Keuzes Maken | Uit de Verhalen van Jozefien

Tussen droom en wakker herbeleeft Jozefien haar bezoek bij de tandarts en dat wat voorbij is, echt is en wat nog komen moet. Ze denkt na over keuzes maken. Stilaan vallen haar ogen dicht en voelt ze hoeveel licht er in het donker is.

Transcript

Vandaag vertel ik jullie een verhaaltje over Josefine en keuzesmaken.

Toen Josefine wakker werd,

Hoorde ze enkel de stilte in huis.

In haar kamertje zag ze alleen het donker.

Het moet zo wat middernacht zijn geweest.

Toch was Josefine klaar wakker.

Ze wist zeker dat het een bijzondere nacht zou worden.

Het voelde heerlijk de enige in huis te zijn die niet sliep.

Niemand zag wat ze deed en zeker niet wat ze dacht.

Het was alsof die nacht helemaal van haar alleen was.

Ze stond op om een plasje te maken en om te kijken hoe ze er nu uitzag.

In de spiegel van de badkamer glimlachte ze naar haarzelf.

Haar wilde haren bedekten grotendeels haar gezicht.

Haar ene wang was nog dik en rond haar hoofd zat nog altijd de sjaal die mama er de avond voordien had omgebonden.

Toch vond Josefine dat ze er mooi uitzag.

Haar glanzende ogen stonden wijd open.

Stil ging ze naar haar kamer terug.

Ze schoof de gordijnen open om het maanlicht binnen te laten.

Aan de hemel blonken wel duizend sterren.

Josefine liet uit verbazing voor zo'n pracht haar mond openvallen.

Ze voelde zich klein en groot tegelijk.

Klein omdat de hemel zo oneindig wijd was.

Groot omdat de sterren haar konden zien en zij de sterren kon zien.

Ze hoorden samen als vrienden.

Groot was ze ook om wat gisteren was gebeurd.

In gedachten verzonken bleef Josefine een tijd bij het raam staan.

Zo konden de sterren hun stralen naar haar ogen sturen.

En dan kroep ze weer gezellig in haar warme bed.

Ze dacht aan gisteren.

Mama was met haar bij de tandarts geweest.

In haar mond stond een tand die twee andere tanden opzij duwde.

Dat was niet eerlijk,

De duwer moest eruit,

Begreep Josefine.

Die twee hadden toch ook recht op een mooi plaatje in haar mond.

Haar tand had zich echter niet gemakkelijk laten trekken.

De tandarts had vaak gevraagd of het nog ging en Josefine had bijna altijd ja geknikt want ze was nu wel groot genoeg om dat beetje pijn te verdragen.

Toen het echt lang begon te duren en de verdoving was uitgewerkt had de tandarts nog een spuitje bijgegeven en zo voelde Josefine niet meer wat er in haar mond gebeurde.

Terwijl Josefine daaraan terugdacht,

Voelde ze zich trots.

Misschien zou ze morgen aan de juf vertellen hoe dapper ze was geweest.

Misschien,

Want mama had gezegd dat ze een dagje mocht thuisblijven als ze nog pijn had.

Josefine wist nog niet wat ze zou kiezen,

Naar school gaan of thuisblijven.

Hé,

Dacht Josefine,

Ik weet dus nog niet of ik het morgen echt zal vertellen aan de juf maar ik weet zeker dat wat gisteren bij de tandarts gebeurde echt was.

Wat voorbij is,

Is echt.

Wat nog komen moet,

Weet je maar nooit,

Bedacht Josefine.

In haar gedachten zag Josefine de klaskalender waarop alle dagen van de week stonden.

Zijn we al woensdag?

Vroeg ze zich af.

Of hoort deze nacht nog bij dinsdag?

Nu is het nacht en na de nacht komt de dag,

Dat is zeker.

Het is altijd zo geweest en het zal altijd zo blijven,

Wist Josefine.

Ze had het al zo vaak meegemaakt.

Waarom schijnt de zon nooits nachts?

Duwen de maan en de sterren de zon s'avonds weg of is het omgekeerd?

Duwt de zon s'morgens de maan en de sterren opzij?

Misschien volgen ze gewoon de regels van het ganzenspel en spelen ze om de beurt,

Zoals zij en papa.

Dat is maar eerlijk.

Maar wie heeft die spelregel zo bepaald?

Misschien de Goede God,

Dacht hij Josefine.

Mag ik ook meespelen van de Grote God?

Vroeg Josefine zich af.

Of ben ik misschien een pion?

Die gedachten zetten ze echter gauw opzij.

Een pion kan niets uit zichzelf.

Hij moet staan waar anderen hem zetten.

En Josefine heeft ze zelf gekozen naar het raam te gaan om de sterren te bekijken en om dan weer in haar bed te kruipen.

Gisteren heeft ze zelf gekozen dapper te zijn bij de tandarts.

Ik ben hier geen pion,

Weet Josefine nu heel zeker.

Stilaan waren de sterren verdwenen.

De maan stond er nog.

Maar wildra zou de zon aan de beurt komen.

De hemel was niet meer zo donker.

Sommige vogels waren al wakker.

En Josefine hoorde ze fluiten in de boom na bij haar raam.

Ze groeten de zon,

Dacht ze.

Daar is ze,

De zon,

Lacht Josefine.

Ik wist dat ze komen zou.

Even zeker weet ik dat ik mag meespelen met het Grote Ganzenspel.

Samen met de zon,

De maan en de sterren.

Samen met alle kinderen en alle mensen van de wereld.

Samen met de dieren en de planten.

Samen met de dingen.

Voor God hoort iedereen samen,

Zoals vrienden.

Stilaan vielen de ogen van Josefine dicht.

Het werd weer helemaal donker,

Zoals bij het begin van het verhaal.

Of niet?

Nog nooit was het donker zo licht geweest.