Liefde Voelen In Jezelf

Welkom bij deze meditatie.

De Reparenting Meditatie.

Vandaag maak ik een reis van.

.

.

Een kind deel van jouw dood.

Nog steeds overleefd.

Je gedragen mag groeien.

Op een plek zitten waar je even niet wordt gestoord.

Maar zitten of liggen op een zachte ondergrond.

Misschien op een bank of een bed,

Een stoel.

Sluit langzaam je ogen en begin hele contacten te maken met de plek waar je ligt.

Stem.

Het gewicht van je lichaam.

Adem even in door je neus.

En uit door de mond.

En terwijl je uitademzakje net iets meer in de plek waar je zit of ligt.

Even jouw toestemming aan te komen.

Landen.

De buitenwereld even te laten voor wat het is.

Dit is een moment voor jou.

Een moment helemaal voor jou.

Ja want hoe vaak is jouw systeem.

.

.

Niet gewend geweest om naar buiten te blijven.

Naar de andere kant.

Naar afstemming,

Naar bevestiging.

Deze meditatie,

Dit moment,

Is een uitnodiging.

Achterkeren.

.

.

.

En jezelf.

Adem maar weer langzaam in.

En af.

En nog een keer,

Met elke uitademing laat je het slot.

De spanning van deze dag,

Misschien de controle die je nog voelt,

Het vasthouden van je.

Wat je ook hebt vastgehouden,

Misschien het pleasen,

De please-gedachte.

Laat het maar los in die uitademing.

En alsjeblieft.

Nodig dan iets nieuws uit de ruimte?

Vraag het ons.

Zachtheid.

Adem in.

En Adam uit.

We houden het nog een paar keer.

Nu je een beetje bent geland op de plek waar je bent,

Met die traag.

Mag je je voorstellen.

Dat je langzaam en zacht de innerlijke ruimte binnenloopt.

Dit is een black day.

Veilig,

Prettig en mooi.

Een aangename avond.

Plek voor jou om gewoon even te zijn.

Misschien is het een plek in de natuur.

Een open veld,

Een bos.

En het stroomt.

Het kan ook zijn dat het een stille ruimte is met warm licht.

Zachte elementen.

En niets hoeft precies huilig te zijn,

Laat het gewoon ontstaan.

Misschien is het niet zozeer dat je het ziet,

Maar dat je eraan denkt.

Alles is op deze plek veilig,

Rustig en zacht.

En kijk even om je heen.

Elke kleur aan zien.

Oh,

Vol met lucht.

Het warm.

Hoor je ook geluiden?

Neem echt de tijd om hier te landen.

Je kan je voelen dat je voeten contact maken met.

.

.

Aardig daar.

Hier voel je dat je daar zit.

Weet dat deze ruimte,

Deze heerlijke ruimte.

.

.

Heel blij is met jou aanwezig.

Heel erg bedankt.

Ja,

Kom.

En ergens in deze ruimte.

Zie je nu langzaam.

Die jongere versie van jezelf verschijnen.

Jouw innerlijk.

Van afstand.

Neem even de tijd om naar je innerlijk in te kijken.

Een schilder.

Alleen kijken,

Je hoeft nog niets te doen.

Dan ga ik even oproepen hoe oud.

Is het kind.

Nu draagt het.

En kijkt om zich heen.

Het brengt het kind zich terug.

Dat werd het sterkste zin.

Wacht het ergens op.

Dan zie je even het gezicht.

De ogen.

Misschien ook de energie die het uitstraalt.

Misschien voel je je meteen iets.

Misschien nog niets.

Alles is goed.

Hou jezelf maar gewoon open voor het kind in jouw innerlijke ruimte.

Kijk dan eens of je kunt groenen.

Wat het kind al heel lang heeft gedragen.

Misschien is het de angst om verlaten te worden.

Misschien.

.

.

Niet gezien worden.

Het genoeg te zijn.

Misschien heeft het geleerd om zich altijd aan te passen,

Lief te zijn.

Gedeeld te worden.

Zelf klein te maken.

Misschien voordat ze.

.

.

Eigenlijk heel erg alleen.

Omroep.

En altijd alert zijn.

Blijf rustig.

Observeer.

Als je die woorden zo hoort en kijkt naar het kind in jouw hoofd.

Het resoneert dan.

Misschien wel allemaal.

En baar die eruit.

Uitspreken.

Blijf rustig kijken,

Niet om het te analyseren,

Maar om.

In het werkelijk te zijn.

Geef het nu even je adem.

Even ademen.

Wat je voelt,

Wat je ervaart.

Oh.

Jij bent de observer,

Kijkt,

Je voelt.

Je neemt wat.

En langzaam begin je nu te zien dat jij daar ook bent.

De volwassen versie van jou.

Dit is niet de versie die perfect moet zijn.

Die iets anders moet zijn dan het werkelijk is.

Het is de bewuste aanwezig bewassing.

Keine die stegen.

In zichzelf staan.

Aanwezig.

Degene die blijft.

Dus kijk eens naar jezelf.

De bewuste aanwezigheid zelf.

Hoe zie je eruit?

Sta je daar?

Hoe beweegt hij zich?

Misschien straal je rust uit,

Of stevigheid.

Warmte.

Een zachte blik.

Helder ook.

Voeten stevig op de aarde en een openhouding.

Misschien zie je dan ook wel,

Voor het eerst,

Hoe krachtig.

Deze versie van jou eigenlijk is.

Neem de tijd om.

Jezelf waard zijn.

Dit is niet de overleving.

Dit is niet het deel dat rent,

Vriest,

Controleert of bevriest.

Dit is de volwassene en kan blijven.

Kan dragen.

En die niet bijgaat.

Dus nu mag je je voorstellen dat de volwassen jij langzaam richting het kind loopt.

Je loopt.

Rustig,

Stevig en je blik is zacht en open.

Je hebt geen haast en je hebt ook niets nodig van dat kind.

Je bent alleen aanwezig.

Terwijl jij loopt naar jouw innele kind.

Kijk ook hoe een kind reageert.

Het riem wordt iets stiller.

Ik vind het spannend.

Nu schier,

Misschien.

.

.

Vindt het kind het fijn of is het ook bang dat het.

.

.

De volwassen jij weer weggaan.

Omdat dat het zo gewend is.

Yo.

Volwassen jij die loopt en die ziet het kind.

En dat is misschien ook wat.

Je gemist hebt.

Iemand die je zag,

Wanneer je dat nodig had.

Dan zie je nu hoe de volwassen jij dichtbij genoeg is om het kind echt te zien.

Gaat op knieën zit.

Naast.

In.

Op ooghoogte.

En je kijkt.

Je bent aanwezig.

Ik voel ineens wat er gebeurt wanneer het kind werkelijk gezien wordt.

En niet om veranderd te worden.

Omdat het iets moet doen.

Gewoon.

Omdat het bestaat.

Omdat het kind in jou bestaat.

Kijk dan nu naar het gezicht van het kind.

Misschien zie je de spanning die het zo lang heeft gedraaid.

Voorzichtigheid.

.

.

.

De hoop.

Misschien de angst dat liefde verdwijnt.

De overtuiging,

Dat liefde.

Hoor maar.

Hard moet werken.

Liefde te ontvangen.

Maar zie ook tegelijkertijd de zachtheid in.

De verwondering van een kind,

De speelsheid,

De gevoeligheid,

De levendigheid.

Misschien voel je dan wel iets open in jezelf,

Een emotie of warmte,

Verdriet.

Alles voor zij.

Beveilt je adem.

Je ziet dan nu hoe de.

.

.

Volwassen jij?

En hond uitleggen.

Een schrikbare hand.

En de volwassen jij vraagt of het kind dichterbij wil komen.

Het reageert langzaam,

Een beetje aarzend.

Ik ben zo gespannen.

Want als ik mezelf helemaal opengeef.

.

.

Overgeven aan deze aanwezigheid.

Blijft.

De volwassenen dan echt.

Volwassen jij,

Biedt nabijheid.

Misschien door een hand op de rug van een kind.

Normaal gezien.

.

.

Misschien gewoon samen zitten.

En voel die energie van die volwassen aanwezigheid.

Die is stevig,

Die is warm,

Die is rustig.

Het is liefde zonder jezelf kwijt te raken en schermen zonder controle.

Het is verder.

En laat het kind voelen.

Ik hoef niet meer alleen te dragen.

Ik hoef mezelf niet meer weg te geven.

Het hoeft niet perfect te zijn om liefde te ontvangen,

Om liefdewaar te zijn.

Terwijl je volwassen jij contact heeft gemaakt in de hand en omhelzen.

Zie je hoe het lichaam iets ontspant.

De schouders,

De buik,

Het gezicht.

Een beetje.

.

.

Achter alle stel.

Maar het kind begint steeds meer te wennen aan de aanwezigheid en voelt dat je er bent.

Waardoor het langzaam dichter tegen de volwassenen aankomt.

Het voelt.

Hier is het veilig.

Hier hoef ik niet meer te overleven.

Voel even hoe de volwassen jij het kind volledig ontvangt.

Precies zoals het moet.

En dan de oordeel.

Alle delen zijn welkom.

Langzaam.

Bewege het kind en het volwassene je dichter bij elkaar toe.

Op geen afstand meer.

Misschien kan je ook nu even je armen om je heen slaan.

Of een hand op je hart en een hand op je buik met het idee dat het kind.

.

.

Tegen jou houdt aan.

Dergierpaard.

Geheerhouden.

Je hele lichaam.

Graag.

En jou aanlezen.

Terwijl je dat kind vasthoudt,

Jezelf nu vasthoudt.

Zeg dan in jezelf of eventueel hardop als dat mogelijk is.

Ik mag er zijn.

Ik draag mezelf.

Ik ben bij mij.

En ik blijf bij mij.

Dus ik hoef mezelf niet meer te verlaten.

Ik ben gelukkig.

Adem in.

En zo.

Nog een keer.

Ah.

Weet dat al deze delen in jou aanwezig zijn.

Het kind,

Maar ook.

.

.

De stevige bedding van jouw volwassen zelf.

Beiden mogen in jouw leven.

Beiden mogen aanwezig zijn.

Verdienen het ook om te bestaan.

Dus geef jezelf ook die ruimte om,

Wanneer je geraakt wordt.

Wanneer het kind in jou.

.

.

Weer volledig aan het stuur zit.

Om dan die volwassen jij weer even te voelen.

Stevig in jezelf.

Die het kind draagt,

Herkent.

Dat er iets in jou wordt geraakt.

En jou er dan weer aan herinnert.

Ik ben genoeg.

Ik mag er zijn.

Voel opnieuw de ruimte om je heen waar je zit of ligt.

De ondergrond onder je lichamen.

Weg langzaam je vingers.

De tenen.

Neem de tijd voordat je je ogen opent.

Alsof er iets is,

Wat nieuw is,

Dat je meeneemt.

Nieuwe ervaring in je lichaam.

In je hart.

Dat jij kunt blijven.

Dat je jezelf kunt dragen.

Als ik thuis mag komen hier zijn.

Elke dag een beetje.

Dank u wel.

In deze reis met mij.

Neem je tijd.

Deze meditatie te laten landen en misschien schrijf je wel even over deze ervaring.

En niet te snel weer de haast van de dag in.

En laat deze reis ook letterlijk iets zijn wat verankerd mag worden in jouw leven.

Heel veel liefs.

En kut worden.