Meditatie om gedachten los te laten

Een fijne meditatie om niet-helpende gedachten los te laten. Door je gedachten te vergelijken met wolken die voorbijtrekken aan een prachtige, blauwe lucht, leer je wat afstand te creëren tussen jou en je gedachten.

Transcript

Welkom bij deze geleide meditatie om gedachten los te laten.

Het is heel normaal om soms verstrikt te raken in gedachten en zorgen.

Deze mindfulness meditatie helpt je om gedachten op te merken,

Om ze meer vanaf een afstand te bekijken en ze vervolgens los te laten.

Ik ben Fimke Vellecoop en ik begeleid je de komende 15 minuten.

Neem even de tijd om je meditatie houding te vinden.

Rechtop,

In een houding die alert is,

Maar ook ontspannen.

Sluit je ogen als je dat prettig vindt en word je bewust van je lichaam,

Van hoe je hier zit,

Van je lichaam als geheel,

Van je omgeving.

Breng dan de aandacht naar de ademhaling.

Misschien vind je het fijn om een paar keer wat dieper en wat langzamer adem te halen.

Kijk dan of je bij elke langzame uitademing nog iets meer kunt ontspannen.

Je schouders iets kunt laten zakken,

Gedachten of zorgen iets meer van je af kunt laten glijden.

Laat dan de adem los en adem gewoon zoals je normaal gesproken zou doen.

Of je adem nu diep of oppervlakkig is,

Traag of snel,

Dat maakt niet uit.

Je hoeft niets te veranderen.

Je hoeft alleen maar op een vriendelijke en zachte manier op te merken wat er nu is.

Probeer even bij die beweging te blijven van je ademhaling.

Het reizen en dalen van de buik op de beweging van de in- en uitademing.

Observeer hoe jouw adem stroomt.

Steeds opnieuw.

In en uit.

Hoe je adem ook gaat,

Probeer bij elke uitademing nog iets meer te ontspannen en nog iets meer los te laten.

En dan wil ik je nu vragen om je het volgende voor te stellen.

Het is een zonnige dag in het voorjaar of de zomer en je bent in een park.

Het is een prachtig park met een groen grasveld en geurende en bloeiende bloemen en bomen met blaadjes die ritselen in een zacht briesje.

Het zachte zonlicht valt door de bladeren en je hoort het geluid van vogels in de bomen.

Het is rustig,

Dit park,

En je besluit op het gras te gaan liggen.

Je ligt op je rug in het gras en je voelt hier en daar een grasbrietje kriebelen.

Je ruikt de geur van het gras en de bloemen in de perkjes.

Je kijkt naar de lucht en je ziet dat aan de lucht een paar wolken voorbij drijven.

De wolken hebben allemaal een eigen vorm.

Sommige zijn groot,

Andere klein.

Soms is een wolk wat donkerder en lijkt hier wat massiever.

Sommige wolken zijn juist bijna transparant en heel licht.

Sommige drijven snel voorbij,

Terwijl andere juist wat langer blijven hangen.

En je voelt hoe je hier volledig ontspannen ligt,

Terwijl je kijkt naar de wolken die voorbij drijven in de lucht.

En stel je nu voor dat deze wolken je gedachten zijn.

Je gedachten in alle kleuren,

Vormen en maten.

Sommige gedachten zijn licht en luchtig,

Andere juist zwaar en donker.

Sommige gedachten gaan snel voorbij,

Andere gedachten blijven wat langer hangen.

En kijk of je in deze stilte en in deze rust,

Kunt wachten tot er een gedachte bij je opkomt.

Alsof je kijkt naar die mooie strakblauwe lucht,

Wachtend op een wolkje.

Laat dan jouw gedachte,

Jouw wolk,

Voorbij gaan.

Zo langzaam of zo snel als hij gaat.

Probeer die gedachte te observeren,

Zonder erin mee te gaan.

Is hij licht of donker,

Groot of klein,

Gaat hij snel of langzaam en wacht dan tot die gedachte,

Die wolk,

Weer is weggedreven en kijk opnieuw naar de blauwe lucht.

En neem weer even de tijd om te wachten,

In deze rust,

Tot zich als vanzelf weer een gedachte,

Een wolk,

Aandient.

En laat steeds wat er opkomt,

Langzaam voorbij gaan.

Of het nu een blije gedachte is,

Of een moeilijke gedachte,

Misschien een herinnering aan iets dat is geweest,

Of een gedachte over iets dat nog komen gaat.

Probeer ze met een beetje afstand te bekijken,

Te observeren,

Als wolkjes die voorbij drijven aan de blauwe lucht.

Misschien merk je dat je soms toch meegetrokken wordt in een gedachte,

En weet dan dat het heel normaal is.

Zodra je het opmerkt,

Ben je eigenlijk alweer met je aandacht bij de oefening,

Bij het observeren van gedachten.

Het bekijken van jouw gedachte,

De wolkjes aan jouw blauwe lucht.

Elke gedachte,

Hoe groot of klein ook,

Heeft een begin- en een eindpunt.

Komt langzaam op,

Wordt sterker,

En zwakt daarna weer langzaam af.

En als je het lastig vindt om afstand te bewaren tot je gedachten,

Dan kan het helpen om ze kort te benoemen.

Zoals het ware een klein lebeltje mee te geven.

Bijvoorbeeld,

Dit is werk,

Dit is een herinnering,

Dit is plannen maken.

Het benoemen en weer loslaten van gedachten kan ervoor zorgen dat je er niet in meegezogen wordt.

Laat jouw wolkjes rustig opkomen en voorbij drijven aan jouw blauwe lucht,

Terwijl je ze met een beetje afstand observeert.

Het zijn maar gedachten.

Gedachten die komen en gedachten die gaan.

En weet dat jij gedachten hebt,

Maar dat je niet je gedachten bent.

En dat het,

Ook in woelige tijden,

Kan helpen om je gedachten met iets meer afstand te bekijken.

Bijvoorbeeld als wolkjes aan een strak blauwe hemel.

Het is heel normaal dat er steeds weer gedachten in je hoofd opkomen.

En het is net zo normaal om misschien even geen of heel weinig gedachten te hebben.

En dan kun je dat opmerken.

De stilte tussen de gedachten.

En dan mag je nu de aandacht voor de gedachten loslaten en je aandacht weer rechten op je lichaam.

Je lichaam dat hier zit.

De zwaarte van je lichaam.

Je houding.

Keer dan op een zachte en vriendelijke manier terug met je aandacht naar de ademhaling.

Naar waar jij die beweging van de adem het beste kunt voelen.

Bijvoorbeeld in je buik,

Je borst of bij je neusleugels.

Haal een paar keer wat dieper adem,

Als je dat fijn vindt.

Maak langzaam wat kleine bewegingen.

Bijvoorbeeld met je schouders,

Je armen,

Handen en voeten.

En open dan langzaam je ogen.

En neem de tijd om weer even helemaal terug te komen.

En bedank jezelf dat je de tijd hebt genomen om te mediteren.

En om mindfulness te beoefenen.