Öndunarhugleisla Þetta er leitt sytjandi hugleislaðæfing.
Það sem þú tekur frá tíma,
Það sem þú erðir ekki fyrir trublun og það sem þú veitir ímið til að vera með þér eins og þú ert frá einu augnabliki til annars.
Skoða það sem þú finnir fyrir án þess að dæma það.
Leifa því að vera eins og það er og leifa þér að vera eins og þú ert.
Ekkert sem þú þart að gera,
Engum markmiðu sem þarf að ná,
Bara vera.
Og byrjaðu bara nú ná að koma þér fyrir í þægilegri sytjandi stellingu,
Á stól,
Hugleislupúða eða hugleislustól og geðu þau tíma til að koma þær eins fyrir eins og hægt er í líkam stellingu sem er bæði afslöpuð og það sem þú setur með reyst.
Í stellingu sem stöður ásetning þinn um að vera vakand og til staðar á meðan áæfingunni stendur.
Og skoða þig þá staði sem líkamennir í snertingu við.
Snertingu fótana við golfið og hjartenginguna þar.
Snertingu rassins og lærana við það sem þú setur á.
Snertingu baksins við stólbagið ef þú stöður við það.
Og leiðu aðteklinu að falla í líkamann eins og hann setur hérna.
Í stellingu sem er stöðug og þægileg.
Helshugar til staðar.
Höfuðið,
Hálsin og bakið upprétt.
Anþess að vera stíft.
Hakarna að liti inndregin.
Hverfiðlinn vísar mjúglega upp á við.
Og leiðu aukslánum að vera afslöpiðum.
Með hendur likjand á lærumið í kjöldu eins og þér liðu best.
Og gefiðu bara smá tíma núna til að aðlæga líkamstellinguna áður en líkamenn fyrir kirstuðu.
Og núna færðu aðteklina mjúglega að öndurni.
Aðtöku hvort þið getu fundið öndurnarreyfinguna í líkamannum.
Þegar loftið flæðir inn og út um líkamann.
Og ég vel tekur eftir tilneyingu hugan sem vilja stýra öndurni.
Og ef svo er,
Aðtöku hvort það sé mjög lett að sleppa því og leifa öndurni bara að anda sig sjálf.
Bara sitja hérna.
Forvið din um það sem þú finnir fyrir.
Við hverja inn og út öndurn.
Ég vel finnir fyrir öndurni í nefinu.
Við nefbrotin.
Og mjúglega tekur eftir hvernig loftið er kaldara á innöndurni og heitara á útöndurni.
Mjúglega tekur eftir öndurni í kókinu.
Eða kannski á bringusvæðinu.
Í brjóstkassanum.
Þegar lungun fyllast á loftið á innöndurni og tæmast á útöndurni.
Og mjúglega finnur við fyrir öndurni á magasvæðinu.
Finnur hvernig mæginn rís og þenst út við hverja innöndurn.
Og hvernig mæginn fellur og tæmist við hverja útöndurn.
Bara leifa aðteklin að sykla á öllum andadráttarins.
Og aðtuga hvort þessi hægtast leppa tilnauingunni að hugsa um öndurna og vera bara með henni.
Og leifa aðteklin að kvílast á öndurni og magasvæðinu.
Í maganum.
Svæðið um og í kringum nablan.
Bara skoða það sem þú finnur fyrir þegar öndurnin berst inn í líkamann innan þetta svæði.
Og aðtuga hvort þú getur fært aðteklin að næra þessu svæði.
Og skoðað hvað það er nákvelega sem þú finnur fyrir þar.
Skoðað myldi og forvittni hvað það er sem þú finnur fyrir við hverja öndun.
Ég vil tekur eftir hringar ás öndurnarinnar.
Eftir byrjun hverjar innöndun þegar hún berst inn í líkamann.
Þenur út magan.
Andartakskerði í lóginöndunar.
Og augnablikið þegar útöndun hefst og mægin fellur.
Vakandi fyrir allri hringar ás öndurnarinnar.
Bara lefa aðteklin að kvílast á öllum andartrátturins.
Og skoðað innöndunna af myldi og forvittni.
Hel sugar til staðar með öllu því sem þú finnur fyrir.
Á útöndunni.
Hvernig er þessu öndun?
Og þessi?
Er hún rauð eða hæg?
Djúb eða grunn?
Það tjóðu hvort þú getur bara liftin að vera eins og nér.
Þú tekur sjálfsagt eftir því að hugurin reygar burt frá öndurni.
Það er það sem hugurin gerir.
Og er ekki merkjuð meðist huga eða eitthvað hafa farið úrskeyðis.
Ævingin snýst ekki um að kyrra hugan eða halda aðteklina á einum stað.
Möguleg er það eitthvað sem þú finnur fyrir líkamannum sem tógar í aðteklina eða einhverjar hugsanir.
Um leið og tekur eftir að aðteklin kvílir ekki lengur á öndurni,
Takktu bara eftir hvert hugurin fór og færður síðan aðteklina mjúglega aftur að öndurni.
Það er algjör óþarfi að dæma sjálfa þig fyrir það að hugurin reygar burt.
Það er aðli hugans.
Í staðin getur þú óskæði til hamingju fyrir að hafa tekið eftir því sem þýðir að þú ert vakand og til staðar með því sem þú finnur fyrir.
Og ef hugurin reygar burt hundra sinnum,
Þá færur hann einfaldlega hundra sinnum að öndurni aftur.
Og ef hugurin reygar burt í aukna blek eða lengur,
Þá er verkefnið að sama.
Bara taka eftir því og fylgja aðteklinu mjúglega aftur að öndurni.
Og núna fær aðteklina nær öndurni aftur.
Vakandi fyrir allri öndurnarreyfingunni í líkamannum.
Og uppin fyrir því sem þú finnur fyrir að þessu aukna bleki.
Leifa afteklina kvíla á öndurni.
Leifa öndurni að vera akker fyrir þig.
Staður til að leita til og ná afteklinu aftur þegar hugurin hefur reygar burt.
Tenkt þegar þannig við núið.
Staður sem þú getur reyti á,
Vitandi það að hverju innöndun fylgir útöndun og hverju útöndun fylgir innöndun.
Alltaf til staðar fyrir þig á hverju andataki.
Færa afteklina mjúglega aftur að öndurni í hverst sinn sem hugurin reygar burt þegar þú verður fyrir trublun,
Verður annars hugar eða finnir fyrir að yrðarleysi.
Stöðug áreinanleg hringrás.
Endur nýjadrar orgu.
Með hverju innöndun kemur nýbyrjun.
Með hverju útöndun sleppur aðins.
Leifir að vera.
Leifir hlutum að vera nákvæm eins og þau eru.
Engin þörfu á stjórna því sem finnum fyrir.
Bara setja hér og anda.
