Over stilstaan, vertragen en mijn helingsproces

Hey,

Dit is Lies van Lichtcoaching en welkom bij Love Yourself,

De podcast.

Vanaf nu komt er elke week op vrijdag een nieuwe aflevering hier op Soundcloud te staan,

Voorlopig enkel en alleen op Soundcloud,

Misschien binnenkort ook wel op Spotify,

Maar dat zien we dan wel weer.

Ik wil het graag deze week met jullie hebben over een aantal dingen die mij zijn opgevallen.

Toen ik in 2010 mijn burn-out kreeg,

Was het vooral omdat ik helemaal opgeslokt werd door de rat race.

Dat is al jaren zo geweest,

Of dat was toen al jaren zo.

Ik denk dat dat ergens ook iets is wat dat in je zit,

Een soort streven naar.

En als je opgeslokt wordt door de rat race,

Dat is al van jongs af aan,

En dat is vaak heel erg onbewust,

Dat we daardoor worden opgeslokt.

Want vanaf het moment dat we naar school gaan,

Worden we vergeleken met anderen.

En dat begint op de kleuterklas,

Misschien tegenwoordig zelfs al vroeger,

Maar ik denk dat dat bij mij ongeveer in de kleuterklas begonnen is.

Want,

Kun jij evengoed knippen als iemand anders?

Kun jij even mooi tekenen als iemand anders?

Kan jij evengoed opruimen als iemand anders?

Ik zeg nu natuurlijk maar een aantal dingen waarvan ik mij kan voorstellen dat we daar toen op basis daarvan vergeleken worden.

Of wanneer je je eerste woordjes zei,

Dat is natuurlijk nog vroeger van de kleuterschool,

Want dat hoorde nu toch ook vaak aan,

Maar die van mij die spraken al op dat uur.

Die spraken al van toen,

En ja,

Goh,

Het maakt me toch een beetje zorgen,

Want onze x babbelt nog niet zoals ons vorige dat t.

Ik denk dat je dat allemaal wil herkennen.

Dat vergelijken worden,

Of vergeleken worden,

Met anderen.

Eigenlijk al vanaf toen we heel erg klein waren.

En dat gaat nooit meer weg.

Dat gaat pas weg,

Of dat stopt pas op het moment dat we daar zelf heel erg bewust naar gaan kijken,

En dat we daar zelf op een heel bewuste manier gaan omgaan.

En als ik terugkijk,

In 2010 heb ik mijn burn-out gekregen.

Toen was ik al tien jaar aan het werken als jurist.

Dat wil zeggen dat je je volledige schoolcarrière hebt opzitten.

Zijn de lagere school,

De middelbare school,

Maar evenzeer de universiteit.

Examen afleggen,

Veel examens afgelegd.

En dan kom je in dat werkleven terecht en dan denk je,

Nu,

Ja,

Nu begint het echte leven.

Want enigens wil je als jongvolwassenen niet liever dan snel volwassen zijn.

En dan kom je terecht in een mallenmolen,

Want je moet weer meedraaien in systemen die andere mensen gecreëerd hebben.

In verwachtingen die andere mensen van je hebben.

En je krijgt daar eigenlijk,

Dat is natuurlijk mijn persoonlijke perceptie,

Mijn persoonlijke mening,

Heel weinig ruimte in om daar je eigen kader in te schetsen.

En om daar je eigen groei in mee te maken.

Want je komt in een bedrijf terecht en dat bedrijf bestaat meestal al een tijd.

Dus het is ook heel normaal dat je gevraagd wordt om mee te gaan draaien in dat bepaald bedrijf,

In een bepaalde functie,

In een bepaald team.

En ja,

Ik heb dat al lang gedaan.

Ik zeg het,

Ik heb dat tien jaar gedaan.

Ik heb in die tien jaar ook wel andere jobs gedaan.

Maar ik heb mij buiten mij vergeleken met anderen,

Heb ik mij ook heel veel aangepast aan anderen.

En dat is ook een thema dat ik altijd gedaan heb in mijn leven.

Ik heb mij altijd aangepast aan anderen.

Aangepast aan anderen om toch maar graag gezien te worden.

Omdat je ook gewoon merkt in onze maatschappij,

Dat mensen hebben verwachtingen van ons.

Ze hebben verwachtingen van mij,

Ze hebben verwachtingen van u.

En dat is normaal,

Want dat is zo generatieslang meegegeven.

Maar door die verwachtingen van anderen en door te willen voldoen aan die verwachtingen van anderen,

Want uiteindelijk willen we allemaal niet liever dan graag gezien worden.

En ik zie dat daar een heel grote kentering in aan te komen is,

Omdat er veel meer nu ook persoonlijke ontwikkeling,

Dat er veel meer op gefocust wordt.

Dat dat ook veel belangrijker wordt.

Dicht bij jezelf blijven,

Je grenzen stellen.

Er wordt allemaal veel meer aandacht aangegeven nu.

Dus ik denk dat het per se willen voldoen aan de verwachtingen van anderen,

Dat dat een thema is dat stilletjes aan,

Nu nog niet met onze generatie,

Alleen mijn generatie,

Ik word er 40 dit jaar,

Maar misschien wel de generatie die hierop volgt.

En dan zeker diegenen die daarop gaan volgen,

Zullen daar steeds meer en meer aan gaan werken.

En zullen vooral in eerste instantie kijken naar zichzelf,

En toch ook wel meer bezig gaan zijn met wat verwacht ik eigenlijk van mijn eigen.

In plaats van te gaan kijken naar wat verwachten anderen van mij,

Gaan ze meer gaan kijken naar wat verwacht ik van mezelf.

En wat wil ik zelf?

Waar wil ik zelf naartoe?

En ik ben daartoe uitgenodigd om dat te doen,

Om daarbij stil te staan,

Toen ik in mijn burn-out terecht kwam.

En mijn burn-out is zeker en vast niet het ergste burn-out.

Ik was wel heel erg moe en uitgeput,

Omdat dat nu helemaal heel veel energie kost,

Als je je constant aanpast aan andere mensen.

En als je dat dan al,

Ik was 31,

Als je dat dan 30 jaar doet,

Allee 25 jaar doet,

Ja,

Dan is dat heel erg normaal dat je energievat op een bepaald moment toch wel leeg is.

En ik paste mij aan op het werk,

Maar ik paste mij ook aan in mijn relaties met anderen.

Dus dan is de energievat op een bepaald moment leeg.

Maar ik ben voor de rest buiten heel erg vermoeid.

Fysiek heb ik vooral een mentale kracht gekregen toen,

Omdat ik op dat moment echt totaal niet meer wist waar ik naartoe wilde.

Ik ben 31,

Dus mijn burn-out is een beetje samengevallen met een dertigerscrisis.

Waar wil ik naartoe?

Wat wil ik doen in mijn leven?

En tot op mijn dertigste ben ik doorhollen en doorlopen.

En van,

Ik voel me niet zo goed,

Een andere job.

Of we gaan op vakantie.

Of nee,

Mijn lichaam,

Daar luisterde ik ook niet naar,

Want ik bleef maar verder doen.

En ik ging naar een dokter en ik kreeg een antibiotica-kuur.

Of ik kreeg pillen.

Ik werd heel erg gewerkt op de ziekte,

Maar niet op hetgeen wat eronder lag.

En door mijn burn-out,

Of dankzij mijn burn-out,

Ben ik daar wel toe uitgenodigd geweest,

Om eindelijk eens echt pas op de plaats te maken.

Om echt stil te staan bij wat ik wou,

Waar ik naartoe wilde.

Wie ik was,

Wie ik ben,

Wie ik echt ben,

Wie ik echt was.

En ik ben er ook heel zeker van dat als mijn burn-out niet gebeurd was,

Dat ik in de wetrace was blijven verder gaan.

Er is natuurlijk altijd een aantal.

En mijn lichaam had mij zeker en vast tegen dan al veel meer signalen gegeven.

En heeft dan mijn burn-out ongetwijfeld geïnstalleerd in mijn systeem,

Om echt stil te staan.

Toen had ik geen keus meer.

En dat was heel moeilijk,

Vond ik.

Als je zo in die wetrace zit en je bent eigenlijk altijd bezig geweest,

Of dat het nu met studeren was,

Of dat het nu met werken was,

Of relaties uitbouwen.

Ik had mezelf altijd heel erg veel verplichtingen opgelegd.

Ik moest zo veel van mezelf.

En als dan ineens alle moeders wegvallen,

Wat dat zeker in het begin niet zo was.

Want in het begin moest ik ook zo rap mogelijk genezen van die burn-out.

En moest ik zo rap mogelijk terug in het normale leven kunnen stappen.

Maar ik ben vandaag ontzettend dankbaar dat ik toen geleerd heb,

Op mijn 30ste of 31ste,

Dat ik toen geleerd heb om stil te staan.

Omdat het iets is wat ik vandaag de dag nog altijd doe.

Ik sta nu in mijn leven elke dag opnieuw stil.

En dat is zeker en vast niet altijd gemakkelijk,

Omdat je toch wel een stukje moet onttrekken aan alles wat er in je leven gebeurt en wat er rond je gebeurt.

Maar het is wel heel erg mooi om nu vandaag te kunnen zien wat het stilstaan mij gebracht heeft.

Zeker en vast omdat ik de eerste dertig jaar van mijn leven niet heb stilgestaan.

En mezelf veel heb opgelegd.

En veel moeders.

En dan kunnen ze zeggen,

Als kindje toch nog niet?

Nee,

Waarschijnlijk niet.

Maar dat zit ergens toch wel in je systeem ingebakken.

Het zijn ongetwijfeld ook oude overtuigingen of beperkende overtuigingen die je meekrijgt vanuit de omgeving.

En dan is dat zeker en vast.

Onze beperkende overtuigingen worden ons meegegeven door heel veel mensen rond ons.

Tussen ons 0 en ons 7 jaar.

Zeker en vast niet enkel en alleen maar door onze ouders.

Want er komen zoveel mensen op ons pad die een invloed op ons kunnen uitoefenen.

En heel vaak gaan die mensen dat op een onbewuste manier doen.

Maar als je vandaag kijkt naar de maatschappij,

Dan denk ik dat er al wel veel meer vertraagd wordt.

Dat er ook meer aandacht voor is om te vertragen,

Om stil te staan.

Terwijl dat,

Als ik zeg 10 jaar geleden,

Dan werd daar helemaal nog niet op een positieve manier naar gekeken.

10 jaar geleden sprak ook nog niemand,

Of toch nog niemand in mijn omgeving,

Dat is misschien beter geformuleerd,

Over mediteren.

Of over een keer een digital detox doen.

Toen hadden we dat allemaal nog niet.

Een smartphone.

We waren nog geen 24 uur of 24 uur bereikbaar voor onze werkgever.

Of voor de wereld rond ons.

Maar het stilstaan is voor mij heel moeilijk geweest.

Ik ben in 2010 begonnen op mijn pad van persoonlijke ontwikkeling.

En mijn pad van persoonlijke ontwikkeling is begonnen met het houden van mezelf.

Het boek van Louise,

Hey,

Je kunt je leven helen,

Is daar voor mij heel belangrijk in geweest.

Het is daar ook mijn redding in geweest.

Ik ben er ook van overtuigd dat het haar boek is geweest dat mij uit mijn burn-out gehaald heeft.

Niet alleen het spiegelwerk en de affirmaties die ik gebruikt heb om mezelf graag te leren zien.

Maar zeker en vast ook alle andere oefeningen die in haar boeken naar voren komen.

Zoals heel erg bewust gaan kijken naar je beperkende overtuigingen.

Heel erg bewust gaan kijken naar wat je jezelf allemaal oplicht.

Wat je allemaal moet van jezelf.

Je manier van denken onder de loepen nemen.

Maar ook wat je zegt,

Wat je uitspreekt naar jezelf toe en naar anderen toe.

Contact maken opnieuw met mijn innerlijke kind.

En echt ook gaan luisteren naar mijn lichaam.

Om te kunnen gaan leren luisteren naar mijn lichaam,

Daar moest ik toen ook al wel heel stil voor zijn.

Maar dat hebt dan altijd wel weer weg,

Dat stilstaan in het leven.

Want uiteindelijk word je dan toch altijd wel weer opgenomen in de.

.

.

Allee,

Daar kies je natuurlijk zelf voor.

Dan werd ik wel weer terug opgeslorpt in de wetrace of door de wetrace.

Ik ben toen met mijn eigen bedrijf begonnen ook.

En daar legde ik mezelf toen ook wel heel erg veel in op.

Tot ik na dat ik vier jaar bezig was eigenlijk om alles te combineren,

Een relatie,

Twee jobs,

Een eigen bedrijf en daarnaast nog een andere job,

Kwam het Enneagram op mijn pad.

En het Enneagram is een heel mooi ontwikkelingsmodel dat kijkt naar de intrinsieke drijfveren van iemand.

Dat zijn dingen die je eigenlijk niet kan veranderen,

Want die zijn aangeboren.

En dat heeft mij.

.

.

Voor mij is dat de kerst op de taart geweest,

Van mijn persoonlijke proces.

En als je nog nooit gehoord hebt van het Enneagram,

Dan wil ik jou heel erg graag uitnodigen om daar zeker en vast ook eens naar te gaan kijken.

Omdat het.

.

.

Het heeft mij heel erg veel gebracht.

En dat is ook een klein beetje wat ik wil doen met deze podcast.

Toch metia van vandaag.

En wat er voor de rest komt,

Dat zien we wel.

Ja,

Voor mij heeft het.

.

.

Ik wil eigenlijk delen wat dat op mijn pad gekomen is en wat dat toen bij mij gedaan heeft en wat het nu met mij doet.

Omdat ik hoop dat jij als luisteraar van de podcast er ook dingen voor jezelf in kan gaan meenemen.

Dat jij,

Al is het maar één klein dingetje uit elke podcast,

Kan meenemen naar je eigen leven en gaan toepassen bij je eigen leven.

En is dat dan vandaag het boek van Louise Hey?

Of is dat eens gaan kijken naar wat het Enneagram voor jou kan betekenen?

Of is dat eens gaan kijken wat dat voor jou betekent om echt stil te staan?

Om echt nu,

In dit moment,

Te gaan luisteren naar wat jouw lichaam zegt.

Of wat jouw hoofd zegt,

Wat jouw hart zegt.

En daar bewust mee aan de slag te gaan.

Wat dan ook.

Het is echt mijn bedoeling om aan de hand van dingen die ik in mijn eigen leven ervaren heb en vandaag de dag ervaar,

Tegenkom,

Om jou daarin een stukje aan te rijken waar je dan zelf ook weer mee verder kan.

Dus het Enneagram heeft voor mij heel veel deuren geopend.

En dan vooral deuren in mezelf die ik gesloten hield.

Omdat ik de wereld.

.

.

Je ziet de wereld altijd op een bepaalde manier.

Je hebt altijd een bepaalde perceptie van de wereld.

En de bril die ik op had,

Was een bril van gejaagdheid.

Van altijd nieuwe dingen gaan doen.

Was een bril van vooral niet blijven stilstaan bij wat ik voelde.

Want ik had natuurlijk in mijn eerste stuk,

In het herstel van mijn burn-out,

Had ik wel stilgestaan bij wat er toen speelde.

Maar ik was nog niet de laag dieper gegaan naar mijn gevoel.

En naar alle emoties die ik de afgelopen jaren daarvoor had opgestapeld.

Op negatieve emoties,

Emoties van afwijzing,

Van verdriet,

Van boosheid en woede.

Daar was ik nog niet mee aan de slag gegaan.

En dat heeft het Enneagram voor mij gedaan.

Het Enneagram heeft mij uitgenodigd om daarbij stil te staan.

Om stil te staan bij de berg aan negatieve emoties die ik onder de mat had geveegd.

En tegen dat ik het Enneagram tegenkwam in 2014,

Was die mat eigenlijk alweer een hele grote berg.

Gevoelig lag er een hele grote berg onder die mat geveegd.

En ben ik ook door te gaan inzien dat het wegvluchten van mijn negatieve emoties en het wegvluchten van door het proces te gaan,

Dat dat eigenlijk mij niks had opgebracht.

Ik dacht dat dat eigenlijk de ideale oplossing was.

Want als ik het niet aanpak,

Als ik doen wat ik niet kan,

Is het er ook niet.

Zoals kleine kindjes doen.

Als ik mijn ogen dicht doe,

Dan zie je mij ook niet meer.

Want ik zie je ook niet meer.

Maar dat was niet de ideale oplossing natuurlijk.

En het is dankzij het Enneagram dat ik gezien heb dat dat mijn vluchtweg was.

Dat dat mijn verdedigingsmechanisme was.

Mijn strategie die ik inzette,

Die eigenlijk niet de juiste was.

Maar die ik wel ooit mezelf aangeleerd had om te overleven in de wereld,

In de maatschappij.

En door dat open te breken,

Is voor mij alles veranderd.

Je moet ook weten,

Tegen Dan had ik ook een breuk gehad in de relatie.

Wat helemaal oké was.

En ik had sinds 2012 een overgewicht van 15 kilo.

Wat ik echt niet kwijt geraakt heb.

Je mocht weten,

Ik heb echt alle mogelijke diëten geprobeerd.

Niks werkte.

Totdat ik in 2014,

Met mijn negatieve emoties die ik jaren had opgestapeld,

Aan de slag ben gegaan.

En als ik zeg aan de slag gegaan,

Dan bedoel ik niet,

Ik heb er eens een oefening rond gedaan.

Maar ik heb daar echt bijna negen maanden hard aan gewerkt.

Aan mezelf,

Aan mijn emoties,

Om die allemaal ruimte te geven.

Om die er allemaal te laten zijn.

Ik heb brieven geschreven,

Ik heb meditaties gedaan.

Ik heb lichaamswerk gedaan.

Ik heb echt alle mogelijke technieken,

Tactieken die je kunt gebruiken om negatieve emoties aan te pakken.

Om ermee aan de slag te gaan,

Toegepast in mijn eigen leven.

Ik ben echt wel heel fier op mezelf,

Dat ik toen daar zo ben ingedoken.

Omdat ik anders vandaag niet zou zijn wie ik ben.

Misschien zou ik dan vandaag ook niet.

.

.

Het lijkt nu voor mezelf dat ik tegen mezelf aan het babbelen ben.

Maar ik ben uiteraard tegen jou aan het babbelen.

Maar dat zie ik nu niet,

Dat je aan het luisteren bent.

Had ik misschien ook dit helemaal niet gedaan.

Of toch niet op de manier waarop ik het nu doe.

Maar door ermee aan de slag te gaan met de negatieve emoties,

Ben ik niet alleen echt mezelf geworden.

Heb ik mezelf echt laagje per laagje afgepeld.

En bevrijd van alles wat er mij tot dan.

.

.

Of wat ik mezelf tot dan.

.

.

Waar het niet mee aan de slag was gegaan.

En ben ik ook die 15 kilo kwijtgeraakt.

Die overtogende kilo's.

Dus voor mij zijn overtogende kilo's.

.

.

Die hingen voor mij echt vast aan die negatieve emoties.

Die ik daar toen onder de mat had geweest.

En ja,

Als je zo in dat proces zit van aan de slag te gaan.

Met alle emoties die je al die jaren genegeerd hebt.

Dat is ook stilstaan.

En dat is heel pijnlijk stilstaan.

En dat was heel confronterend stilstaan.

En ik weet ook dat straffe madammen die nu bij mij terechtkomen.

Die in de online programma's die ik doe.

Die ik toch ook wel heel sterk uitnodig.

En aanmoedig om aan de slag te gaan met die negatieve emoties.

Dat die daar ook niet altijd blij mee zijn.

Eén met het feit dat ik hun daar toch echt wel expliciet toe uitnodig.

En soms ook wel een beetje in duw.

Maar ook met wat je tegenkomt.

Want dat is niet altijd heel erg leuk.

Om dan ook weer letterlijk in de spiegel te kijken.

En figuurlijk in de spiegel te kijken.

En je hart opnieuw te openen.

En te weten dat je daarmee jezelf opnieuw kwetsbaar kunt opstellen.

Of zult opstellen.

En misschien ook wel weer opnieuw.

Ja,

Met bepaalde afwijzingen of verdriet geconfronteerd zult worden.

Maar door daarbij stil te staan.

En door ook echt letterlijk te vertragen.

Ben ik wel wie dat ik vandaag ben.

En kan ik nu vandaag ook.

Met heel andere woorden.

Met heel andere ogen.

Kijken naar de wereld rond mij.

En deze week ben ik elke dag met de fiets gaan werken.

En ja,

Dan viel mij dat op.

Iedereen is zo gehaast.

En dat zijn echt zo keistomme dingen.

Dat mensen die voorbij steken.

Wat dan misschien wel logisch is.

Want het was de eerste keer sinds lang dat ik terug op mijn fiets zat.

Dus misschien is mijn tempo nog niet wat het zou mogen zijn.

Maar ik had tijd.

En ik heb morgens een half uur om 8 kilometer te fietsen.

Dus dat is oké.

En ik wilde er ook echt wel van genieten.

Het is mooi weer.

De zon schijnt.

Maar het is niet alleen mensen die voorbij steken.

Maar het zijn ook mensen die dan toch rond zich kijken.

En niet stoppen voor de rode lichten.

Want ja,

Dat vertraagt hen dan.

Uiteraard.

Maar het is ook mensen die echt heel jachtig doorstappen.

Die heel stuurs kijken.

Of die op hun schermpje aan het kijken zijn.

Wat je natuurlijk niet kunt als je aan het telefoneren bent.

Want als je op de fiets zit,

Kun je niet ander dan in het moment zijn.

Dan in het nu zijn.

Want als je niet oplet,

Dan kan het weleens zijn dat er accidenten gebeuren.

Dus heel belangrijk dat je in het nu bent.

In het moment.

En dat je ook gewoon vertraagt.

Want je kunt niks anders doen dan zijn.

Fietsen.

Dus bewegen.

En gewoon de wereld rond je door laten zijn zoals die is.

Ik zou zeggen de stilte omarmen.

Maar dat is niet helemaal juist.

Want ik heb van mijn tijd op de fiets gebruik gemaakt om naar podcasts te luisteren.

Maar het stilstaan bij mezelf.

En het vertragen.

Zijn wel de dingen die ik het afgelopen jaar geleerd heb.

Mij niet meer laten meeslepen of opjagen door anderen.

Maar echt in rust en in stilte thuiskomen bij mezelf.

Wat ik echt waar acht jaar geleden had ik u voor gek verklaard.

Als je mij gezegd had dat ik zou genieten van thuiskomen bij mezelf.

En gewoon in stilte zijn.

En in het moment weten en beseffen dat in het nu,

In dit moment,

Alles wat ik nodig heb er is.

En dat dat ook zo zal zijn in het volgende moment.

En dat dat ook zo was in het vorige moment.

Maar het omarmen van die stilte.

En dat omarmen van het nu,

Van dit moment.

Van gewoon zijn.

Ja,

Ik denk dat dat naast het uiteraard gaan houden van mezelf.

Wat natuurlijk een basis is geweest voor mij van alles.

Wat er veranderd is.

Denk ik dat het in het nu zijn en echt zijn.

En in die stilte zijn.

Het vertragen dat dat de andere grootste cadeau is die ik mezelf gegeven heb.

En dat is ook een cadeau die ik u toewens.

Dus misschien is dat wel iets leuks.

Misschien een opdrachtje.

Tegen volgende week ofzo.

Of voordat je naar de volgende podcast gaat luisteren.

Van mij.

Misschien een opdrachtje om zelf ook eens te gaan kijken.

Op welke gebieden in jouw leven dat jij eigenlijk kan vertragen.

En op welke manier dat je dat allemaal kan doen.

En je kan vertragen op zoveel verschillende manieren.

Je kan vertragen door.

.

.

Dus morgens bijvoorbeeld als je opstaat.

Voordat je in de ochtendspits stapt.

Even heel rustig.

Heel je lichaam te overlopen.

Om eens goed te voelen van waar zit ik misschien vast.

Of waar voel ik iets.

Of gewoon door een aantal keren heel bewust te ademen.

Door als je opstaat te stretchen.

Aan wie ik neems morgens heel graag tijd.

Om als ik in mijn bed lig in mijn hoofd te overlopen.

Waar ik dan ook dankbaar voor ben.

Dan ga ik hartjes uitdelen op sociale media.

En daarna doe ik mijn spiegelwerk en mijn affirmaties.

Dat is voor mij mijn ochtendsritueel.

Dat vind ik ook heel erg belangrijk.

Om dat nog steeds na acht jaar elke morgen te doen.

Maar ook gedurende de dag kan jij vertragen.

En ik denk dat als dat vertragen en dat in het nu zijn.

Stilstaan bij jezelf moeilijk is.

Dat letten op je ademhaling daar de gemakkelijkste in is.

Echt heel bewust gaan kijken naar hoe adem ik.

Want als je gejaagd bent.

Dan gaat dat voelen in je ademhaling.

Want dan gaat je ademhaling heel hoog zitten.

Maar ga eens een keer echt heel bewust stilstaan bij je ademhaling.

En ga diep in en uit ademen.

Zodat je ook veel meer in je lichaam komt.

En je veel bewuster gaat worden van de spanning die er in je lichaam vastzit.

En wat kun je nog doen om stil te staan?

Je kan natuurlijk heel bewust gaan mediteren om stil te staan.

Nu is heel bewust ademhalen ook een vorm van meditatie uiteraard.

Je kan gaan wandelen in de natuur.

Je kan schrijven.

Dus door elke dag stil te staan bij al die dingen waar je dankbaar voor bent.

Is ook iets om in het nu te zijn.

En om heel erg bewust te zijn van wat er vandaag nu in dit moment al allemaal is.

Maar je kan natuurlijk ook aan de slag gaan met emoties die bovenkomen.

Dus er zijn heel veel verschillende manieren.

Waarmee jij of waarop jij kan stilstaan bij jezelf.

En gewoon helemaal tot rust kan komen.

En ook kan vertragen.

En ik wens jou voor de komende week heel erg veel traagheid toe.

Traagheid in de wetways van het leven.

En daar ga ik mee afsluiten.

Ik hoop dat je iets voor jezelf kan meenemen uit de podcast aflevering van deze week.

En ik ontmoet jou heel erg graag volgende week opnieuw bij een nieuwe aflevering van de Love Yourself podcast.

Tot volgende week!

Daag!