
Open Bewustzijn
Tijdens deze meditatie probeer je zo lang mogelijk aanwezig te zijn. Vijf minuten wandelen is goed voor ons. Twintig minuten is beter, maar drie kwartier is heilzaam voor lichaam en geest. Vandaar deze langere meditatie in het oefenen van ons open gewaarzijn.
Transcript
Tijdens deze oefening probeer ik zo goed als ik kan aanwezig te zijn,
Simpelweg aanwezig zijn bij alles wat er gebeurt,
Zonder dat ik er naar streef een bepaalde toestand te bereiken.
Ik wacht tot mijn bewustzijn zich opent.
Ik ben me bewust van mijn lichaamshouding.
Ik houd mijn rug zo recht mogelijk,
Maar zit niet stijfrecht op.
Ik ontspan mijn onderlichaam,
Laat de schouders wat los en houd mijn nek en hoofd rechtop in een waardige houding,
Alsof een draad me wat naar boven trekt,
Net als een marionet.
En dan?
Dan word ik me bewust,
In alle rust,
Van de beweging van de adem.
Ik word me bewust van inademen en van uitademen en ik neem waar hoe mijn borstkas en buik reizen en dalen terwijl ik adem.
Ik neem waar hoe de lucht mijn lichaam instroomt en hoe het weer naar buiten stroomt.
Ik voel hoe die lucht mijn neus,
Mijn keel en misschien de bovenkant van mijn bronchien passeert.
En ik voel het verschil tussen de koelere lucht die ik inadem,
En de warmere lucht die ik uitadem.
Ik voel in mijn hele lichaam hoe mijn ademhaling komt en gaat.
Ik besef dat mijn hele lichaam ademt.
En nu?
Nu neem ik alle geluiden om me heen in alle rust in mijn bewustzijn op.
Ik stel me open voor de klankenrijkdom om me heen,
Voor de constante stroom van geluiden die bij mijn oren naar binnen komen.
Anderen misschien minder prettig,
Maar wat ik ook van de geluiden vind,
Ze zijn er.
Wat ik ook doe,
Ze dringen tot mijn bewustzijn door.
En dus neem ik ze in me op,
Zonder te verstrakken of zonder me erover te verheugen.
Ik neem ze in me op,
Omdat ze er gewoon al zijn.
Hoe ik er ook over oordeel.
Tijdens deze hele meditatie neem ik regelmatig waar hoe ik verstrikt raak in mijn gedachten.
En hoe die gedachten me meeslepen.
Hoe ze verhinderen dat ik bij de beoefening aanwezig blijf.
Hoe ze me laten oordelen over wat ik aan het doen ben.
Dit is goed.
Of dat is niet goed.
Hoe ze er ook voor zorgen dat ik iets verwacht.
Ik zou nu rustiger moeten worden.
Of nergens meer aan denken.
En ook hoe ze me ertoe aanzetten iets te doen.
Laat ik nou dit idee,
Dat nu in me opkomt,
Vooral niet vergeten.
En ook niet dat ik het familielid moet bellen.
Of die persoon straks nog even een smsje sturen.
Weer aan het werk moet gaan.
Dat is geen mislukking.
En het is ook geen onvermogen.
Het is gewoon normaal.
Onze geest kan niet stoppen met gedachten produceren.
Het is aan onszelf om er afstand van te nemen.
Wanneer ik me bewust word dat ik me in mijn gedachten bevind,
Kan ik er ook weer uitstappen.
En ze opnieuw gaan observeren.
Zonder me erin te begeven.
Ik kan terugkeren naar de ervaring van het huidige moment.
En al die gedachten toestaan er te zijn.
Zonder dat ik me door hen hoef te laten meeslepen.
Laten ze zonder mij hun gang maar gaan.
Ik blijf hier.
Aanwezig.
Iedere seconde.
Bij iedere lichamelijke gewaarwording.
Bij iedere adembeweging.
Langzaam en geleidelijk.
Verruim ik mijn bewustzijn.
En telkens wanneer ik besef dat mijn bewustzijn zich vernauwt.
Tot een gedachte of een beeld.
Of een emotie.
Tot het horen van geluiden.
Glimlach ik.
En stel ik mijn geest weer zo goed mogelijk open.
Maak ik hem weer zo ruim mogelijk.
En richt me opnieuw op de beweging van de adem.
Op mijn hele lichaam.
Op alle geluiden.
En op alles wat ik nu ervaar.
Aanvankelijk zie ik dat ik alleen maar het ene object van aandacht voor het andere verwissel.
Ik ga van de adembeweging naar de gedachten.
En van gedachten naar mijn lichaam.
En van mijn lichaam naar geluiden.
En van die geluiden weer naar gedachten.
En dat is normaal.
Maar langzamerhand.
Telkens wanneer ik mijn bewustzijn help zich te verruimen.
Kan het zich stabiliseren.
En alles in diezelfde rustige aandacht in zich opnemen.
Het kan de ademhaling in zich opnemen.
Het lichaam.
Al die doorgaande gedachten.
De geluiden die er zijn.
Langzamerhand opent mijn bewustzijn zich voor alles wat er is.
Ik verwacht niets.
Ik wil niets.
Ik wil niets anders dan er zijn.
Ademen.
Voelen.
Leven.
Alles wat ik nodig heb is er al.
Volledig bewustzijn.
Mindfulness.
Keuzeloos bewustzijn.
Objectloos bewustzijn.
Ik klamp me niet vast aan wat er gebeurt.
Ik klamp me niet vast aan wat aangenaam is.
En wens ook niet dat er prettige dingen gebeuren.
Of dat ze zich zullen blijven voordoen.
En ook hecht ik me niet aan wat onaangenaam is.
Ik wens niet dat het verdwijnt.
En ik vernauw mijn bewustzijn niet om dat onaangename heen.
Door te gaan piekeren.
Of me te ergeren.
Ik hecht me nergens aan.
Ik laat los.
Laat los.
Laat alles wat je kent los.
En wees niet bang dat je niets meer overhoudt.
Want voortaan zal dit niets je dragen en je verlichten.
Open bewustzijn.
Ik laat de wereld binnen.
Ik laat wie ik ben in de wereld oplossen.
Ik voel hoe ik verbonden ben met alles wat me omringt.
Er zijn geen grenzen meer tussen de wereld en mij.
Alleen maar verbindingen tussen de wereld en mij.
Geen grenzen meer.
Alleen verbindingen.
En daar blijf ik.
Bij dit steeds weer toenemende en afnemende besef.
Van verbondenheid met het universum.
Het universum dat me omringt en waarvan ik deel uitmaak.
Waarvan alle atomen in mijn lichaam deel uitmaken.
En voor altijd.
En ik keer altijd weer terug naar mijn lichaam.
Naar de ademhaling.
Ik glimlach.
Ik ben alleen maar aanwezig.
Als een bloem.
Tussen miljoenen bloemen.
Als een wolk aan de hemel.
Die voorbij glijdt en verdwijnt.
En wanneer ik deze oefening heb beëindigd.
Dan blijf ik me deze momenten van eeuwigheid herinneren.
Maak kennis met je leraar
4.6 (42)
Recente Beoordelingen
Gerelateerde Meditaties
Trusted by 35 million people. It's free.

Get the app
