Meditatie Stil En Ongestoord | Zonder bel aan het einde

Men moet de dingen in hun eigen stille,

Ongestoorde ontwikkeling laten,

Die diep van binnen komt en door niets geforceerd of versneld kan worden.

Het is allemaal dragen of gedragen worden en dan geboren worden.

Rijpen,

Zoals de boom die zijn sappen niet opjaagt en getroost in de stormen van het voorjaar staat,

Zonder de angst dat er daarna geen zomer zou kunnen komen,

Die komt toch.

Die komt alleen voor de geduldigen,

Voor hen die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt,

Zo zorgeloos,

Stil en ver.

Men moet geduld hebben met het onopgeloste in het hart en proberen de vragen zelf lief te hebben als gesloten kamers en als boeken die in een vreemde taal zijn geschreven.

Het gaat erom alles te doorleven.

Als je de vragen leeft,

Leef je misschien geleidelijk aan zonder het te merken op een onverwachte dag naar binnen in het antwoord.

Alles in de eigen,

Stille,

Ongestoorde ontwikkeling laten.

Zo kunnen we zitten.

Het lichaam in verbinding met de grond,

Stabiel,

Stevig,

Opgericht,

Waardig,

Ruim,

De processen in het lichaam een gang laten gaan.

Aanwezig bij die continue verandering door de adem,

Het reizen,

Het dalen,

Niets hoeven forceren,

Niets hoeven versnellen.

Dit moment,

Dit lichaam,

Deze adem,

Een wakkere,

Heldere aanwezigheid.

Bij elk moment,

Met de gedachten die daarin langskomen,

Als wolken die langs drijven,

Met de misschien steeds veranderende situatie in ons gemoed,

Als veranderende weersgesteldheden,

Met de geluiden die nu weer zijn en weer veranderen,

We kunnen alles laten zijn,

Ongestoord,

Zoals het is.

En de aandacht bij de adembeweging laten rusten,

De adembeweging als anker voor je aandacht,

Het reizen en het dalen,

Hoe het ook maar gaat,

Van moment tot moment.

De adem diep in de buik,

Niets hoeven zoeken,

Zitten met een niet zoekende geest,

Non-seeking mind,

Alles is er al,

Dit moment,

Dit lichaam,

Deze grond,

Deze adem,

Deze geluiden,

Reizen en dalen.

Heel eenvoudig laten zijn,

Als er onrust is,

Of gedachten,

Je meenemen,

Daar geen zorgen over hebben,

Gewoon vriendelijk opmerken,

Oh ja.

En geduldig,

Misschien een pauze nemen,

En bewust van waar je lichaam rust,

Dat is altijd het startpunt,

Zit vlak,

Het hele van je benen,

Je voeten,

De handen,

Het opgericht zijn van de wervelkolom,

Van je stuitje door je hele rug tot aan de kruin,

Sterke rug,

Schouders.

Verzachten,

En de voorkant van de rondte,

Ruimte geven,

De adem,

Zachte voorkant,

Misschien ook je gezicht een beetje verzachten,

En dan zoek je de adem weer op.

Alle tijd,

Even geen tijd,

Buiten de tijd,

Dus van de hele lengte van de inademing,

De hele lengte van de uitademing,

Steeds opnieuw,

Reizen,

De omslag als een golf die omrolt en dalen.

Misschien de focus van je aandacht bij de geluiden en zo eens verkennen wat het meest subtiele geluidje is wat hoorbaar is voor jouw oren van moment tot moment,

Het zachtste geluidje,

Bewust van geluiden,

En de stilte om de geluiden heen,

Onder de geluiden,

De grote stille ruimte van je geest waarin die geluiden kunnen komen,

Veranderen en weer gaan.

Zit als die grote stille ruimte waarin alles kan komen en kan gaan,

Waarin de adem beweegt,

Waarin geluiden,

Waarin gedachten zich aandienen,

Een tijdje blijven en dan weer vertrekken,

Vervagen,

Waarin ook allerlei gemoedstoestanden kunnen komen en gaan.

Niets hoeven vastpakken,

Niets hoeven wegduwen,

Niets hoeven veranderen.

Dit lichaam,

Deze adem,

Dit moment met alles wat erbij hoort belaten de dingen in hun eigen stille ongestoorde ontwikkeling die diep van binnen komt en door niets geforceerd of versneld kan worden.

Het is allemaal dragen en dan geboren worden,

Geduld hebben met het onopgeloste in het hart en proberen de vragen zelf lief te hebben,

Als gesloten kamers en als boeken die in een vreemde taal zijn geschreven.

Het gaat erom alles te doorleven.

Als je de vragen leeft,

Leef je misschien geleidelijk aan zonder het te merken op een onverwachte dag naar binnen in het antwoord.