen.

Dus die denk ik,

Ja die is niet goed geworden.

Zij zei,

Gaat wel.

Jawel,

Jawel.

Zei ik,

Laat maar maar eventjes.

Ja,

Die maakt zich zorgen,

Weet je wel.

En dan kwam daarna de dokter binnen.

Wat is er aan de hand?

Ik zei,

Nee,

Nee,

Niks joh.

Ik lig me even te concentreren.

Want dat mag hè,

Dan is het geoorloofd.

Maar dat was niet zo.

Ja,

Ik was aan het concentreren op die donderdagochtend training.

En daar kreeg ik een heel relaxed gevoel van.

En ik was ook met een grote glimlach lag ik daar.

En dat nam ik ook mee in de wedstrijd.

En in het begin duurde dat een kwartier dat ik dat vol kon houden.

En dan kreeg ik weer die spanning.

En naarmate ik die oefeningen deed,

Na een half uur,

Of na een half jaar,

Kon ik dat wel een uur lang volhouden.

En na driekwart jaar wel een hele wedstrijd.

Dus ik was een heel andere persoon,

Werd ik.

Dit is eigenlijk de ultieme uitkomst,

Maar ook in het dagelijks leven.

Ik moet er nog wel eens om lachen.

Maar bijvoorbeeld,

Je rijdt naar een file toe.

En in de verte zie je die file al opdoemen.

En het regent ook nog eens.

Ik had dat heel veel toen ik vanuit Twente naar Amsterdam moest rijden,

In mijn Ajax-tijd.

Dan stond ik smorgels altijd daar bij Hilversum in de file.

Toen zag ik hem in de verte weer opdoemen,

Dacht ik,

Oh nee,

Het is weer zo ver.

Al die gedachten.

Ik heb ook altijd pech.

Ik zal weer te laat komen.

Allemaal dat soort negatieve gedachten.

Met dat gevolg,

Ik kwam als zagrijner op het stadion.

Dat zagen ze aan mij.

En het kost ook tijd om dan weer de vrolijke Jan te zijn en lekker te gaan trainen.

Ik denk,

Laat ik daar nou eens mee gaan oefenen.

Dus toen zag ik die file opdoemen in de auto.

Oh ja,

Dat is die tweede G.

Ik denk,

Oh nee.

Oh,

Gelukkig.

Ik kan langer naar de radio naar Edwin Evers luisteren.

Ik kan lachen.

Ik ga naar mooie vrouwen kijken in de auto.

Ik ga er sowieso twee spotten.

Allemaal dat soort rare dingen.

En ik vertel het tegen je.

Je begint ook al te ginneken,

Want je denkt,

Ja,

Die is gek geworden.

Maar zo zat ik ook in de auto.

Ik denk,

Wat ben ik mee bezig,

Joh.

Maar ik vond het toch grappig.

En ik ging toch zoeken naar andere mensen in de auto.

Andere vrouwen.

Ik kwam naar Edwin Evers.

Dat was altijd heel erg leuk op de radio toen.

Ik denk,

Wat heb ik al gemazeld.

Dat ik juist door die file langer kan kijken.

Allemaal dat soort dingen.

En dat lukte niet altijd.

Maar als je dat maar steeds een beetje blijft oefenen.

Op een gegeven moment lukte dat.

Ik dacht,

Zo'n file,

Maakt uit.

Ik ga gewoon genieten.

En wat dat betreft,

Dat vind ik wel heel erg grappig.

Jouw brein,

Ik noem dat altijd,

Dat is ook een spier.

Als topsporter train je natuurlijk je hele lichaam.

Maar ja,

In je hoofd zit ook een spier.

En het is niet zo dat als je één oefening doet,

Dat het dan beter wordt.

Nee.

Ook met trainen van je lichaam duurt het soms weken of maanden dat je vooruitgang ziet.

Dat is met die spieren in je hoofd ook.

En dat lukte me gewoon.

Na een maand reed die file in.

Dat interesseert me echt helemaal niks.

Ik reed glimlachend erin.

En ik vond het bijna jammer dat die over was,

De file.

Dat je er weer door kon rijden.

En dat zijn echt grappige dingen om te herkennen.

En dat is ook veerkracht tonen.

In het begin schaam je je er een beetje voor.

Maar goed,

Niemand weet dat ik dit doe.

Ik ben in mijn eentje en laat me gaan.

Maar dat heeft me wel veel gebracht.

En het leuke is dat je het hebt over veerkracht.

Mijn filosofie is dat veerkracht een spier is die je kan trainen.

Dus wat dat betreft zitten we helemaal op één lijn.

En we hebben vaak,

Net als met de sportschool,

De neiging om onze summer body,

Die train je eigenlijk ook in de winter.

Dus als ik in april,

Mei klaar wil zijn voor mijn bikini,

Dan moet ik echt nu beginnen.

Het is nu december trouwens.

En niet in maart nog eens denken van nu wordt het tijd dat ik er wat aan ga doen.

Het is eigenlijk met veerkracht precies hetzelfde.

Want op het moment dat je lastige situaties krijgt,

Dat je denkt nu moet ik gaan trainen.

Dan ben je eigenlijk al wat aan de late kan.

Dus het is iets wat je eigenlijk altijd kan trainen.

Ja,

Preventief.

Wat ik leuk vind aan jouw verhaal,

Ik hoor eigenlijk een aantal dingen.

Dus de kracht van gedachtes.

En hoe je eigen gedachtes bepalend zijn voor hoe veerkrachtig je bent.

En hoe je om kan gaan met de dingen die je tegenkomt.

Maar ik hoor ook iets over de kracht van visualisatie.

Want ik zie je daar liggen in het oude stadion van FC Twente.

Diekman.

En jij ligt daar in zo'n ballenhok of in een leeg kleedkamertje.

Maar wat je eigenlijk doet is een hele krachtige visualisatie.

Ja.

Je had geen idee.

Nee,

Nee.

En ik vond het ook allemaal maar onzin.

Maar ja,

Ik had wel heel erg last van die faalangst.

Ik denk,

Ja,

Dan kan ik twee dingen doen.

Of niet meer genieten van het voetballen,

Want zo erg was het.

Of ik ga er wat aan proberen te doen.

En misschien heb ik er ook nog wel wat aan in het dagelijks leven.

Dat spookt ook wel door mijn hoofd.

Nou,

Ik durf wel te zeggen dat dat gelukt is.

Heb je het plezier in het voetbal daarmee ook echt teruggevonden?

100%.

Want ik kreeg daardoor,

Als ik zondag moest voetballen,

Daarvoor was ik bijgelovig,

Ik was gespannen.

Ik sliep niet.

Ik dacht ook dat het moest,

Want dan was ik extra geconcentreerd.

Toen helemaal niet meer.

Daarna,

Na een jaar,

Helemaal niet meer.

Ik ging dus letterlijk op zondag voetballen met 22 vriendjes.

En de andere,

Er waren 11,

Die hadden een Ajax shirtje aan.

Of een Feyenoord shirt,

Of het maakt niet uit.

Dus ik stond ook in de spelerstunnel.

En vroeger stond ik daar te schreeuwen.

Kom op,

We pakken ze.

En dat soort teksten allemaal.

Dat had ik helemaal niet meer.

Ik vroeg aan ze,

Hoe is het thuis?

Hoe is het bij jullie?

Gaat het goed op de club?

Heb je er nog naar in zin?

30 seconden voordat die wedstrijd begon.

Ze keken me aan en ze dachten,

Die is gek geworden.

Maar zo voelde ik het echt.

Gewoon relaxed.

En als het fluitje ging,

Dan was ik ook wel weer fanatiek.

En wel met mate niet meer dat schoppen en zo.

Maar wel enorme best doen.

Meer dan enorme best.

Want dat vond ik leuk.

Maar wel genormaliseerd.

En ik kon wel drie uur achter elkaar voetballen.

Want je bent gewoon vrij.

Vrij in je geest.

Vrij in je lichaam.

Heerlijk.

Je was weer het jongetje in de wei.

Ja,

Echt.

Echt letterlijk.

En dat is gewoon lekker.

Wat ik heel grappig vind,

Jan.

Ik was net,

Voordat jij in de studio kwam hier,

Heb ik twee meditaties opgenomen.

Ik heb meditaties staan op een app,

Insight Timer.

En een van die meditaties ging precies hierover.

Dat was een visualisatie waarin je dus echt visualiseert dat je in een prettige ruimte bent.

Of op een prettige plek.

En ontspannen.

En het is zo grappig dat jij nu precies dat voorbeeld noemt.

Vanuit de kleedkamer.

En dat je visualiseert dat je gewoon weer lekker op donderdagochtend aan het trainen bent.

Of met je vriendjes aan het voetballen.

Maar er zijn nog steeds heel veel mensen die denken.

Maar dat is toch allemaal zweverig.

Wat zou je daartegen willen zeggen?

Dat ze gelijk hebben.

Kijk,

Ik heb bijvoorbeeld ook NLP gedaan.

NLP opleiding.

En daar had je ook weer wat meer een zweverige kant.

Ik weet niet eens meer precies hoor.

Ik heb het weggestopt.

Maar dan moest ik dus een bepaalde gebeurtenis in mijn hoofd nemen.

En dat moest ik dan een kleur geven.

En dat moest ik dan tussen mijn schouders plaatsen.

In mijn hoofd.

En dat moest ik dan via mijn lichaam weg laten stromen.

Daar voel ik me niet zo lang bij.

Ik heb het allemaal gedaan.

Ook om het te ondervinden.

Want ik denk,

Ik heb wel zo'n grote mond.

Maar ik kreeg daar geen gevoel mee.

Ik voel me gewoon prettig als het iets concreter is.

Dus het donderdagochtendgevoel wat ik zei.

Meenemen naar de zondag.

Ja,

Daar voel ik me prettig bij.

Maar je hebt dus.

.

.

En later hoorde ik dus ook van iemand die meditatie zei.

Hij zei,

Jan,

Wat je hebt gedaan met die visualisaties.

Dat zijn meditaties.

Dat is een vorm van.

.

.

Ik denk,

Shit.

Dus ik moet gewoon eerlijk zijn.

Ik doe het dus daar blijkbaar ook aan.

En ik ben daar dus de hele dag ook mee bezig.

Ik reed hier naartoe.

We zitten nu ergens in Rotterdam.

Hartje Rotterdam.

En ik was bijna te laat.

En dan voel ik me al opgefokt.

Ik denk,

Oh jee.

Ze zitten daar te wachten.

Vijf man.

En ze zullen wel boos zijn.

En dan denk je,

Oh god.

Die van Hans is weer te laat.

Die denkt dat hij het hoogste bol heeft.

Ik denk,

Ga ik weer?

Dus toen dacht ik alleen maar.

Het komt alleen maar goed uit dat ik wat later ben.

Ze zijn er toch nog niet allemaal.

De koffiezetapparaat moet nog opwarmen.

Weet je,

Allemaal dat soort.

.

.

Ik moet er zelf ook om lachen.

Maar ik voel gewoon dat ik daardoor rustiger word.

En wat bleek.

Het was ook zo.

Ik was nog op tijd.

Iedereen zat nog een kopje koffie te drinken.

Het was helemaal niet zo dat ze hier heel strak zaten te kijken.

En jij vertelt ook nog,

Na jou heb ik nog heel veel ruimte.

Dus die vijf minuten maakt ook niet uit.

Je kan jezelf helemaal opfokken.

Maar je kan je door allerlei visualisaties,

Of noem het meditaties,

Jezelf rustiger krijgen.

En dat is gewoon heerlijk.

En de kracht van het,

Ik noem het maar even,

Het omkatten van die gedachten.

Een heel concreet voorbeeld van mij van de afgelopen maand,

Is ik moest eigenlijk uit mijn kantoorruimte.

De nieuwe eigenaar vroeg heel veel extra huur.

En ik zit nu voor hetzelfde bedrag in de helft van de ruimte.

En ik was daar heel zagrijnig over.

Dat hij zoveel extra vroeg.

En dat het voor mij eigenlijk onbetaalbaar werd om twee ruimtes te hebben.

Ik had twee ruimtes en ik ben nu terug naar één.

En eigenlijk kwam ik er op een gegeven moment achter.

Maar Marion,

Je hebt toch eigenlijk ook heel veel geluk gehad.

Dat je zo lang,

Voor zo'n redelijk lage prijs,

In die twee ruimtes hebt kunnen zitten.

En op het moment dat ik hem heb omgekat.

En eigenlijk gewoon vooral heel dankbaar was.

Van goh,

Ik heb daar toch een jaar of bijna tien gezeten.

In dat kantoorpand.

Twee ruimtes voor dat bedrag.

Dat was toch eigenlijk wel heel gunstig.

Ben ik helemaal niet meer zagrijnig geweest.

Die hele verhuizing niet.

Dat ik nu in een kleinere ruimte zit voor zelfs nog iets meer.

Dat is een prachtig voorbeeld.

En dat scheelt zoveel stress en negativisme.

En het feit dat je dat doet.

Dat merken jouw kinderen.

Dat merken jouw vrienden en vriendinnen.

Dat is je de hele dag.

Je zit op te vreten.

En je ziet die huisbaas ook.

Dan kan je hem ook wel vernielen.

Als je maar in dat negativisme blijft denken.

Dat je eigenlijk moet denken.

Dank je wel dat ik hier tien jaar voor een matsprijs heb mogen zitten.

Of het waar is,

Doet eigenlijk niet de zaken.

Of het daadwerkelijk een matsprijs is,

Doet niet de zaken.

Het gaat om jouw koppie.

Dat die rustig wordt.

Mijn zagrijn is in elk geval weg.

Ja,

Daar gaat het toch om.

Ja,

Ik vind dat heel leuk.

En nogmaals,

Dat lukt niet altijd.

Tenminste,

Mij niet.

Misschien jou wel.

Maar het lukt niet altijd.

Want soms laat je je heus wel eens even wegtrekken weer.

Maar het gaat erom dat je gewoon het vermogen hebt om af en toe te denken.

Ah,

Daar ga ik weer.

Niet doen.

Kom op.

Omteunen die gedachten.

En dan vraag ik me wel af van wat ik denk.

Wat misschien een van de lastigste periodes in jouw leven is geweest.

Jouw periode als directeur bij Twente.

Ik weet niet of dat ook klopt.

Maar als ik kijk naar wat je hebt meegemaakt in je leven.

Dan is dat wel heel heftig geweest.

Kan ik me zo voorstellen.

Voor de mensen die het niet weten.

Jij was directeur van FC Twente in het jaar dat ze degradeerden.

Veel gebeurt dat jaar.

Tot en met dat jij en je gezin het stadion uit moesten.

Dat er bedreigingen waren.

Dat er politie was om jullie thuis te beschermen.

En je kinderen die daar spanning van hadden.

Zich niet veilig voelden.

Ik weet niet of dat zo'n beetje de samenvatting is.

Wat er in die periode allemaal bij elkaar kwam.

Klopt.

Nog met de verantwoordelijkheid voor een hele club.

Een hele mooie club ook nog.

Die dan degradeert.

En dan sta je dan met je vijf geest.

Ja,

Precies.

Nou ja,

Dat is wel mooi.

Toen vroeg ik me dat ook af.

Waarom lukt dat nou niet?

Als jij politieauto's voor je deur ziet rijden.

Dan kan ik wel proberen om te katten.

Goh,

Wat gezellig dat de politie hier langs rijdt.

Maar ja,

Je weet wel waar ze in ieder geval rijden dan.

En als je de spanning bij je kinderen ziet.

Dan kan ik wel denken.

Wat leuk dat die zich dat allemaal aantrekken.

Nee,

Dat ging echt een soort ondergrens.

Raakte dat.

En dat kan ik me ook wel voorstellen.

Bij mensen die echt iets heftigs meemaken.

Met overlijden of verlies.

Ja,

Dan kan je heel mooi naar deze podcast luisteren.

En denken nou,

Mooi foefje.

Maar dan werken die vijf geest niet hoor.

Dat zit zo diep in je hart en je ziel.

Raakt dat natuurlijk.

Dan lukt dat bijna niet.

Desondanks heb ik het wel steeds geprobeerd.

En kleine aspectjes proberen te pakken.

Maar in mijn grootste kansen.

Is het me toen niet gelukt.

Om dat helemaal om te katten naar positivisme.

En dat heeft gewoon even tijd nodig.

En Expeditie Robinson bijvoorbeeld.

Dat was ook een soort van eindpunt.

Hoe ben ik nou echt als mens?

Ben ik nog aangewanend?

Want dat word je in zo'n periode.

Naar mensen die achter de rug allerlei dingen bij jou doen.

Maar dat ben ik helemaal kwijt gelukkig.

Dus wat dat betreft ben ik daar helemaal van hersteld.

Had je het in Expeditie Robinson nog wel een heel klein beetje kunnen gebruiken?

Ja,

Misschien had ik het juist.

Maar dat klopt helemaal.

Daar heb ik ook aan gedacht.

Ik heb dat dus helemaal niet meer.

Dus als ik het wel had gehad.

Misschien had ik nog wel gezeten nu.

En dan kom je in dat soort complotgedachten terecht.

Maar ik wil dat niet.

En ik kan wel even een beetje een spelletje spelen.

En dat heb ik daar ook wel af en toe geprobeerd.

Ik heb toen ik eruit werd gestemd.

Toch tegen mijn eigen vrouw gestemd.

Dat vergeet iedereen.

Maar ik heb daar ook wel een beetje mee gedaan.

Maar zover wat ik nu allemaal zie gebeuren.

Om mensen bijna te beschadigen.

Nee,

Dat kan ik niet meer.

Maar als we dan nog even terug gaan naar die periode bij Twente.

De periode dat jij daar directeur was.

Wat daar toen allemaal gebeurde.

Hoe kijk je daar nu op terug?

Nou,

Daar kijk ik wat rationeel op terug.

Ik heb daar te veel mijn gevoel laten spreken.

Kijk,

Ik werd doordat die club was helemaal in verval geraakt.

Met allerlei punten aftrekken.

Fraudeleuze handelingen.

Witwaspraktijk.

Een hele waslijst wat er allemaal was gebeurd.

Dus de directie was weg.

Ontslagen.

Mensen waren vertrokken.

En ze vroeg aan mij.

Oud collega's ook.

Kom nou terug.

Je kent de club.

En je hebt hier een succesvolle periode.

Niet alleen gevoetbald.

Maar ook daarna nog gewerkt in management.

Bestuur.

Er waren nog twee bestuursleden.

Die zeiden ook.

Jan,

Jij moet dus terugkomen.

Dus mijn ego werd heel erg gestrild.

Zelfs Dick Wessels.

De grote financier aan de kant die ik had benaderd.

Die zegt.

Ik wil wel helpen.

Maar alleen als jij terugkomt.

We hebben jouw vertrouwen,

Jan.

Dat strilde mij enorm.

Dus ik ben toen heel erg op mijn gevoel teruggegaan.

Maar als je puur rationeel kijkt naar zo'n casus.

Ik heb tegenwoordig mijn werk daarvan.

Ja,

Was daar gewoon een crisismanager.

Een keiharde crisismanager.

Die de orde op zaken ging stellen.

Die met het mes op tafel ging onderhandelen.

Met de belastingbediening over 80 miljoen euro.

Die heel strak daar langs.

Die club weer gewoon op de rails ging zetten.

Ja,

Zo'n type ben ik niet.

Ik ben meer een motivator.

Een verbinder.

Vanuit positieve gedachtes.

Ja,

Positieve gedachtes.

Die tellen daar niet meer.

Dan is een club in overleving.

En dan gaat emotie een rol spelen.

Ik had het gewoon niet moeten doen.

En dat zeg ik nu.

Maar ja,

Mijn gevoel.

Ik had een clubgevoel.

En daar ging ik achteraan.

Soms is dat naïef.

Aan de andere kant,

Ja,

Zo ben ik.

En daar had ik dus weer wat meer mijn ratio voorrang moeten geven.

En dat blijft altijd in het leven natuurlijk.

Wanneer ga je echt je gevoel volgen.

Wanneer ga je echt iets heel erg beredeneerd.

Ga je op basis daarvan je keuzes maken.

En dat vind ik wel heel erg interessant.

Maar het maakt het ook wel heel erg ingewikkeld soms.

Ja,

Want eigenlijk dacht jij van.

Goh,

Ik word gevraagd.

En ik word eigenlijk als een soort van redder van de club gezien.

Ja,

Ja.

Nou,

Dan wilde ik graag gaan meewerken.

Ik hoefde niet zo graag de redder te zijn.

Maar het was mijn club.

Dus ik wilde weer meewerken.

Om die gewoon weer een beetje normaal vaarwater te krijgen.

En er zijn ook heel veel goede dingen gebeurd.

Maar goed,

Aan de buitenkant zie je dat niet.

Ja,

Je zegt net al.

Uiteindelijk is het op sportief gebied.

Is de club gedegradeerd.

Maar ik weet wel.

Kijk,

Mij geeft het heel goed gevoel.

Ik heb toen de familie Wessels bij de club weer betrokken.

En die hebben de club financieel gered.

Want onder andere streep was dat gewoon een probleem.

Dat was een heel groot financieel probleem.

Nou,

Dat heeft dan in zo'n voetbalclub ook een uitwerking op spelers.

Die je moet verkopen.

Je kan voor veel minder kwaliteit weer andere spelers halen.

En dat gleed helemaal af.

Je kan hele negatieve teneuren.

En ook als mensen voelen dat hun positie op het spel staat.

Dan gaan ze ook heel erg anderen graag vertonen.

Laat ik het maar netjes zeggen.

En dat is allemaal logisch.

Dat is allemaal logisch.

Dus nogmaals,

Daar had gewoon een ander type even moeten zitten.

Eén,

Twee jaar.

En je merkt nu dat de club weer in opbouw is.

Ja,

Dan had ik wel een rol kunnen spelen.

Ja,

Dus wat is dan het belangrijkste wat je hier van hebt geleerd?

Als je nu terugkijkt.

Weet goed waar je goed in bent.

En weet vooral ook waar je niet goed in bent.

En dat is heel makkelijk gezegd.

Maar het is wel heel goed om daar vaak bij stil te staan.

En dat gaat ook over veerkracht,

Vind ik.

Soms rol je ook gewoon in een soort patroon in het leven.

Je vader zit in het onderwijs.

En dan denk je,

Nou ja,

Dat vind ik leuk.

Oh,

Dan ga ik ook maar onderwijzer worden.

En als je dan later daarover nadenkt.

Ja,

Vind ik het echt wel zo leuk?

En dat kan,

Hè.

Het kan uiteindelijk ook goed uitpakken.

Of ondernemer,

Of mijn vader zit in de rechten of juridische.

Nou,

Ik ga ook maar rechten studeren.

Want ik weet het eigenlijk niet zo goed.

Als kind moet je natuurlijk dat soort beslissingen nemen.

Maar dat heeft wel gevolgen voor het pad van de rest van je leven.

En om dan op een bepaald moment te kunnen zeggen.

En dat maakt niet uit of je 25 bent of 55.

Ik denk,

Vind ik dit nog leuk?

Gaat mijn vuurtje nog branden hiervans morgens?

En dat dan nog om kunnen kutten naar een andere koers of zo.

En dat is verrekte lastig,

Hè.

Want daar hangen allemaal financiële consequenties aan,

Eventueel.

Maar het is wel in ieder geval te overdenken waard.

Ja,

Nou,

Ik ben al heel lang ook loopbaancoach.

Dus ik krijg heel veel mensen met dit soort vragen.

Ja.

En heel herkenbaar.

Dus het gaat over van waar ben je goed in?

Maar ook waar ligt je passie?

Maar ook in welke context kom ik nou het beste tot mijn recht?

En hoe doe jij dat dan mij om?

Ik mag je ook wel vragen stellen.

Ja,

Zeker mag jij mij vragen stellen.

Want het zijn hele holle begrippen natuurlijk,

Je passie volgen.

Maar hoe kom je er nou achter bij een ander wat zijn passie is?

Ja,

Dat is heel verschillend.

Maar het helpt vaak wel om echt terug te gaan naar wie ben ik?

Wie ben ik echt?

En ik kom weleens mensen tegen of kom weleens in organisaties waar ik ook loopbaantrajecten heb verzorgd.

Waarin er op zoek wordt gegaan naar een quick fix.

Dus moet dat zo lang duren?

En hoezo moeten we helemaal terug naar misschien hoe ik als kind was?

En waar ik als kind blij van werd.

Dus heel vaak wordt er gezocht naar een quick fix.

En die hebben maar een beperkte houdbaarheid.

Want dan kom je er twee,

Drie jaar later weer achter van,

Hé,

Dit is het ook niet.

Dus het vraagt ook echt wel wat soul searching.

En tijd en reflectie.

Niet alleen in gesprekken die mensen dan met mij hebben.

Maar ook juist in de tussenliggende periode om opdrachten te doen.

Om met mensen te gaan praten die je nog kent van vroeger ook.

En ook te kijken van,

Hé,

Wie ben ik nu?

Ja,

Dat is wel heel erg interessant.

Worden wij ook niet allemaal door het hele stelsel wat we hebben opgebouwd in de maatschappij.

Van carrière en meer verdienen en zo.

Dat zijn natuurlijk allemaal beïnvloedingsfactoren waar wij heel veel waarde aan hechten.

En misschien ook logisch.

Laat dat maar even te zijn.

Maar ja,

Als jij ergens op een plek zit en je kan promotie maken waardoor je meer kan verdienen.

En thuis zegt je vrouw of je man van,

Dat moet je doen.

En je ziet je kinderen al gelukzalig kijken.

Want dan kunnen we misschien wel op wintersport.

Ik noem maar iets geks.

Dan ben je toch wel eerder genegen om dat te gaan doen.

Ondanks dat jij dat werk misschien niet zo heel erg leuk vindt.

Ja,

En daar zie je dus dat er klachten komen.

Mensen worden depressief,

Krijgen hoofdpijn.

Krijgen fysieke klachten.

En soms is het heel klein.

En soms worden mensen echt ziek.

Maar je lijf geeft het aan.

Dus ik geloof heel erg in dat wij een heel geniaal systeem hebben.

Wat ons lichaam heet.

En die geeft signalen.

En de vraag is van,

Ben je bereid en heb je de moed om ernaar te luisteren?

Ja.

Volgens mij.

Dus daar geloof ik wel echt heel erg in.

En ik heb het zelf ook aan mijn lijven helaas mogen ondervinden.

Eigenlijk achteraf niet helaas,

Want het heeft me veel geleerd.

Maar ik was bij ABN AMRO.

Ik heb 11 jaar bij ABN AMRO gewerkt.

Ik was management trainee.

Ik werd high potential.

En weet ik veel wat er allemaal op me afkwam.

En ik ging functies doen die goed waren voor mijn carrière.

En dat was een goede stap.

En dan kon ik dat ontwikkelen.

En dan kon ik daarna daarnaartoe doorgroeien.

Ik was niet gelukkig.

Ik was echt niet gelukkig.

En wat dan wel,

Dat heeft me ook wel een aantal jaar gekost om dat te ontdekken.

En mensen denken vaak dat het heel snel gaat.

Dus dan doen we vijf gesprekken en dan weet ik het.

Ja,

Geef ook het proces de tijd daarin.

Dat vind ik ook wel een belangrijke.

Ja,

Weer die hoofdspier trainen.

Ja.

Heel even nog terug naar jou,

Jan.

Wat ik nog wel een interessante vond.

Wij hebben elkaar leren kennen.

Dat is nu zo'n bijna twee jaar geleden geweest.

Toen gaf jij een lezing over hoe doorbreek je onmacht.

En dat ging deels ook over jouw verhaal.

Bij Twente in dat jaar,

Waar we het net over hadden.

En wat mij daarin toen zo aansprak.

Ook wat je nu vertelde.

Ik was zelf directeur van een coöperatie.

En daarin kwam ik eigenlijk al die verschillende dingen tegen.

Die jij bij FC Twente ook tegenkwam.

Een heel ander niveau.

Ik had geen politie voor de deur.

Maar er zijn wel echt dingen gebeurd die heel lastig waren.

En waarin ik ook niet meer in mijn kracht stond.

En ook niet meer wist hoe ik het moest doen.

En het gaat er dus over waar ligt je kracht.

Maar als je er dan middenin zit.

Want mijn ervaring is dan.

Vandaar waar ik mezelf eigenlijk best veel krachtig vind.

Op het moment dat het echt teveel wordt.

Ik ga op een gegeven moment hard werken.

Ik ga proberen om het op te lossen.

En hoe harder ik werk.

Hoe minder effect het uiteindelijk volgens mij op een gegeven moment heeft.

Wat was voor jou nou de crux.

Terwijl je er middenin zat bij Twente in dat jaar.

Heel eerlijk.

Naar de dokter slaappillen halen.

Ik sliep niet meer.

Ik maakte me druk.

Maar dat is slecht natuurlijk.

En dat wist ik ook wel hoor.

Maar kijk.

Ik vond het bij mij het lastige.

En dat heb ik mezelf ook ingeprent.

Maar ik wilde het zinkende schip ook niet verlaten.

Pas toen.

Ik keek bijna uit naar de degradatie.

Ik denk dan pas kan ik zeggen.

We zijn gedegradeerd.

Ik ben mede verantwoordelijk.

Dus ik ga weg.

Maar eigenlijk had ik dat.

Als ik naar mijn lichaam had geluisterd.

En naar mijn gevoel.

Dan had ik al veel eerder weg moeten gaan.

Een half jaar daarvoor.

Ik sliep nauwelijks meer.

Ik ben notabene in de tussentijd ook nog een keer geopereerd.

Want ik liep op een trap.

En ik miste een treetje.

En ik scheurde boven mijn knie helemaal af.

Dus ik moest geopereerd worden.

Maar dan denk je.

Je kan een keer van een trapje af glijden.

Maar terugkijkend waren dat allemaal signalen.

Ik was niet geconcentreerd.

Ik was met mijn hoofd er niet bij.

En als antwoord op jouw vraag.

Je hebt het gevoel.

Je kan bijna niet weg.

Niet ontsnappen.

Ik voelde die druk heel erg.

Ik moest daar blijven zitten.

En de dag dat ik heb opgezegd.

Dat ik weg ben gegaan.

Ik wil niet zeggen dat het een opluchting was.

Maar het kwam wel heel dicht in de buurt.

En ik heb echt wekenlang op de bank gelegen.

In de kamer.

En helemaal niks doen.

Helemaal niks.

En social media is dan ook een monster.

Waardoor moest ik vanuit mijn functie af en toe dingen bekijken.

Maar dat werd ook heel erg op de man gespeeld.

In de krant.

Dat was met name regionaal.

Het was trouwens voor mij een openbaring.

Als ik naar het westen van het land reed.

Met name in het Amsterdamse.

Omdat ik daar een Ajax-achtergrond heb.

Ik zat helemaal niet door wat daar ver weg in het oosten gebeurde.

Ze waren hartstikke blij om mij te zien.

Misschien heeft me dat ook wel het meest pijn gedaan.

Dat mensen naar mij keken omdat ik die functie had.

Omdat ik ook een slecht mens was.

En dan raak je mij echt.

Want ik probeer echt een goed mens te zijn.

Met allemaal fouten hoor.

Dat heeft ieder mens wel.

Maar ik probeer wel gewoon een goede gozer te zijn.

En doordat je die rol moest vervullen.

Als directeur.

Dacht men ook dat ik een lul van een vent was.

Dat deed mij echt heel pijn.

Dat ben ik helemaal niet.

Daarom deed het ook mijn vrouw en mijn kinderen.

Mijn familie en mijn vrienden pijn.

Maar zo is het helemaal niet.

Ik moest daar wel voor de camera aan zeggen.

We moeten de trainer ontslaan.

We moeten dat doen.

We moeten herfinishing plaatsen.

We gaan keihard naar de belastingdienst.

Allemaal dat soort teksten die gewoon bij mijn functie hoorden.

Vond ik het leuk om te doen?

Nee.

Was ik er goed in?

Eigenlijk ook niet zo.

Maar ik moest het wel doen.

En je dacht dus ook tegelijkertijd van ik kan niet weg.

Ja.

En ik denk dat dat ook een essentie is.

Waar we het ook net over hadden.

Wat misschien ook wel meer mensen herkennen.

Je noemde het net al.

Hypotheek of skivakantie.

Of al die andere dingen.

Ook voor anderen.

Dus om je team niet in de steek te laten.

Om de organisatie.

Maar je hebt heel veel redenen waarom je kan denken.

Ik kan niet weg.

Ja,

Inderdaad.

Om het even terug te brengen naar die casus bij mij.

Ik had gewoon een half jaar eerder weg moeten gaan.

Financieel hadden we dan geen problemen gehad.

Dus dat valt weg.

Wel wat mensen eventueel over je zouden moeten gaan denken.

Maar denken voor anderen.

Dat is de grootste sloper natuurlijk in ons brein.

Denk in aannames.

Denk wat eventueel een ander zou kunnen denken.

Dus ik had gewoon moeten doen.

Dat had ik mezelf beschermd.

Het was een bijna onmogelijke klus ook.

Dat zeiden ook heel veel mensen.

Maar ik heb het toch niet gedaan.

Dus ik ben er toch weer ingetrapt.

Ik zat net in het begin van de podcast te vertellen.

.

.

Dat ik wilde mijn eigen gemoedstoestand bepalen.

Maar dat lukt niet altijd.

En soms denk je.

.

.

Ik ben er toch weer ingetrapt.

Maar veerkracht is wel dat je dat realiseert.

En dat je denkt.

.

.

Hier moet ik weer wat van leren.

Dat moet me niet nog een keer gebeuren.

En dat blijft een uitdaging.

Soms wat meer.

Soms een klein uitdaginkje.

Maar dat vind ik ook wel weer leuk.

En is dat dan niet in essentie veerkracht?

Dat het dus ook niet altijd hoeft te lukken?

Nee.

Dat je niet altijd op die manier met gebeurtenissen om kan gaan.

.

.

Omdat ze soms ook gewoon te groot en te intens zijn.

Of omdat je er toch weer ingetrapt bent.

Maar dat je er weer van kan leren.

En dat je van daaruit weer verder kan.

Ik vind veerkracht ook.

.

.

Stel,

Er gebeurt iets hefstigs.

En het doet pijn van 0 tot 100.

En het doet echt 97 punten pijn.

Maar als je je gedachten dus kan trainen.

.

.

Dat het maar 50 punten pijn doet.

Ik probeer het altijd een beetje te visualiseren.

Dan blijft het niet begrijpbaar bij mij.

Dan is dat toch weer winst.

Het blijft pijn doen.

We moeten niet de illusie hebben.

.

.

Dat we alles even kunnen trainen in ons kopje.

Maar wel de pijn minimaliseren.

En daardoor kan je wat helderder blijven denken.

Daar geloof ik wel heel erg in.

Het is niet allemaal roosgeur,

Manenschijn.

Jij visualiseert het in punten.

Wat bij mij werkt,

Is dat ik zie.

.

.

Ik ben nu maar een uur van de leg.

Of ik ben maar een dag ontregeld.

Terwijl ik weet,

Vroeger zou ik daar misschien wel.

.

.

Drie dagen of een week of een maand lang last van hebben.

Dat is toch goud.

En nu denk ik,

Het gaat eigenlijk alweer.

Wat een winst.

Ik vind ouder worden niet altijd leuk.

Maar dit vind ik een van de prettige dingen van ouder worden.

Dat die ervaringen zich zo opstapen.

Een mooie afsluiting volgens mij voor vandaag.

Dank je wel,

Jan.

Fijn dat je er was.

Graag gedaan.

We zien je vast nog ergens op tv.

Ongetwijfeld.

Dank je wel.

Reviews

Marion
Wat een heerlijk podcast
Zo mooi dat nu mijn beeld over Jan van Halst is bijgesteld.
Echt dankbaar
Goed interview Marion
❤️groet Henk