Compassiemeditatie | Je compassiestem bij een moeilijkheid

Wanneer we een moeilijke ervaring hebben, het gevoel hebben 'er niet bij te horen' en/of veel stress ervaren, is vaak onze kritische stem aan het woord. We hebben oordelen over onszelf en verwachtingen over hoe het zou moeten zijn. Deze meditatie helpt je om bij dit soort situaties te luisteren naar wat je wijze, compassievolle stem je te vertellen heeft. Dit helpt je om vanuit een ander perspectief, met meer mildheid en vanuit ontspanning naar de situatie te kijken.

Transcript

Ik ga zitten of liggen en maak het mezelf gemakkelijk.

Ik breng mijn aandacht naar de beweging van de adem in mijn lichaam.

Ik voel die ritmische beweging,

Waar ik niets voor hoef te doen.

Ik kan bij elke inademing verwelkomen en bij elke uitademing loslaten.

Ik breid mijn aandacht nu uit naar mijn lichaam als geheel.

Ik voel hoe mijn hele lichaam ademt.

Ik word me nu ook gewaar van de ruimte rondom mij,

De stilte,

De geluiden.

Ik laat mezelf dragen door het veld van de stilte en de ruimte om me heen,

Waarin alles opkomt en weer verdwijnt.

Dit veld dat alles draagt en omarmt.

Dit grotere veld van gewaarzijn.

Ik kan me nu verbinden met mijn wens om erbij te horen,

Om aanvaard te worden,

Om vriendelijkheid te ontvangen,

Vriendelijk behandeld te worden en ook met mijn wens om uit te rijken,

Verbinding te maken met anderen,

Verbinding te maken met mezelf.

Ik kan daarbij eventueel een of beide handen op mijn hart leggen om zo heel even contact te maken met deze wens.

Ik denk nu aan een situatie waarbij ik het gevoel had er niet bij te horen.

Of een situatie waarmee ik het moeilijk had en ook heel kritisch naar mezelf was.

Wat wilde ik graag en hoe was het anders dan dat wat ik wilde?

Welke gedachten gingen er door me heen?

Wat dacht ik dat anderen misschien dachten?

Was dit mijn innerlijke criticus die aan het woord was?

En wat zei de stem van mijn criticus?

Wat voelde ik?

Pijn,

Schaamte,

Verdriet of angst?

Misschien angst voor mijn kwetsbaarheid?

En hoe ervaarde ik dit in mijn lichaam?

Raakte ik meer gespannen?

Maakte ik mezelf hard om mezelf als het ware onkwetsbaar te maken?

En wat deed ik uiteindelijk?

En welk gevolg had dat?

Wat had mijn criticus daarop te zeggen?

Ik bekijk deze hele ervaring met compassievolle aandacht,

Compassievolle belangstelling.

En ik ontken mijn ervaring niet.

Ervaring van emotionele pijn,

Eenzaamheid,

Ergernis,

Zelfkritiek of schaamte.

Ik ontken het niet.

Ik lijp mezelf er niet van af.

Ik laat de ervaring zijn zoals die is.

Misschien merk ik hoe mijn criticus me gevangen houdt en al zijn wapens heeft ingezet om me te beschermen.

Dat de kritiek bedoeld is om me te beschermen,

Maar me eigenlijk alleen maar meer isoleert.

Isoleert van mezelf,

Van anderen,

En van wat ik ook nog belangrijk vind.

En ook al heeft mijn criticus de beste bedoelingen,

Ik kan hem nu even zeggen dat hij best even rust mag nemen.

En ik kijk of ik hem kan bedanken.

En ik laat de kritische stem even voor wat hij is.

En ik stel me nu eens voor wat mijn compassievolle metgezel of een goede vriend tegen me zou zeggen.

Soms hebben we het moeilijk.

Soms voelen we ons afgewezen.

Hoeven we ons dan niet zo naar beneden te halen.

Mijn compassievolle metgezel,

Het gevoel van compassie,

Kan mee zorg dragen voor mijn kwetsbaarheid,

Voor mijn gevoelens.

En kan mij compassievol toespreken.

Hoe klinkt die compassievolle stem?

Wat zou die zeggen?

Ik neem even rustig de tijd om naar deze compassievolle stem te luisteren.

En als ik het gevoel heb dat ik beoordeeld of beschaamd word door anderen,

Hoef ik dit niet zo persoonlijk te nemen.

Iedereen heeft zijn eigen ideeën over wat kan en wat niet kan.

Iedereen heeft zijn eigen visie op de wereld.

En ik kan ervoor kiezen om mezelf echt te zien,

Te horen en te voelen.

In volle acceptatie van wie ik nu ben en wat ik nu ervaar.

Ik kan ervoor kiezen te luisteren naar mijn stem van compassie en mijn criticus en mijn criticus uit te nodigen om stil te worden en te ontspannen.

Ik ben me nu nog even helemaal bewust van mijn lichaam.

Ik ben me gewaar van hoe die voelt op dit moment.

En wat ik ook voel,

Hoe intens ook,

Ik kijk of ik het kan laten zijn.

Kan verzachten.

Het compassievolle kan omarmen.

Zo het ware kan troosten.

Het is oké.

Het mag er zijn.

Ik kan voor mezelf nog wat ondersteunende compassievolle woorden herhalen,

Verzachten,

Omarmen,

Troosten,

Vriendelijk,

Verbonden.

En ik omarm mijn algehele ervaring en mijn diepste verlangen in een groter gebaar van allesomvattende compassie.

Alsof ik gedragen word door de handen van de Boeddha zelf of de koesterende handen van een liefhebbende moeder die haar kind vertedert.

En misschien heeft mijn compassiestem nog een laatste boodschap voor mij.

En ik laat mijn ervaring voor wat die is en laat mijn aandacht nog even rusten in mijn ademende lichaam.

En ik buig nu voor wat mijn ervaring ook is geweest.